Οι διακοπές μου ήταν καλές και αναζωογονητικές, οι μακρύτερες σε διάρκεια που έχω κάνει εδώ και πολλά χρόνια, μακριά απ’ την πόλη μου που είχα μπουχτίσει, και, ως επί το πλείστον, μακριά απ’ το κουρμπέτι του ψηφιακού ακτιβισμού και της δημοσιογραφίας στα social media που προσπάθησα να υπηρετήσω την περασμένη χρονιά σε ρυθμούς συχνά εξοντωτικούς και με αποτελέσματα αμφίβολα.

Αντί για τη Θεσσαλονίκη, έκανα προσωρινά έδρα μου την άδεια Αθήνα κι εξορμούσα στα νησιά του Αιγαίου χωρίς σχέδιο, ιδιαίτερες προσδοκίες ή έντονη αίσθηση του χρόνου, συναντώντας φίλους, απολαμβάνοντας την έκθεση στα στοιχεία της φύσης, την διαρκή αλλαγή παραστάσεων (για την οποία διψούσα εδώ και καιρό), τον συγχρωτισμό με νέους ανθρώπους αλλά και την απομόνωση του ταξιδιού. Ο χρόνος γίνεται απολαυστικά ελαστικός τέτοιες στιγμές: απ’ τη μιά να να διαγράφεις νευρωτικές κινήσεις Brown στο αστικό τοπίο για να προλάβεις να συναντήσεις όσο περισσότερους φίλους μπορείς και να τρέχεις με τα μπαγκάζια για να προλάβεις πλοία την τελευταία στιγμή, κι απ’ την άλλη να περιφέρεσαι άσκοπα σε νησιωτικά χωριά, επαρχιακούς δρόμους και κάμπινγκ και να ρεμβάζεις με τις ώρες σε παραλίες.

Κατά διαστήματα, έριχνα κλεφτές ματιές στην επικαιρότητα και την κοινωνία των social media όποτε έβρισκα ασύρματη σύνδεση, διαπιστώνοντας με σχετική κατάπληξη ότι όντως ο φετινός Αύγουστος δεν είχε ειδήσεις. Μέχρι ενός σημείου. Η κατάληξη των διακοπών έγινε με τον καλύτερο τρόπο: λίγες χαλαρές μέρες με μικρή παρέα, ευνοϊκές συγκυρίες και λίγο ρομάντζο σ’ ένα κοντινό κι οικείο -αλλά ειδυλλιακό, λόγω της έλλειψης κόσμου- μέρος. Ήταν για λίγο σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Το δίδαγμα του φετινού καλοκαιριού ήταν η απλότητα: δεν χρειάζεσαι την επιτήδευση και τον καταναλωτισμό για να νιώσεις ότι κάνεις διακοπές, αλλά και γενικά ότι ζεις, να ξεφεύγεις απ’ όσα σε κατατρέχουν. Ένα δίδαγμα που ξαναμαθαίνουμε όλοι τα καλοκαίρια, αν είμαστε τυχεροί, και ξεχνάμε τον υπόλοιπο χρόνο.

Η θερινή ραστώνη έλαβε απότομα τέλος στις 21 Αυγούστου -πάνω ακριβώς που γυρνούσα από τις διακοπές- όταν ξεκίνησαν οι φωτιές που κατέκαψαν την ΒΑ Αττική, σαν εφιαλτικό replay των πυρκαγιών του ’07.

Το τρίτο μου άρθρο για το Global Voices ήταν αφιερωμένο στις αντιδράσεις των ελληνικών social media για τις πυρκαγιές, γραμμένο την ώρα που προσπαθούσα να προσαρμοστώ απότομα στην πραγματικότητα, να συνέλθω απ’ το μούδιασμα και να νιώσω κάτι γι’ αυτό που συνέβαινε. Τελικά, φαίνεται πως οι πυρκαγιές του ’07 έκαψαν κι όλες τις αντιδράσεις μέσα μου, όπως και στους περισσότερους Έλληνες: οργή, θλίψη, δυσπιστία. Πλέον έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τη χώρα να καίγεται, τον κρατικό μηχανισμό να ολιγωρεί και να επιτρέπει σε μια σπίθα να κατατρώει ολόκληρους νομούς, τους πολιτικούς και τους ιθύνοντες να περιφέρονται στα κανάλια προσφέροντας τετριμμένες δικαιολογίες κι ανταλλάσσοντας κατηγορίες, την απόλυτη ατιμωρησία κι έλλειψη απόδοσης ευθυνών, τα κανάλια να υποκαθιστούν την πολιτική προστασία, μοιράζοντας πυροσβεστικά οχήματα -όπως κάποτε οι ραδιοπειρατές ζητήσεις κομματιών- τους πυροσβέστες να παλεύουν χωρίς εξοπλισμό, γνώση του δάσους και συντονισμό, προδομένοι συχνά απ’ τις σκοπιμότητες.

Αυτή τη φορά, οι φωτιές έσβησαν σχετικά “γρήγορα”, χωρίς να υπάρξουν ανθρώπινα θύματα, και χωρίς να περάσουν σε “σημαίνουσες” κατοικημένες περιοχές. Που σημαίνει ότι κανείς δε θα κλάψει για τα δάση ή για τα ζώα που κάηκαν κι εκτοπίστηκαν. Και μετά; Πάλι εκλογές, με την Βουλή κλειστή πρόωρα αυτή τη φορά, να έχει νομοθετήσει νέους χαλκάδες εις βάρος κι ερήμην του λαού που έλειπε στα μπάνια του. Πάλι θα ξεχάσουμε και θα ψηφίσουμε τους (α-)καταλληλότερους, παγιδευμένοι σ’ ένα παρακμασμένο, κυνικό κι απάνθρωπο ολιγαρχικό σύστημα που μας κλέβει κραυγαλέα την εκπροσώπηση, και το οποίο διαιωνίζουμε με την αδιαφορία και τη μοιρολατρία μας.

Στις 3 του Σεπτέμβρη έκλεισα τα 40 μου χρόνια, περιτριγυρισμένος από καλούς φίλους και γνωστούς σ’ ένα -κατά κοινή ομολογία- επιτυχημένο πάρτι, απ’ αυτά που έπρεπε να κάνω εδώ και χρόνια (κάλλιο αργά παρά ποτέ). Και να ήθελα, δε θα μπορούσα να ξεχάσω την ηλικία μου, αφού μαζί με μένα φέτος σαραντάρισαν η κατάκτηση της Σελήνης, το Woodstock και γενικά το αξέχαστο 1969, το κύκνειο άσμα της γενιάς των 60′s. Την εποχή εκείνη διαδέχθηκαν δεκαετίες συντηρητισμού που έφεραν την ανθρωπότητα στο χείλος της καταστροφής, και μόλις τα τελευταία χρόνια το πνεύμα της συλλογικότητας άρχισε να αναδύεται ξανά, μέσα απ’ τις τεκτονικές πιέσεις της κλιματικής αλλαγής, της πληθυσμιακής έκρηξης, της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της επανάστασης του κοινωνικού διαδικτύου.

Μία ευχή έχω να κάνω για τα χρόνια που έρχονται: η παγκόσμια συλλογικότητα αυτή να συνειδητοποιήσει τη δύναμή της γρήγορα και να κάνει πράξη την ειρηνική αναγέννηση της πολιτικής, του τρόπου ζωής, της οικονομίας και του πολιτισμού που χρειάζεται η ανθρωπότητα πριν να είναι αργά. Κυριολεκτικά, είμαστε η τελευταία μας ελπίδα.

Όσο για τους πολιτικούς, μπορούν να συνεχίσουν να διακονούν το διεφθαρμένο σύστημα και την αδηφάγα απληστία τους, μπαίνοντας εμπόδιο στην αειφορία του πολιτισμού μας, ή -όπως ο γερουσιαστής Ted Kennedy, ένας απ’ τους σημαντικότερους αμερικανούς νομοθέτες, που πέθανε πρόσφατα- να συμβάλλουν στην ανανέωση της κοινωνίας μας’ ξεπερνώντας τις καταβολές τους κι υπερνικώντας τον κυνισμό του συστήματος που τους ανέδειξε, διαλέγοντας να υπηρετήσουν τους συμπολίτες τους και την ανθρωπότητα.

Those who make peaceful revolution impossible will make violent revolution inevitable

-John F. Kennedy, 13/3/1962

Πολλά θα ‘θελα ακόμα να προσθέσω σ’ αυτό το post, αλλά καλύτερα να το κλείσω εδώ και να τα κρατήσω για κάποια επόμενα. Εξάλλου, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα γράφω συχνότερα φέτος, κι η τελειομανία δεν βοηθάει σ’ αυτό.

ΥΓ: Απενεργοποίησα το Twitter Tools plugin που χρησιμοποιούσα για καταγραφή των tweets μου εδώ, αφού, όπως διαπίστωσε κι ο nikan, το προσωπικό blog δεν είναι το καλύτερο μέρος για αυτοματοποιημένο lifestreaming. Θα βρω μιά καλύτερη λύση για να αποθηκεύω τα tweets μου.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

AFP reports,

The international goal of cutting hunger by half by 2015 appears “even more remote” after 75 million new people joined the ranks of the famished last year, a United Nations agency said Tuesday.

The Food and Agriculture Organisation (FAO) said that high food prices have reversed the gains made towards achieving the UN Millennium Development Goals (MDGs) of reducing the proportion of people suffering from hunger by 2015.

Jacques Diouf, director-general of the Rome-based agency, said Wednesday that the number of malnourished people rose from 850 million to 925 million in 2007.

And the World Bank,

Developing nations face a sudden convergence of food, fuel and financial crises [..] Countries already suffering food and fuel price inflation may now also see declines in exports, trade and investment as a result of financial turmoil that is becoming increasingly global, says World Bank President Robert B. Zoellick.

The number of malnourished people globally will grow by 44 million, to 967 million, in 2008, after several countries experienced double-digit food inflation.

Which of us is next? And who’s going to bail us out when we hit rock bottom?

Click here to view the embedded video.

Related links:

• Crop Prospects and Food Situation – No.4 (FAO, 10/08)
• The State of Food and Agriculture 2008 (FAO, 10/08)
• Rising Food and Fuel Prices: addressing the risks to future generations (World Bank, 10/08)
• Hunger’s global hotspots (World Food Programme, 15/10/08)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Greece: Blog Action Day ’09
• Για την Ώρα της Γης
• Ημέρα ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο
• Ξεκλειδώστε την!
• Κολοκυθιά και τυφλόμυγα για την κλιματική αλλαγή
• Blog Action Day α λα ελληνικά
• Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος 2007
• Ειδοί Μαρτίου
• Ημέρα της Γυναίκας, πάλι
• Για να μην ξεχνιόμαστε…

Forgive. Forget?

A meander of thoughts on the second worst 9/11 my city has ever had.
By Yellow Dog, 9/11, 2008

Like every other 9/11 spent on American soil I feel compelled to pay my yearly respects on Ground Zero. Just as last year, I pick up a small flag from a vast bunch that spring from a bottle atop my kitchen table and head for the flower shop.

The florist on 31 ^st Street and I are the kind of acquaintances that are never sure when and where they first met but always smile at each other when they casually meet in the neighborhood. She sees me walking into her store, head sunken between my shoulders, little flag held in one hand and in her booming voice she says:
"It’s that day of the year again, huh?"
"It is…" I reply and we both sigh in sync.
I pay for my small bouquet with three crumbled singles, she rings them in the register and we bid each other farewell with the only valediction that seems appropriate for today: "God Bless".

My car on the Manhattan-bound W-Train to City Hall is quiet. Crowded as always, mind you, but quiet. Some are holding a few flowers, some hold flags, some others hold both, while everyone holds a somber look in their eyes, all of us exchanging nods when those eyes meet.
" I know…" a set of pretty, Asian-slanted eyes silently tells those green ones of the red- haired man across the car.
" It still hurts…" narrate the elderly eyes of a Hassidic Jew beside me to those of the young punk with the ‘Investigate 9/11 NOW!’ shirt.
" What is happening…?" question all around the eyes of a child too young to remember where she was that day but perceptive enough to know that today is not like every other day. But the rest of us remember clearly. "None will ever forget where they were when they heard the dreadful news seven years ago to the day no matter how far they lived from here," I once heard and I never questioned that.

City Hall. That’s my stop. I slowly go up the exit stairs and make for Church Street and when I get there I head south. I see the crowds from the distance. I encounter a pair of NYPD cops walking their beat. I pucker my lips and nod to them and get a lip-pucker and a nod back from both. I feel somewhat better than this day last year and I’m convinced I’m not going to break down in tears as soon as I step on Ground Zero like I did then but hearing the Fire Department’s Emerald Society bagpipers and drummers playing an old Gaelic mourning from afar proves me wrong. By the time I get there, I try to find an entry point, an opening free from wires and fences. There is nothing. The little improvised shrine we citizens made last year is no longer there, of course, but neither is its very location accessible any more…

Το υπόλοιπο εδώ.

ΥΓ: Χρωστάω post και multimedia για την επίσκεψη στις Βρυξέλλες· θα επανορθώσω το συντομότερο, αλλά αυτό επείγονταν.

Σχετικά:

• 12η Σεπτεμβρίου (NLC, 12/9/07)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Φωτο(σοπιά) by Argos

Οι δήμαρχοι Πολίχνης, Ευκαρπίας και Σταυρούπολης ανακοίνωσαν την περασμένη εβδομάδα ότι θα χαρακτηρίσουν χώρο πράσινου την έκταση και δεν θα εκδώσουν καμία οικοδομική άδεια, προκειμένου να αποτρέψουν τον ιδιώτη, που την αγόρασε στην εξευτελιστική τιμή του 1.6 εκατ. ευρώ, από το να την αξιοποιήσει πριν προχωρήσει σε καθαρισμό. Κατόπιν της πώλησης, το ΥΜΑΘ κατέθεσε αγωγή κατά των εταιρειών NOVA και ΔΙΑΝΑ -οι οποίες εγκατέλειψαν την έκταση το 1999 και κήρυξαν πτώχευση- προκειμένου να πάρει πίσω τα λεφτά που έδωσε το κράτος για την απομάκρυνση των φυτοφαρμάκων! Η δε Εθνική Τράπεζα, στην οποία περιήλθε η ιδιοκτησία της έκτασης μετά την πτώχευση των δύο εταιρειών, και η οποία την πούλησε στον ιδιώτη χωρίς να φροντίσει για τον καθαρισμό της, την έβγαλε λάδι.

Έτσι, το μπαλάκι της ανύπαρκτης εταιρικής ευθύνης αφήνει τους πολίτες της περιοχής έκθετους στην συνεχιζόμενη μόλυνση του εδάφους και του υδροφόρου ορίζοντα, χωρίς διαφαινόμενη προοπτική εξυγίανσης στο προσεχές μέλλον. Ένα ενδιαφέρον ερώτημα που προκύπτει είναι σε τι αποσκοπεί το ΥΜΑΘ με την αγωγή του κατά του προ-προηγούμενου ιδιοκτήτη. Η μεταφορά της ιδιοκτησίας της έκτασης στην Εθνική Τράπεζα δεν συνεπάγονταν και τη μεταφορά της υποχρέωσης για εξυγίανσή της;

Στο Μποπάλ, η Union Carbide ξεφορτώθηκε την θυγατρική της που λειτουργούσε τη μολυσμένη έκταση μετά από υποτυπώδεις εργασίες καθαρισμού, έκανε εξωδικαστικό συμβιβασμό πληρώνοντας $500 εκατ. αποζημίωση στα θύματα της καταστροφής και εξαγοράστηκε από την Dow, η οποία θεωρεί το θέμα λήξαν σε ότι την αφορά. 24 χρόνια μετά το ατύχημα, υπάρχουν 150.000 ασθενείς με χρόνια με οφθαλμολογικά, γυναικολογικά, πνευμονολογικά και ψυχολογικά προβλήματα καθώς και τερατογενέσεις ενώ σημειώνεται και αύξηση των καρκίνων. Η τοπική κυβέρνηση, στην οποία περιήλθε τελικά η έκταση, προσπαθεί μάταια να εξαναγκάσει την Dow και την πρώην ιδιοκτήτρια εταιρεία να χρηματοδοτήσουν τον πλήρη καθαρισμό της έκτασης. Για τη σημερινή κατάσταση στο Μποπάλ και την αντιμετώπιση των αιτημάτων των κατοίκων, όποιος αντέχει ας δει αυτό το βίντεο· δεν το έκανα embed γιατί περιέχει πολύ σκληρές εικόνες. Το συνοδευτικό κείμενο λέει:

Bhopali demonstrators peacefully protesting 23 years of apathy, are brutalised and jailed. After walking 800km, waiting on a footpath for over 3 months,and over 20 days of fasting, the prime minister still hasn’t met them…

Και οι τοξικοί γολγοθάδες των δύο περιοχών συνεχίζονται…

Σχετικά:

• Μάθε για το εργοστάσιο της ΔΙΑΝΑ (Δήμος Σταυρούπολης)
• Υπόμνημα των Δήμων Σταυρούπολης, Ευκαρπίας και Πολίχνης προς την κ. Εισηγήτρια της πτώχευσης
• Ποιος ιδιώτης θα κερδίσει τα μολυσμένα στρέμματα της ΔΙΑΝΑ στον πλειστηριασμό; (magicasland, 8/1/08)
• ΔΙΑΝΑ – Ένα μικρό χρονικό (Greenpeace, 8/2/2004)
• Chemical Accident Prevention, Preparedness and Response (European Commission)
• Μεγάλα ατυχήματα σχετιζόμενα με επικίνδυνες ουσίες (Ευρωπαϊκή Ένωση)
• International Campaign for Justice in Bhopal

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Μόλις 5 posts ανέβασα σ’ αυτό εδώ το blog για τον φετινό γενέθλιο μήνα του (τα νούμερα για τους περασμένους Απρίληδες είναι 13,6,40,39), ενώ οι ανθρωποώρες που ξόδεψα στο social web το ίδιο διάστημα ήταν κυριολεκτικά αμέτρητες.

Με τη τζάμπα δουλειά που κάνουμε σχεδόν όλοι για το Twitter, το Buzz, το Google Reader κι όλα τ’ άλλα κοινωνικά μέσα του Web 2.0 παραμελούμε συχνά τα προσωπικά μας blogs και σκορπίζουμε τη σκέψη μας και τον κόπο μας σε ένα σωρό κατευθύνσεις. Σωστά, τελικά, επεσήμανε ο nikan πριν λίγο καιρό στο metablogging.gr ότι υπάρχει μια έξοδος χρηστών από την μπλογκόσφαιρα προς τα κοινωνικά δίκτυα και το microblogging, αλλά κι ότι οι συζητήσεις στα σχόλια παίρνουν την άγουσα προς την ίδια κατεύθυνση. Κι ο Daniel Scosso νουθετεί τους twittermaniacs:

your blog is your property. It should be the single most important location for you on the Internet. It should be the place where people go to when they think about you. Your blog, not Twitter

Ένας άλλος λόγος για την μειωμένη "παραγωγή" μου εδώ, είναι ότι στα χρόνια που μεσολάβησαν από τη δημιουργία του Non – Linear Complexity, έχω δει σημαντικές οπισθοδρομήσεις σχεδόν σε όλα τα θέματα που το απασχολούν συστηματικά -περιβαλλοντικά, ψηφιακών δικαιωμάτων, κοινωνικής δικαιοσύνης, πολιτικής και δημοκρατίας- και σε κάθε επίπεδο: τοπικό, εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές. Ίσως ως ένα σημείο φταίει γι’ αυτό κι η δική μου αντίληψη για τα πράγματα, αλλά βλέπω ότι η απάθεια, η απόγνωση κι η παραίτηση δεν κυκλώνουν μόνο εμένα. Τα ίδια συμπτώματα παρουσιάζουν και πολλοί βετεράνοι bloggers με τους οποίους συμπορεύτηκα, αρκετοί απ’τους οποίους μάλιστα τα έχουν ήδη παρατήσει. Αδιάψευστος μάρτυρας γι’ αυτό αποτελεί το "απουσιολόγιο" των blogs με τίτλο "Disconnected" που έχει φτάσει τις 20 αράδες με ψιλά γράμματα στο blogroll μου. Σχηματικά και κάπως μελοδραματικά, είναι σα να παρακολουθείς τις οδυνηρές απώλειες των συντρόφων να αυξάνονται, στις μάχες ενός αργόσυρτου πολέμου που χάνεται, αλλά τις οποίες δε μπορείς να σταματήσεις να δίνεις. You grieve, you rest and you move on, που λέγανε και στις ταινίες του Χόλιγουντ…

Επιπλέον, η διαρκής μου ενασχόληση μ’ αυτά τα "ζόρικα" θέματα τα τελευταία χρόνια δε μου αφήνει σχεδόν καθόλου χρόνο και ενέργεια για να γράψω για τα πιό ευχάριστα και δημιουργικά, που συνεχίζουν να γεμίζουν τη ζωή μου μακριά από το web: τις παρέες, τις ταινίες, τα comics, τα βιβλία, τη φωτογραφία, το ποδήλατο, αλλά και τις ουσιαστικά φθίνουσες πρακτικές ενασχολήσεις μου με το ελεύθερο λογισμικό, την ανάπτυξη λογισμικού και την (πληροφορική) ασφάλεια. Η μόνη θεραπεία όμως γι’ αυτό είναι να προσπαθήσω να κρατάω μιά σωστή ισορροπία ανάμεσα στους διάφορους πόλους ενδιαφέροντος της ζωής μου, και να γράφω πιό ουσιαστικά για ότι πιστεύω πως είναι σημαντικό (και για την scifi, ειδικά την scifi!). Και να μην παίρνω τον εαυτό μου και τη ζωή πολύ στα σοβαρά…

"δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω"

–Αρχιμήδης

Παρ’ ότι πάντα η διαδικτυακή μου παρουσία ήταν, είναι και θα είναι κατανεμημένη σε διάφορα projects -λόγω ιδιοσυγκρατικής ροπής προς το multitasking, την οργάνωση κι ανάδειξη πληροφορίας, τον εθελοντισμό / "μαζοχισμό" αλλά και το κάθε συλλογικό και δημιουργικό νέο κοσκινάκι- για μένα, το μέρος στο οποίο αναφέρεται ο Αρχιμήδης ήταν, είναι και θα είναι το προσωπικό μου blog. Όσο μπορώ να γράφω, θα μένω εδώ όπου και θα προσπαθώ να συγκεντρώνω τουλάχιστον τους βασικούς μου προβληματισμούς και τα νήματα της κατανεμημένης διαδικτυακής μου δραστηριότητας (we don’t need no steenkin’ Friendfeed!). Κάποια χρονίζοντα τεχνικά προβλήματα που δυσκολεύουν κι εμένα και τους αναγνώστες του blog σ’ αυτό θα λυθούν σε εύθετο χρόνο, και με αφορμή αυτές τις σκέψεις· στο κάτω κάτω, η τεχνολογία πρέπει να μας διευκολύνει κι όχι να μας παιδεύει.

Τέλος, εκ φύσεως, I’m a fighter -not a lover, κατά τα φαινόμενα- και δε μπορώ να σταματήσω να μάχομαι γι’ αυτά που πιστεύω, ακόμα κι αν ο αγώνας συχνά φαίνεται μάταιος. Παρ’ ότι δε μπορώ να υποσχεθώ ότι θα έχω την ενέργεια να πολεμήσω συγκεκριμένες μάχες, ούτε καν ότι θα δίνω το παρόν σ’ όσες διαλέγω διαρκώς κι αδιαλείπτως, θα συνεχίσω πεισματικά να παλεύω για τα δίκαια κι αυτονόητα όσο έχω δύναμη μέσα μου. Και ευτυχώς, κάτι μου λέει ότι δε θα’μαι ο μόνος.

..Stay on the scene, brothas & sistas!

Where the eagle glides ascending / There’s an ancient river bending
Down the timeless gorge of changes / Where sleeplessness awaits
I searched out my companions, / Who were lost in crystal canyons
When the aimless blade of science / Slashed the pearly gates.

It was then I knew I’d had enough, / Burned my credit card for fuel
Headed out to where the pavement turns to sand / With a one-way ticket to the land of truth
And my suitcase in my hand / How I lost my friends I still don’t understand.

They had the best selection, / They were poisoned with protection
There was nothing that they needed, / Nothing left to find
They were lost in rock formations / Or became park bench mutations
On the sidewalks and in the stations / They were waiting, waiting

– Neil Young, The Thrasher

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

(..όπου περιμένει και το υπόλοιπο post).

Idhrin-eden ‘elir yuhúmë tolto

新年あけましておめでとうございます

Bliain úr faoi shéan is faoi mhaise duit

Mitakuye Oyasin

天下為公

- What is it that makes the humans so special? What is it that draws you to them? They fight. They argue. They are ruled by passions and fears.

- Yes, and that is their strength. They do not seek conformity. They do not surrender. Out of their differences comes symmetry, their unique capacity to fight against impossible odds. Hurt them and they only comeback stronger. The passions we deplore have taken them to their place in their stars and will propel them to a great destiny. Their only weakness is that they do not recognize their own greatness. They forget that they have come to this place through two million years of evolution, struggle and blood and they are better than they think and nobler than they know. They carry within them the capacity to walk amongst the stars like giants. They are the future and we have much to learn from them.’

- Delenn before the Minbarri Gray Council, "Babylon Squared"

Επίσης: Dark Angel, Crazymonkey, Argos, kukuzelis, Tribes, Πετεφρής, Tertuliano, Introspection, Inlovewithlife, Γιώργος Μαργαρίτης, breathe, ttallou, Χνούδι, Poetic Justice, AlarmCall, Anemos, enteka, Under Const Action, Πιγκουίνος, Penguin Witch, Βομβίδια, Ροδιά, discolata, Κ.Κ.Μοίρης, Zorba the Greek, NickTheCreek

(κλειδί αποκρυπτογράφησης για τις ευχές: Quenya, ιαπωνικά, Irish Gaelic, Lakota, κινέζικα)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Special nods στους φίλους και κάποιους παλιούς bloggers με τους οποίους έχουμε χαθεί: Ξανθή, Ξένια, Ειρήνη, Γιάννη, να είστε καλά, όπου κι αν είστε.

Και μερικές ίσως όχι και τόσο παλαβές προβλέψεις για το ’08, όπως τις εμπνεύστηκα χτες στο Twitter, μαζί με το ..κλειδί αποκρυπτογράφησης:

My Web2 prediction for ’08: microvoyerism vid apps like Seesmic & Qik will eclipse reality TV; new forms of stalking & addiction will ensue

Games 08: Fallout 3 & SCraft2 no sooner’n Q3, WoW starts seeing real decline; MS begs Crytek 2do Halo 4; PC game tie-in will win nonFX Oscar

Scifi: new Stephenson poli-fic swings US Dem primaries; 1st non- PKD based serious SF movie in yrs; no nu bks 4 Hamilton, Simmons; nu Kovacs!

TV: Long running shows cancelled post WGA strike; Heroes strong in 3rd, no doom looms 4 NY this time, Sylar is toast; manga based series TBA

Comics: DMZ TV series TBA; Gaiman returns 2 nonsuperhero serial comics; Punisher Max ends in critical acclaim; Eisners 2 100B, DMZ, Scalped

Ευχές για το ’08 και δώρα σε επόμενο post, την παραμονή Πρωτοχρονιάς, όπως είναι το σωστό.

Καλή όρεξη, το τραπέζι με περιμένει, signing off.

(Το άλμπουμ με φωτογραφίες από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης θα ανανεώνεται καθ’ εκάστην -χρόνου και φωτός επιτρέποντος- μέχρι το τέλος των διακοπών).

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Δεν ξεχνώ πως ένιωσα τη στιγμή που έβλεπα στην τηλεόραση το πρώτο αεροπλάνο να καρφώνεται στον πύργο: θλίψη για τα θύματα των επιθέσεων, και δέος για ότι θα επακολουθούσε στα επόμενα χρόνια. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, το bodycount στο Ιράκ και το Αφγανιστάν ανέρχεται σε 832.962 νεκρούς (280 φορές περισσότεροι από τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου και 16 φορές περισσότεροι απ’ τα θύματα της τρομοκρατίας από το 1968 μέχρι σήμερα) και 1.590.895 σοβαρά τραυματίες. Παράπλευρες απώλειες στον διαρκή και παγκόσμιο πόλεμο αυτό, οι ατομικές ελευθερίες και τα δημοκρατικά κεκτημένα των πολιτών του αναπτυγμένου κόσμου, που διαβρώνονται σταθερά μέρα με τη μέρα, ενώ ο αναπτυσσόμενος κόσμος παραπαίει ανάμεσα στις πιέσεις της παγκοσμιοποίησης και την πλήρη εγκατάλειψη. Παράπλευρη απώλεια η αειφόρος ανάπτυξη, καθώς η εμμονή με τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας επέτρεψε στην κλιματική αλλαγή να σιμώσει ακόμα πιό επικίνδυνα στην πόρτα μας. Παράπλευρες απώλειες η κοινωνική συνοχή κι αλληλεγγύη, στη νέα παγκόσμια γειτονιά όπου βασιλεύει ο φόβος, η ανασφάλεια και η δυσπιστία. Παράπλευρες απώλειες η ιστορική μνήμη και τα δημιουργικά οράματα, καθώς η ανθρωπότητα βιάζεται να ξαναβιώσει τα χειρότερα λάθη του παρελθόντος, χωρίς να κάνει όνειρα για το μέλλον.

Ζούμε ίσως στους πιό "ενδιαφέροντες καιρούς" από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επόμενες δεκαετίες θα δείξουν αν η ανθρωπότητα θα καταφέρει όχι μόνο να επιβιώσει και να περισώσει τη βιόσφαιρα του πλανήτη, αλλά και αν θα μπορέσει να εξελιχθεί σε πραγματικό πλανητικό πολιτισμό με ελπίδες να μπορέσει κάποια μέρα να ξεφύγει από το βαρυτικό πηγάδι της Γης. Οι μόνες παρηγοριές για την εποχή στην οποία ζούμε είναι ότι γεννάει συλλογικότητες που προσπαθούν να αντιπαλαίψουν τις ζοφερές δυστοπίες που διαγράφονται για την ανθρωπότητα, κι ότι μας δίνει τα εργαλεία για να επικοινωνήσουμε, να ερευνήσουμε και να δράσουμε προκειμένου να αποσοβήσουμε την ολοκληρωτική καταστροφή.

There is a greater darkness than the one we fight. It is the darkness of the soul that has lost its way. The war we fight is not against powers and principalities, it is against chaos and despair. Greater than the death of flesh is the death of hope. The death of dreams. Against this peril we can never surrender. The future is all around us, waiting in moments of transition, to be born in moments of revelation. No one knows the shape of that future, or where it will take us. We know only that it is always paved in pain.

– G’Kar, quoting from the Book of G’ Quan, Babylon 5 ("Z’ha’dum")

(..για μιά ακόμη φορά)

Και μιά μουσική παρέμβαση, για να γελάσει το χελάκι μας λίγο, σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς:

They cancelled Xmas ‘cos of Santa Claus’ beard
and his magic red sack got confiscated as a suspect package
No need for Halloween, 9/11s more scary[..]
Were all suspects so literally, be watching your back
I farted and got arrested for a chemical attack
– Post 911 Blues, Riz MC (banned on MTV)

Έγραψαν: Tribes (1, 2), Dark Angel, Old Boy, ANemos, Σκακιστικό, Δοκιμαστικό, Holden Caulfield, Χαμηλές Πτήσεις, Στάθης957, 49^oC

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν