[Μετάφραση: Κική Πετρίτη, με κάποιες διορθώσεις από μένα στην αναδημοσίευση]

Παναγιώτης: Nico, είναι χαρά που σε έχουμε μαζί μας. Ποια είναι η κατάσταση σήμερα στο Ιράν;

Nico: 
Όσον αφορά την κατάσταση στο Ιράν, είναι όλο και πιο δύσκολο να πω τι συμβαίνει. Οι πληροφορίες που «βγαίνουν» σήμερα είναι πολύ λιγότερες από οποιαδήποτε άλλη μέρα μετά τις εκλογές. Οι άνθρωποι φαίνεται να είναι απογοητευμένοι και ενοχλημένοι, κυρίως μετά τη χθεσινή απόφαση από το Συμβούλιο των Φρουρών που επιβεβαίωσε την νίκη του Αχμαντινετζάντ. Αλλά οι μεταρρυθμιστές και οι οπαδοί του Mousavi δεν αισθάνονται ακόμη ηττημένοι, από ό,τι βλέπω. Είναι πράγματι πολύ υπομονετικοί, συνειδητοποιούν ότι για να φέρουν την αλλαγή στη χώρα θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, γεγονός που δείχνει ένα ώριμο αντιπολιτευτικό κίνημα.

Κική: Υπάρχουν πολλά θέματα σχετικά με το Ιράν στην Huffington Post. Πώς αποφασίζετε τι θα καλύψετε και τι δεν θα βάλετε;

Nico: Πραγματικά, προσπαθούμε να δημοσιεύσουμε ότι φαίνεται σχετικό και άξιο δημοσίευσης. Δημοσιεύω όσα περισσότερα νέα μπορώ να μαζέψω από τα παραδοσιακά ΜΜΕ , όπως και πολλές πληροφορίες από Ιρανούς που εκτιμώ ότι είναι ακριβείς. Είναι πάντα δύσκολο να αισθάνεσαι άνετα σχετικά με το κατά πόσο κάτι που δημοσιεύεις από το Twitter ή το Facebook είναι ακριβές. Αλλά έχω προσπαθήσει να είμαι υπομονετικός, να βρίσκω πολλαπλές πηγές, και να το καταστώ σαφές προς τους αναγνώστες, όταν δημοσιεύω κάτι που δεν έχει πλήρως εξακριβωθεί.

Προσπαθώ επίσης να δημοσιεύω ότι έχει ενδιαφέρον περιεχόμενο, που ίσως δεν έχει και τεράστια δημοσιογραφική αξία – για παράδειγμα, σήμερα το πρωί δημοσιεύτηκε ένα βίντεο με έναν αναλυτή από την ιρανική κρατική τηλεόραση, που αποχώρησε από την εκπομπή όταν τον αποκάλεσαν «Βρετανό πράκτορα». Δεν είναι πραγματικά “νέα” αλλά είναι συναρπαστικό και βοηθά να δοθεί μία ιδέα του τι βλέπουν οι Ιρανοί.

Παναγιώτης: 
Το άξιο δημοσίευσης συχνά περιγράφει αυτό που «παίζει» στα παραδοσιακά ΜΜΕ, όπως η τηλεόραση. Το Ιράν δείχνει σαφώς ότι η ανθρώπινη πλευρά των ειδήσεων είναι “άξια δημοσίευσης”. Δεν συμφωνείς; Η δυνατότητα όλων μας να γράφουμε για το τι συμβαίνει είναι μια επανάσταση.

Nico Pitney: Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο λειτούργησαν σαν σύνδεσμοι με Ιρανούς στο Twitter, που δεν τους γνώριζαν προσωπικά, που δεν γνωρίζουν καν τα πραγματικά τους ονόματα. Ωστόσο, αυτές οι πλατφόρμες μας επέτρεψαν να βιώσουμε αυτά τα γεγονότα μαζί, και οι αναγνώστες επένδυσαν πολλά σε αυτή την ιστορία.

Για το ρόλο των social media στις ανταποκρίσεις απ’ το Ιράν

Κική: Πιστεύεις ότι τα social media (Twitter, Friendfeed κλπ.) βοήθησαν τους ανθρώπους να έχουν μια σαφή εικόνα για το τι γίνεται εκεί;

Nico: Νομίζω ότι όταν λέμε “ο κόσμος παρακολουθεί” το Ιράν, γίνεται σε μεγάλο βαθμό λόγω των νέων τεχνολογιών. Το Twitter έπαιξε σημαντικό ρόλο, ναι. Αλλά ίσως πιο σημαντικό είναι το YouTube και άλλα video sites. Αυτά τα βίντεο επέτρεψαν η κρίση στο Ιράν να γίνει τηλεοπτική ιστορία, είναι άλλωστε ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση εξακολουθεί να λαμβάνουν νέα. Η ύπαρξη τέτοιων καθηλωτικών, συναισθηματικών βίντεο από το Ιράν είχαν καθοριστική συμβολή στο να αναδειχθεί ως μια μεγάλη παγκόσμια ιστορία. Για τα άτομα στο Ιράν, ωστόσο, φαίνεται ότι ο παλιομοδίτικος τρόπος, η «στόμα με στόμα» οργάνωση εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό εργαλείο.

Αστέρης: Δεδομένου του ρόλου του Twitter ως του κατ’ εξοχήν εργαλείου ρεπορτάζ -και προπαγάνδας- σε αυτή την ιστορία, ποιες είναι οι σκέψεις σου σχετικά με τη χρησιμότητα του στις ιστορίες που βρίσκονται εν εξελίξει και που κρατούν ίσως για μέρες; Γιατί, όταν στους δημοσιογράφους από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη απαγορεύτηκε να κάνουν ρεπορτάζ στους δρόμους, αλλά όχι από τα δωμάτια των ξενοδοχείων τους, δεν χρησιμοποίησαν το Twitter (εκτός από τον Jim Sciutto και σε αντίθεση π.χ. με παρουσιαστές του CNN) για να ελέγξουν ή να διαψεύσουν φήμες που προέρχονταν από την Τεχεράνη; Γιατί και εσύ δεν χρησιμοποίησες τον λογαριασμό του Twitter; (@nicopitney, μόνο 2 tweets την τελευταία εβδομάδα)

Nico: Λοιπόν, δεν είμαι σίγουρος ότι Twitter ήταν το κατ’ εξοχήν εργαλείο σε αυτή την ιστορία. Έγινε μια πολύτιμη προσπάθεια κάλυψης από τα παραδοσιακά μέσα, τόσο στα Περσικά, όσο και στον αγγλόφωνο τύπο. Συχνά, οι δημοσιεύσεις στο Twitter θεωρούνταν αξιόπιστες και αξιοποιούνταν μόνο όταν υπήρχε κάποιο είδος βίντεο ή φωτογραφίας σαν απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Πιστεύω ότι η χρησιμότητα του Twitter ήταν ότι αποτέλεσε ένα φόρουμ, τύπου “chat room”, όπου οι άνθρωποι -κυρίως εκτός του Ιράν- θα μπορούσαν να ανταλλάσσουν πληροφορίες που είχαν βρει στο web. Χρησιμοποίησα πολύ το Twitter, κι οι αναγνώστες έστελναν πολλές πληροφορίες που έβρισκαν στο Twitter, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων μου έγινε από τον επίσημο λογαριασμό της HuffPost (@huffpolitics) και όχι από τον προσωπικό μου λογαριασμό.

Αστέρης: Υπήρχε, όμως, και κάποια σύγχυση σχετικα με το όλες αυτές οι φωτογραφίες και τα βίντεο δημοσιεύονταν με σωστές ημερομηνίες, για παράδειγμα. Πώς χειρίστηκες το δίλημμα μεταξύ της αναφοράς της  προέλευσης και του φόβου για την ασφάλεια των πολιτών δημοσιογράφων που εμπλέκονταν;

Nico: Υπήρξε κάποια σύγχυση σχετικά με τα βίντεο. Αφού παρακολούθησα τόσα πολλά, βρήκα ότι ήταν συχνά ευκολότερο να καταλάβω εάν ένα βίντεο ήταν ή δεν ήταν παλιό (καθώς, αν ήταν παλιό, πιθανόν να το είχα ξαναδεί). Αλλά ακόμα και όταν αισθανόμουν πολύ σίγουρος ότι ένα βίντεο ήταν από μια συγκεκριμένη ημέρα, δεν μπορούσα πότε να είμαι απόλυτα βέβαιος, και το διευκρίνιζα –το πολύ να  έλεγα ότι “κατά τα φαινόμενα” ή ότι “αναφέρθηκε” ότι είναι από μια συγκεκριμένη ημέρα. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε.

Η ανησυχία για την ασφάλεια είναι ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν όλοι σε δημόσιο χώρο’ κάποιοι  επέλεξαν να κρύψουν την ταυτότητα τους, άλλοι όχι, όμως όταν τα βίντεο ανέβαιναν στο YouTube και διαδίδονταν, λίγα μπορούσαμε να κάνουμε για να κρύψουμε τις ταυτότητες τους.

Για το ρόλο του liveblogging στην κάλυψη των γεγονότων στο Ιράν

Αστέρης: Με το liveblogging, το δικό σου και άλλων -Matthew Weaver (Guardian), Andrew Sullivan (Daily Dish), Robert Mackey (NYT The Lede), Scott Lucas (Enduring America), Daily Kos- δώσατε τον ρυθμό της κάλυψης για τις αμφισβητούμενες εκλογές του Ιράν και την εξέγερση που ακολούθησε. Πιστεύεις ότι το liveblogging θα γίνει δεκτό ως μέσο από τα τηλεοπτικά δίκτυα στην κάλυψη του επόμενου μεγάλου πόλεμου ή εξέγερσης, ή το liveblogging είναι πολύ “τραχύ ” & άμεσο για το prime time;

Nico: Νομίζω ότι το liveblogging, όχι μόνο θα το «αγκαλιάσουν» και άλλοι, αλλά θα βελτιωθεί και πολύ. Τα τελευταία 3-5 χρόνια υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη σε sites που συγκεντρώνουν πληροφορίες (όπως και η Huffington Post), τα οποία κοσκινίζουν όλες τις παραδοσιακές και μη παραδοσιακές πηγές ειδήσεων, ώστε να βοηθήσουν τους αναγνώστες να έχουν το καλύτερο περιεχόμενο. Το liveblogging είναι το επόμενο στάδιο της συγκέντρωσης πληροφοριών, που θα περιλαμβάνει το περιεχόμενο που βγαίνει από τις ιστοσελίδες των social media, το Twitter, το YouTube κλπ.

Νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί ως μία “κοινότητα συλλογής ειδήσεων”. Για ένα σημαντικό γεγονός, όπως το Ιράν, ή τα γεγονότα στην Ονδούρα, για παράδειγμα, υπάρχουν υπερβολικά πολλές πληροφορίες που είναι διαθέσιμες στον κόσμο. Οι ιστοσελίδες, που θα ψάξουν το θέμα εις βάθος και που θα παρουσιάσουν τα καλύτερα, πιο ενδιαφέροντα, πιο ακριβή κομμάτια των πληροφοριών, θα είναι πολύ χρήσιμες, νομίζω.

Ένας από τους λόγους που ο Andrew Sullivan και εγώ πετύχαμε, νομίζω, ήταν επειδή ήμασταν διατεθειμένοι να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη άποψη – υποστηρίξαμε την αντιπολίτευση, θέλαμε οι απαιτήσεις των διαδηλωτών να ακουστούν. Είναι ένα διαφορετικό είδος δημοσιογραφίας από ότι κάνει η New York Times’ όχι απαραίτητα καλύτερο, αλλά διαφορετικό. Έχει όμως ένα μεγάλο όφελος, που πιστεύω συνίσταται στο ότι οι αναγνώστες μας ενδιαφέρονται περισσότερο μας στέλνουν πληροφορίες, να μας βοηθούν να βελτιώσουμε την κάλυψη μας και να μας προσφέρουν εθελοντικά τον χρόνο τους, γιατί μας βλέπουν σαν συμμάχους.

Αστέρης: Είναι η κάλυψη εξελισσόμενων ιστοριών μέσω liveblogging ομαδική προσπάθεια ή μπορεί ένα άτομο να τα καταφέρει μόνο του για οποιοδήποτε χρονικό  διάστημα; Θυμάμαι, αναρωτιόμουν αν ορισμένοι από εσάς «βγήκαν εκτός κούρσας», όταν οι δρόμοι της Τεχεράνης είχαν ηρεμήσει για μερικές ημέρες, λόγω και της διαφοράς ώρας. Θα ήταν βοηθητικό αν γράφατε σε ζευγάρια ή ομάδες, με βάρδιες;

Nico: Νομίζω ότι όσο περισσότεροι άνθρωποι κάνουν liveblogging, τόσο το καλύτερο. Είναι αρκετά χρονοβόρο και οι επιπλέον πηγές πάντα βοηθούν. Ήταν πάντα ενοχλητικό να ξυπνάς στις ΗΠΑ και να συνειδητοποιείς ότι ήταν ήδη αργά το απόγευμα στο Ιράν, τόσα πολλά είχαν ήδη συμβεί.

Για την ερώτηση στον Obama

Click here to view the embedded video.

Κική: Ο Πρόεδρος Obama σου έδωσε ειδική «άδεια» για να του απευθύνεις μία ερώτηση, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου για το Ιράν. Έβαλες το Ιράν μέσα στον Λευκό Οίκο Πως αισθάνεσαι γι ‘αυτό;

Nico: Ήταν μια αρκετά συναρπαστική εμπειρία. Εντυπωσιάστηκα από το πόσοι πολλοί Ιρανοί έστειλαν ερωτήσεις, με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, και νομίζω ότι ήταν αξιέπαινο εκ μέρους του Προέδρου να θέλει να ερωτηθεί από έναν Ιρανό (αν και προσπάθησε να αποφύγει την ερώτηση!)

Επίσης, λεει πολλά, για το πόσο έχουν προχωρήσει τα νέα μέσα τα τελευταία χρόνια. Νιώθω ότι η ποιότητα του περιεχομένου μας ανταγωνίζεται τον παραδοσιακό τύπο σε πολλά μέτωπα κι έχουμε αρχίσει να κερδίζουμε κάποια αναγνώριση.

Παναγιώτης: Σχετικά με την ερώτηση της Κίκης για τον Obama, ορισμένοι από τους συναδέλφους σου δεν το είδαν έτσι. Δέχτηκες πολλές επικρίσεις. Μήπως επειδή τα συμβατικά ΜΜΕ αισθάνονται κάπως ..άβολα με τα νέα μέσα;

Nico: Υπήρξε κάποια κριτική, αλλά όχι πολλή, τελικά. Το θέμα είναι ότι στους δημοσιογράφους αρέσει να γράφουν για τους εαυτούς τους, και έτσι, όταν μια “αντιπαράθεση” σαν αυτή συμβαίνει, τραβάει την προσοχή των ΜΜΕ, παρ΄ότι ο περισσότερος κόσμος δεν δίνει δεκάρα.

Επίσης, οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για τα παραδοσιακά ΜΜΕ κριτικάρουν με μεγάλη άνεση άτομα από τα νέα μέσα, ενώ πολύ σπάνια θα ασκήσουν κριτική σε συναδέλφους τους από τον παραδοσιακό τύπο.

Για παράδειγμα, ένας ρεπόρτερ στην ίδια συνέντευξη τύπου όπου συμμετείχα κι εγώ ρώτησε τον πρόεδρο Obama αν συνεχίζει να καπνίζει. Αν είχα κάνει εγώ μια τέτοια εύκολη ερώτηση, θα με είχαν κατασπαράξει, αλλά επειδή ο δημοσιογράφος εργαζόταν για ένα παραδοσιακό συγκρότημα, κανείς δεν είπε λέξη.

Κική: Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη ο Έλληνας δημοσιογράφος Ιάσων Αθανασιάδης. Διαθέτεις κάποιες πληροφορίες σχετικά μ’αυτό;

Nico: Όχι, δυστυχώς δεν έχω. Γνωρίζω ότι η οικογένειά του ενδιαφέρεται πολύ να επισημανθεί το γεγονός ότι είναι Έλληνας –έχει και βρετανική υπηκοότητα  και όλοι ανησυχούν ότι η κυβέρνηση του Ιράν θα τον αντιμετωπίσει πιο αυστηρά εξαιτίας της. Όμως, η ελληνική κυβέρνηση πιέζει για την απελευθέρωσή του και ο Αθανασιάδης είναι πιο στενά συνδεδεμένος  με την Ελλάδα απ’ ότι με την Βρετανία.

Σε σχετική εξέλιξη, τα  ιρανικά  κρατικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν σήμερα ότι ένας δημοσιογράφος από Newsweek «ομολόγησε» ότι  είναι κατάσκοπος. Αυτό μπορεί να είναι μια ένδειξη για το τι θα συμβεί σε άλλους ξένους δημοσιογράφους που συνελήφθησαν στο Ιράν.

Για τη δημοσιογραφία των πολιτών

Αστέρης: Αναφορικά με την κρίση που αντιμετωπίζουν τα «παλιά μέσα» και τη συνεχιζόμενη συζήτηση για το μέλλον της δημοσιογραφίας, πώς μπορείς να προσθέσεις «συντακτική αξία» και μια αίσθηση επαγγελματικής εργασιορροής σε μιά διαδικασία τόσο εγγενώς απείθαρχη, όπως η δημοσιογραφία πολιτών;

Πιστεύεις ότι η Huffington Post, και άλλα έγκυρα νέα μέσα, μπορούν να διδάξουν μεθόδους και δεοντολογία σε μη επαγγελματίες δημοσιογράφους, χωρίς να γίνουν καταπιεστικά; Κι έχουν τα ίδια κάτι να μάθουν από ημι-επαγγελματίες bloggers ή ακόμη και από ερασιτέχνες βετεράνους;

Nico Pitney: Η Huffington Post έχει ένα project που λέγεται «Μάτια & Αυτιά», εστιασμένο κυρίως στην δημοσιογραφία των πολιτών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Στέλνουμε σε καθέναν από τους συμμετέχοντες έναν μακρύ κατάλογο με τις κατευθυντήριες γραμμές που πρέπει να ακολουθήσουν, προκειμένου να εξασφαλίζουν ότι το ρεπορτάζ τους είναι ακριβές και δίκαιο.

Για τα άτομα στο Ιράν, είναι πολύ πιο δύσκολο να συμβεί, κυρίως λόγω των προβλημάτων που αφορούν στην επικοινωνία με τους ανθρώπους εκεί. Αλλά, για παράδειγμα, πολλοί παρότρυναν Ιρανούς που κάνουν βίντεο να περιλαμβάνουν σαφείς πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία και τον τόπο που γυρίστηκαν, με την προϋπόθεση ότι κάτι τέτοιο είναι ασφαλές, έτσι ώστε οι θεατές να κατανοήσουν καλύτερα την πηγή των πληροφοριών.

Γενικότερα, υπάρχουν εξαιρετικές ομάδες που προσφέρουν εκπαίδευση σε πολίτες και ημι-επαγγελματίες δημοσιογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες, και υποθέτω ότι υπάρχουν παρόμοιες οργανώσεις και σε άλλες χώρες.

Υπάρχουν projects σε διάφορες χώρες -στο Μεξικό, για παράδειγμα- που δίνουν βιντεοκάμερες σε άτομα για να  καταδείξουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν στις χώρες τους. Αλλά είναι πάντα μία ευαίσθητη κατάσταση, λόγω των σοβαρών κινδύνων που εμπεριέχονται στην τεκμηρίωση αυτού του είδους των εγκλημάτων -αν βοηθήσεις στο να αποκαλυφθούν, γίνεσαι σημαντικός στόχος των παραβατών.

Σε ό, τι αφορά τώρα το να γινόμαστε καταπιεστικοί, ποτέ δεν ήταν μια σημαντική ανησυχία. Σίγουρα δεν λέμε στους πολίτες δημοσιογράφους τι να γράψουν ή πώς να το γράψουν, με την ουσιαστική έννοια του όρου. Πέρα από τις βασικές αρχές όπως η ακρίβεια, τονίζουμε το ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι ειλικρινείς σχετικά με το υπόβαθρο τους. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ, είχαμε ανταποκριτές που υποστήριζαν ανοικτά κάποιους από τους υποψηφίους. Αυτό δε μας ενοχλούσε, με την προϋπόθεση ότι ήταν ξεκάθαροι απέναντι στους αναγνώστες μας σχετικά με τις πολιτικές τους απόψεις και ότι οι  ιστορίες τους ήταν απόλυτα ακριβείς.

Κική: Και μια τελευταία ερώτηση. Μετά το Ιράν, τι; Πιστεύεις ότι τα νέα μέσα θα συνεχίσουν να έχουν ηγετικό ρόλο σε κρίσεις σαν και αυτή;

Nico Pitney: Είναι πάντα δύσκολο να προβλεφθεί τι θα επακολουθήσει -κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει με βεβαιότητα πώς το Twitter θα απογειωθεί. Αλλά οπωσδήποτε, τα social media θα συνεχίσουν να είναι μια τεράστια και αυξανόμενη δύναμη στην πολιτική, και τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα συνεχίσουν να προσπαθήσουν και να συγκεντρώνουν τις πιο σημαντικές πληροφορίες που διανείμονται μέσω των social media. Νομίζω ότι είναι μια εξαιρετική υπηρεσία για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν το χρόνο να περάσουν όλη την ημέρα ψάχνοντας το Twitter, το Facebook κλπ.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Σε παλιότερα χρόνια, διαβάζαμε τακτικά για τέτοια περιστατικά στη Λατινική Αμερική κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι. Το Ecuador όμως είναι δημοκρατία απ’ το 1979. Σήμερα, οι συμπατριώτες του Daniel θα διαβάζουν για την περιπέτεια του συμπατριώτη τους και θα ψάχνουν στη Wikipedia να βεβαιωθούν ότι η Ελλάδα παραμένει δημοκρατία.

Είναι φυσικά επιβεβλημένο να πάρουν θέση οι δημοσιογραφικές ενώσεις απέναντι στην πολιτεία για το περιστατικό, να απαιτήσουν να διερευνηθεί και να αποδοθούν ευθύνες, να ενημερώσουν οι ίδιες την IFJ και τις διεθνείς οργανώσεις προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας του τύπου (Διεθνής Αμνηστία, CPJ, RSF). Όμως, η συνεχιζόμενη αστυνομική ασυδοσία και βία κατά δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερς πλήττει και τους bloggers, όπως και κάθε δημοκρατικό πολίτη, και εκθέτει ανεπανόρθωτα τη χώρα μας. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δηλώσουμε την συμπαράστασή μας στον Daniel, όπως κάναμε πχ. για τον Τσιπρόπουλο, και να συμβάλλουμε ουσιαστικά στην προστασία της ελευθερίας του τύπου στη χώρα μας, όσο ακόμα την διαθέτουμε.

Παράνομη 24ωρη σύλληψη στην Αθήνα

Το όνομα μου είναι Daniel Patiño Flor, είμαι από το Εκουαδόρ και δουλεύω σαν φωτορεπόρτερ από το 2004 για διάφορες εφημερίδες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης. Από το 2007 ζω στην Βαρκελώνη όπου τελειώνω το μάστερ μου. Στις 22 Μαΐου με συνέλαβε η αστυνομία στην Αθήνα ενώ κάλυπτα την διαμαρτυρία των μουσουλμάνων μεταναστών κοντά στην πλατεία Ομονοίας. Ακολουθεί μια λεπτομερή παρουσίαση των γεγονότων.

Η διαμαρτυρία και η σύλληψη

Στις 14 Μαΐου 2009 έφτασα στην Αθήνα με σκοπό μέσα σε 10 μέρες να φωτογραφίσω την πόλη. Επισκέφθηκα τις γειτονιές Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Πλάκα, Ομόνοια, Γκάζι, Λυκαβηττός και Ακρόπολη. Στις 22 Μαΐου στις 16:40 κατευθυνόμουν στο Σύνταγμα για ένα φωτορεπορτάζ στην Ερμού μέχρι το Μοναστηράκι. Ενώ το λεωφορείο κατευθυνόταν στο Σύνταγμα η αστυνομία είχε κλείσει το δρόμο και ο οδηγός πρότεινε να περπατήσουμε μέχρι το Σύνταγμα. Όταν έφτασα στην Βουλή πρόσεξα ότι μια διμοιρία της αστυνομίας κατευθυνόταν προς μια ομάδα διαδηλωτών.

Οι διαδηλωτές απάντησαν πετώντας πέτρες, κατέλαβαν τον δρόμο και απώθησαν τις αστυνομικές δυνάμεις. Μια άλλη ομάδα αστυνομικών εμφανίστηκε και πέταξε δακρυγόνα. Συνέχισα να φωτογραφίζω και στάθηκα σε μια πλευρά όπου υπήρχε αστυνομία και δημοσιογράφοι, ενώ η πλατεία είχε γεμίσει δακρυγόνα.

Γύρω στις 18:00 οι διαδηλωτές κατευθύνονταν προς την Ομόνοια, φωνάζοντας συνθήματα σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό του Ισλάμ. Την προηγούμενη μέρα ένας αστυνομικός ενώ έλεγχε τα έγγραφα ενός μουσουλμάνου του πήρε το Κοράνι, (μπροστά στην γυναίκα και το παιδί του) το πέταξε και το πάτησε. Ενώ οι διαδηλωτές συνέχιζαν την πορεία διαμαρτυρίας, χάθηκε ο έλεγχος και άρχισαν να σπάνε ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει δακρυγόνα και φωτιές και ο κόσμος έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση. Όλη αυτή την ώρα φωτογράφιζα τα γεγονότα.

Στις 18:45 μια νέα ομάδα αστυνομικών κατέφθασε με μηχανές. Από την αρχή είδα τις άγριες διαθέσεις τους και πράγματι ξεκίνησαν μια βίαιη καταστολή απέναντι στους διαδηλωτές και όποιον άλλον βρισκόταν εκεί. Ακινητοποιούσαν τον κόσμο χτυπώντας τον, συλλάμβαναν τους πάντες, και καθώς οδηγούσαν τον κόσμο στην άλλη πλευρά του δρόμου τους έδερναν όλους.

Ενώ φωτογράφιζα τα γεγονότα, ένας αστυνομικός ήρθε από πίσω μου και απείλησε να με χτυπήσει αν δεν τον ακολουθούσα, με χτύπησε στα πόδια και με έριξε στο πάτωμα για να μου βάλει χειροπέδες. Ενώ προσπαθούσα να του δείξω την δημοσιογραφική μου ταυτότητα, με έριξε στο πάτωμα με το πόδι του πάνω στο λαιμό μου. Ούρλιαζα δείχνοντας του την κάμερα μου και το διαβατήριο μου, αλλά δεν με άκουγε, ενώ πλησίασε ένας άλλος αστυνομικός (προφανώς ανώτερος του) που του ζήτησε να με απελευθερώσει.

Σηκώθηκα, έτρεξα στην άλλη πλευρά του δρόμου και απομακρύνθηκα αρκετά από τον συγκεκριμένο αστυνομικό. Περπάτησα 100 μέτρα, σταμάτησα να δω που είχα δεχθεί χτυπήματα και να ελέγξω τον εξοπλισμό μου. Ενώ κοιτούσα τις συλλήψεις που έκανε η αστυνομία, ένας αστυνομικός με πλησίασε από πίσω με έπιασε από το πουκάμισο, μου πήρε την κάμερα και με έσπρωξε μέσα σε ένα βαν μαζί με άλλους κρατούμενους, η ώρα ήταν 19:30.

Στα Ελληνικά κρατητήρια με μετέφεραν μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους (ένας από αυτούς ήταν ένα παιδί 13 ετών). Με γροθιές μας χτυπούσαν ενώ ανεβαίναμε στον 6ο όροφο. Οι αστυνομικοί κράτησαν τη κάμερα μου και τις κάρτες μνήμης και με έψαξαν 8 φορές. Πέταξαν κάτω όλο το περιεχόμενο της τσάντας μου και με ανάγκασαν να γδυθώ. Αφού ντύθηκα με ανέβασαν στον 12ο όροφο.

Στο ασανσέρ οι αστυνομικοί με έβριζαν στα Αγγλικά (δεν ήταν μεγαλύτεροι από 25 χρονών) “fuck you, mother fuckers, I will fuck your mother, and so on.” Καθώς με έβριζαν με χτυπούσαν στο κεφάλι και στο στομάχι. Το ασανσέρ σταμάτησε και μπήκε μέσα ένας πενηντάρης αστυνομικός, υποθέτω ότι του είπαν ότι είμαι φωτογράφος (κατάλαβα την λέξη φωτογράφος στα Ελληνικά). Ο αστυνομικός με κοίταξε, έβγαλε ένα μαχαίρι από τη ζώνη του και απειλώντας με είπε: “I will cut your balls and fuck you in the ass”. Οι άλλοι γέλασαν και τον ευχαρίστησαν για την “παράσταση”.

Όταν φτάσαμε στο 12ο όροφο καθώς πηγαίναμε στο διάδρομο με κλότσησαν στους αστραγάλους, και με τους αγκώνες τους με χτύπησαν στο στήθος, το κεφάλι και το λαιμό. Με ξαναέψαξαν, πετώντας τα πράγματα από την τσάντα μου. Ζήτησα πολλές φορές να μιλήσω με κάποιο ανώτερο αξιωματικό αλλά κάθε φορά με χτυπούσαν περισσότερο. Τους έδειξα το διαβατήριο μου και ζήτησα να αναγνωρίσουν ότι είμαι φωτορεπόρτερ από το εξωτερικό αλλά μου πέταξαν το διαβατήριο και μου είπαν να μην μιλάω.

Περίμενα πολύ ώρα χωρίς να γνωρίζω τι γίνεται. Μετά από 6 ώρες με πήγαν στα κρατητήρια μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους, μου επέστρεψαν την κάμερα μαζί με τις κάρτες μνήμες που είχαν όμως διαγράψει το περιεχόμενο τους. Στις 24:30 τηλεφώνησα στους φίλους μου στην Αθήνα και τους ενημέρωσα για το τι γινόταν. Εκείνοι μου βρήκαν δικηγόρο και μίλησαν με την πρεσβεία του Εκουαδόρ για το τι συνέβαινε. Στις 02:00 είδα το δικηγόρο που μου είπε ότι όλες οι φωτογραφίες μου είχαν αντιγραφεί σε ένα DVD και ότι πιθανότατα θα με κατηγορούσαν για “πρόκληση ταραχών”. Την επόμενη μέρα η υποψία του επαληθεύτηκε.

Συναντήθηκα με το δικηγόρο που θα αναλάμβανε την υπόθεση μου και μου είπε ότι η Ελληνική Αστυνομία με κατηγορούσε ” ότι ήμουν μέλος μιας ομάδας 12 ατόμων που ξεκίνησαν τις ταραχές”. Πουθενά στην κατηγορία δεν αναφερόταν ότι είμαι φωτογράφος από το Εκουαδόρ, ότι μένω στην Ισπανία όπου κάνω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Στις 16:30 πήγαμε στο δικαστήριο, όπου ο δικηγόρος μου πιστοποίησε ότι είμαι φωτογράφος, κάτοικος Ισπανίας και μεταπτυχιακός φοιτητής, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση μου αλλά η δίκη θα γίνει αυτή τη βδομάδα.

Κλείνοντας…
Ευχαριστώ εκ βαθέως όλους εκείνους στην Βαρκελώνη και Αθήνα που χωρίς όρους με βοήθησαν και συνέβαλαν στην απελευθέρωση μου. Την κυβέρνηση του Εκουαδόρ και τους αντιπροσώπους της στην Αθήνα για τον επαγγελματισμό και την ταχύτητα με την οποία χειρίστηκαν την υπόθεση μου. Τους δικηγόρους που με υπερασπίστηκαν και την Ελληνική Ένωση φωτογράφων για την παρέμβαση της. Ελπίζω όλοι εσείς που διαβάζετε την δήλωση μου να προβείτε σε κάθε νόμιμη ενέργεια για να μην μείνει αυτή η πράξη ατιμώρητη. Μην διστάσετε να πάρετε πρωτοβουλίες για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την ελευθερία του Τύπου για όλους τους φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους του κόσμου.
Επικοινωνία: daniel_patino_flor@yahoo.com

Έγραψαν: Lightstalkers, El Telegrafo, LibreRed, Rebelion.org, Ασύνταχτος Τύπος, Indymedia Athens, σίβυλλα, singen sang gesungen, ANemos, Strange Loop, Nassos K, Ακίδα, φωτο-γραφί-ζοντας, επίκαιρο, Simple Man Post, radio Κλειδαρότρυπα, Μαύρος Κύκνος, prkls, Παπατρέχας

Σχετικά παλιότερα:

• “Ιερή δεν είναι η ολυμπιακή φλόγα αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα” (27/3/08)
• Η φλόγα της Κίνας, η ντροπή της Ελλάδας (26/3/08)
• Fotografieren ist verbotten! (14/9/07)
• Killer tunes (2/8/07)
• Τουμπεκί για τον τραμπουκισμό (29/6/07)
• Ελλειπής η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα (30/5/07)
• Παρουσίαση Ετήσιας Έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας (23/5/07)
• Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας (3/5/07)
• Η ελευθεροτυπία δεν είναι δεδομένη (1/5/07)
• Νέες καταδίκες της καταστολής των φοιτητών (22/3/07)
• Αυθαίρετο το “ψέκασμα”.. (13/3/07)
• Φτάνει πιά! (12/3/07)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Συναυλία διαμαρτυρίας στη μνήμη του Τόνυ Όνουα
• Fotografieren ist verbotten!
• Killer tunes
• Τουμπεκί για τον τραμπουκισμό
• Ελλειπής η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα
• Συναυλία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του φοιτητικού κινήματος
• Νέες καταδίκες της καταστολής των φοιτητών
• Φτάνει πιά!

Πρόκειται για ένα θέμα που με απασχολεί διαρκώς κοινωνικά, ακαδημαϊκά και επαγγελματικά, και το οποίο έχω αναπτύξει συχνά σε παλιότερες παρουσιάσεις και συζητήσεις, αλλά οι εξελίξεις των “Δεκεμβριανών” και πρόσφατων διεθνών γεγονότων (τρομοκρατικές επιθέσεις στη Βομβάη, πόλεμος στη Γάζα, γρίπη των χοίρων κλπ.)  δημιούργησαν νέα δεδομένα και ανέτρεψαν παραδοσιακές αντιλήψεις που διακατείχαν ακτιβιστές και δημοσιογράφους μέχρι πρότινος, με συνέπεια οποιαδήποτε σχετική παρουσίαση να χρήζει επικαιροποίησης.

Click here to view the embedded video.

Ο Craig αποτελεί εμβληματικό υπόδειγμα πολίτη δημοσιογράφου, με σταθερή παρουσία στις εκδηλώσεις και τα γεγονότα της πόλης τα τελευταία χρόνια, παρρησία και κριτική ματιά που εκφράζεται μέσα από τις εξαιρετικές φωτογραφίες του και τα συνοδευτικά κείμενα. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του Δεκέμβρη, ο Craig κυριολεκτικά αλώνιζε ακούραστα το κέντρο της πόλης για να καταγράφει από κοντά το ιστορικό των διαδηλώσεων και στη συνέχεια δημοσίευε καθημερινά φωτορεπορτάζ στο Flickr, στο blog του και σε portals δημοσιογραφίας των πολιτών, όπως το CNN iReport και το NowPublic. Τα βίντεο του Craig (που υπηρξε κι ο ίδιος θύμα της αστυνομικής βιαιότητας) από τα “Δεκεμβριανά” της Θεσσαλονίκης αποτελούν τον πυρήνα της συλλογικής προσπάθειας τεκμηρίωσης griotsdoc. Ο Craig επίσης θα μιλήσει για τη χρήση των creative media στην υπηρεσία του ακτιβισμού και της δημοσιογραφίας, με αφορμή τις εμπειρίες του από τη διδασκαλία και το πρόσφατό του agitprop project (1, 2) που σατιρίζει το μιλιταρισμό και τη βρετανική τρομολαγνεία με αναφορές στον Όργουελ και το V for Vendetta.

Οι διαλέξεις θα κρατήσουν από 20′ η καθεμία και στη συνέχεια θα ακολουθήσει ανοικτή συζήτηση με τους φοιτητές. Κατά σειρά φθίνουσας εφικτότητας, θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε την εκδήλωση σε video, να την αναμεταδώσουμε ζωντανά και να υπάρχει ασύρματη σύνδεση στην αίθουσα για όσους bloggers θελήσουν να συμμετάσχουν και να την σχολιάσουν / καλύψουν ζωντανά, πχ. μέσα απ’ το Twitter. Σε κάθε περίπτωση, θα ενημερώσω το post με τα σχετικά links.

Σχετικά:

• Experiments in story telling through images (Craig Wherlock)
• A beginner’s guide to citizen journalism (Craig Wherlock)
• Greece: Outcry over arms shipment to Israel (fr de es it ru pt) (Αστέρης Μασούρας – Global Voices Online, 18/1/09)
• “Las casas se volvieron medios” (Sergio Acosta – BBC Mundo, 9/12/08)
• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media (Non – Linear Complexity, 7/12/08)
• Riots in Greek cities after slaying of teenager by police (Αστέρης Μασούρας – NowPublic, 6/12/08)
• Συλλογή αρθρογραφίας για τα griots από διεθνή & ελληνικό τύπο και blogs
• Συλλογή φωτογραφιών απ’ τα griots (κι οι φωτογραφίες μου)
• Η μεταπτυχιακή διπλωματική μου εργασία με θέμα “Νομικό πλαίσιο, ηθική και δεοντολογία στα blogs & τη δημοσιογραφία των πολιτών” (απόσπασμα σχετικά με τον κοινωνικό και πολιτικό ψηφιακό ακτιβισμό και τις επιβουλές στην ελεύθερη έκφραση)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media
• Livestreaming από τη διημερίδα (και συλλογή σχετικού υλικού)
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών: μετά 2 έτη
• Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα
• Στις “Ανιχνεύσεις” για τη δημοσιογραφία των πολιτών
• Thess.gr: 2ος κύκλος
• Φοιτητικές κινητοποιήσεις και citizen media
• Η Apple πληρώνει την βεντέτα κατά bloggers
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών
• Τα blogs για το Λίβανο

High drama and multilevel political compromise up until the last minute were the hallmarks of the second reading of the telecoms package during the last plenary session of the European Parliament, before the upcoming elections in June. Rights activists rallied in a last-ditch attempt, and, with the help of an unlikely coalition of political groups, managed to defy the Council and restore an amendment, supported by Parliament majority in 1st reading, to protect the fundamental rights of Internet users from extrajudicial punitive measures -such as French President Sarkozy’s “three-strikes” proposed law. It was a fitting conclusion to the charged digital rights battles taking place during the parliamentary term coming to a close, since a central theme of the telecoms package was the recognition of internet access itself as a fundamental right; a view also espoused by Commissioner Reding, an early convert to the original amendment 138 in the Trautmann (ITRE) report, who called on the Council, in light of the economic crisis and the importance of the reforms achieved, to ratify the amended compromise, rather than delay adoption of the telecoms package by entering it into conciliation.

Battle for fundamental rights won?
“La Quadrature du net”, the French activist group which led the fight to preserve amendment 138, hailed the remarkable citizen mobilization and courageous Parliament stance to safeguard essential values, but noted that the European Parliament adopted a soft compromise on issues of network equity, and that no strong protection against “net discrimination” was adopted.
The NGO was referring to the Harbour (IMCO) report, which included amendments to the universal service and consumer rights directives, making provisions for network management practices by telecom operators, such as traffic shaping and deep packet inspection, which could endanger net neutrality as well as privacy. The compromise text voted on neither authorises nor prohibits access limitations imposed by providers but it does introduce an obligation to inform users where restrictions exist.

Activist amendments on both reports, restoring safeguards that were voted in 1st reading but were later removed or watered down by the Council and rapporteurs to achieve a compromise, were tendered by a coalition of GUE/NGL, Greens and IND/DEM MEPs, while a last minute voting order change requested by Rebecca Harms (Greens) and Alexander Alvaro (ALDE) on the Trautmann report and the almost unanimous support of the PSE block made it possible for supporters of the original amendment 138 to carry the day with 407 in favour, 57 against and 151 abstentions, thus temporarily scuppering the whole package, pending Council agreement or conciliation. This move is widely seen as a strong reaffirmation of the condemnation of French President Sarkozy’s HADOPI (“three strikes”) law to allow ISPs to disconnect filesharers that violate copyright without a prior judicial order, which was narrowly defeated in the French parliament in early April but recently reintroduced.

“Amendment 138″ on Framework Directive 2002/21/EC, article 8 states that: “no restriction may be imposed on the fundamental rights and freedoms of end-users, without a prior ruling by the judicial authorities, notably in accordance with Article 11 of the Charter of Fundamental Rights of the European Union on freedom of expression and information, save when public security is threatened in which case the ruling may be subsequent”

PSE MEP Stavros Lambrinidis, the shadow rapporteur of the e-privacy directive, attached to the Harbour compromise, also hailed it’s succesful revision enforcing mandatory notification of security breaches affecting personal data, user consent for the storing of cookies and the protection of IP addresses as personal data.

Infrastructure support, universal service, harmonized regulation and consumer rights
The remainder of the compromise between Parliament and Council was preserved in the vote, as the voting order change request filed for the Harbour report on behalf of the Citizen Rights Amendments supporters was denied. Measures agreed on include investments in new communications infrastructure, the reform of radio spectrum use, clear consumer rights and privacy protection. Parliament voted to promote efficient investment and innovation in “next-generation access networks” and introduce the notion of “universal service”, obliging operators to provide a minimum package of services of adequate quality to support voice and facsimile for functional internet access, accessible to all users at an affordable price, while clearer and comprehensive service contract rules were delineated to improve consumer protection. National regulators will be less beholden to local political meddling and will be able to enforce functional separation on telecoms operators, as a last resort measure. Their remedies will be overseen by the Commission, who will be able to issue binding recommendations, and a new European telecoms regulation authority (BEREC) will be instituted to replace their existing loose cooperation. Other prominent telecommunications reforms include more flexible management of wireless spectrum use, to utilize the “digital dividend”, freed as a result of the switchover from analogue to digital TV; guaranteed free access to emergency telephone numbers; fixed or mobile operator number portability in 1 working day; and provisions for faster roll-out of full 3G coverage.

Sources:

• No agreement on reform of telecom legislation (European Parliament)
• European Parliament Approves EU Telecoms Reform but Adds 1 Amendment: Commission Reaction (European Commission)
• Amendment 138/46 adopted again. Internet is a fundamental right in Europe (La Quadrature du net)
• European Parliament rejects Telecoms Package (ipTegrity)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Για την υπόθεση έχω γράψει επανειλημμένα και εκτενώς, απ’ την πρώτη κιόλας μέρα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο, και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει μέχρι να δικαιωθεί ο Αντώνης. Το διακύβευμα ανακεφαλαιώνει ο Παναγιώτης Βρυώνης:

Αν καταδικαστεί ο Αντώνης Τσιπρόπουλος, αυτό θα σημαίνει ότι οποιοσδήποτε διατηρεί μία υπηρεσία που μεταφέρει ή αναδημοσιεύει υλικό θα έχει όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να λογοκρίνει το υλικό αυτό.[..]

Μία τέτοια καταδίκη θα σημαίνει ότι αν κάποιος ανοίξει στην Ελλάδα μία υπηρεσία όπως το twitter.com ή το wordpress.com ή το wikipedia.org θα είναι υπόλογος για οτιδήποτε δημοσιεύεται ή αναδημοσιεύεται σε αυτή. Το ίδιο ίσως και για τους παρόχους Internet (ISPs). Και με το να αναγνωρίζουμε ότι οι υπηρεσίες έχουν την ευθύνη για το υλικό που κυκλοφορεί μέσα από αυτές, αυτόματα δικαιολογούμε και την δυνατότητά τους να ασκούν έλεγχο και να λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να υπερασπιστούν τους ευατούς τους. Π.χ., να κρατούν προσωπικά δεδομένα, όπως το IP ή να λογοκρίνουν οτιδήποτε θεωρούν ότι θα τους βάλει σε μπελάδες.

Τελικά, κάποιος που θεωρεί ότι κάνει τέχνη ή αυστηρή πολιτική κριτική ή αποκαλύπτει μία απάτη, θα πρέπει να δώσει λόγο και εξηγήσεις στον ISP του, στο blogme.gr ή στο monitor.vrypan.net, αντί να το κάνει (αν κάποιος θίγεται) μπροστά σε ένα δικαστήριο. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η προοπτική.

Ο Παναγιώτης δέχτηκε κι ο ίδιος επιθέσεις και πιέσεις, που τον ανάγκασαν να κλείσει τον πρώτο ελληνικό web aggregator, το monitor. Λίγο καιρό μετά την αναβολή της δίκης του Τσιπρόπουλου, απειλές για δικαστικές ενέργειες σχετικά με τον δικό του aggregator, το sync.gr, δέχονταν κι ο Νίκος Δρανδάκης. Κι όσο δεν ξεκαθαρίζει η υπόθεση Τσιπρόπουλου με μιά αθωωτική απόφαση για τον ίδιο αλλά και την ελευθεροτυπία, οι τραμπουκισμοί θα συνεχίζονται, σε μιά χώρα όπου η δικομανία των ισχυρών και οι αργοδικίες αποτελούν μέσο, όχι μόνο φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης αλλά και εξόντωσης πολιτών.

Στο πρώτο ξεπέταγμα αλληλεγγύης της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, τα posts που γράφτηκαν σε συμπαράσταση για τον Αντώνη Τσιπρόπουλο όταν δημοσιοποιήθηκε η υπόθεση ξεπέρασαν τα 300. Η συγκυρία της διοργάνωσης του Internet Governance Forum στην Αθήνα, όπου η Διεθνής Αμνηστία και οι Ρεπόρτερς χωρίς Σύνορα έκαναν ακτιβιστικές παραστάσεις διαμαρτυρίας για τη διεθνή λογοκρισία, βοήθησαν να γίνει γνωστή η υπόθεση και εκτός των συνόρων της χώρας’ ειδικά όταν ρωτήθηκε σε πάνελ του IGF ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος Θ. Ρουσόπουλος για την υπόθεση. Η απάντησή του τότε (“έχουμε πρόβλημα με bloggers που διασπείρουν ψεύδη μέσω της τηλεόρασης (!) [..] ένας κώδικας δεοντολογίας είναι καλή ιδέα, αλλά δε θα καταθέσουμε πρόταση σήμερα“) έδωσε το στίγμα των προθέσεων της κυβέρνησης για τη ρύθμιση της έκφρασης μέσω των blogs, σε ένα κρυφτούλι που διαρκεί μέχρι σήμερα.

Στην πρώτη εκδίκαση της υπόθεσης, ένα χρόνο μετά τη δημοσιοποίησή της, τα blogs που έγραψαν σχετικά ήταν σημαντικά λιγότερα. Αυτή τη φορά, ίσως λόγω του ότι κοντεύει να ξεχαστεί το θέμα και να εκπνεύσει το ενδιαφέρον, ίσως και λόγω της υπερβολικής ενασχόλησής μας με τα υπόλοιπα social media, τα posts που έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού (1, 2).

Γράψτε έστω και 3 γραμμές, έχει σημασία η προσωπική σας οπτική και συμπαράσταση’ κι έχει σημασία να ακουστεί μέσα από το blog σας.

Έγραψαν: Αντώνης Τσιπρόπουλος, Παναγιώτης Βρυώνης, metablogging.gr (1, 2), kaltsovrako, Ροδιά (1, 2), Αρκούδος, Inside a box, alepouda, magica, xasodikis, Ώρα Ελλάδας, Jim_hellas, InloveWithLife, Reality Tape, Ελεύθερος Δικτυογράφος, Ροϊδη Εμμονές, pølsemannen(1, 2), Πολιτικό blog, arxediamedia, mikroanalogo, Nylon, σίβυλλα, Όχι άλλο κάρβουνο, xBlog, Gravity and the wind (1, 2), Free Action, Μαγικός Αυλός, neemo, larisaagorakanenas, zizanio21, radiobubble, diagoras

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• blogme.gr: Έχουμε αγώνα μεθαύριο
• Ελλειπής η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα
• Συμπαράσταση στον Αντώνη Τσιπρόπουλο
• Δικάσιμος για την υπόθεση blogme
• IGF Openness session discusses blog regulation
• Τίτλοι επικαιρότητας ..στης φυλακής τα σίδερα
• Aggregating blogs in Greece could get you arrested
• Μήνυση κατά ελληνικού blog aggregator!

Ενημέρωση (12/12 23:00): Η απίστευτη δυναμική που αναπτύχθηκε τις τελευταίες μέρες στα social media, ξεπερνώντας σε σημαντικό βαθμό τις παθογένειες που συνήθως επιδεικνύουν ελληνικές συλλογικότητες, έχει αρχίσει να αποφέρει καρπούς. Οι βάσεις για ένα ανοικτό, συμμετοχικό δίκτυο δημοσιογραφίας των πολιτών μπήκαν χθες, με τη συνάντηση των bloggers / Twitterrers στον Ιανό, και προχθές των εναλλακτικών μέσων στη Στουρνάρη.

Ενημέρωση (8/12 3:26): Ανανεώθηκαν τα links. Το post θα ενημερώνεται διαρκώς (όποτε προλαβαίνω), όσο προκύπτουν νέοι σύνδεσμοι.

(Κάποιες πρώτες σκέψεις μου τις έγραψα στο Twitter, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω καθαρό μυαλό για να τις μαζέψω, ούτε την πληροφόρηση για να βγάλω ολοκληρωμένα συμπεράσματα.)

Επιγραμματικά:

• Στο Twitter, οι ανταποκρίσεις, αναμεταδόσεις και συζητήσεις ξεκίνησαν αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση και συνεχίστηκαν μέχρι τα χαράματα της επόμενης μέρας. Ο πρώτος που έγραψε,για το περιστατικό ήταν ο cpil, ενώ το πρώτο ελληνικό ΜΜΕ στο Twitter -μιά σχετικά νέα εξέλιξη- που ανέφερε την είδηση ήταν το pathfindernews και στη συνέχεια το skaigr. Λίγο μετά τις 3 το πρωί ξεκίνησαν οι σχετικές ανταποκρίσεις & αναδημοσιεύσεις από χρήστες του Twitter στα αγγλικά, με το hashtag #griots. Το Al Jazeera (ajenglish) ήταν το πρώτο ξένο μέσο που δημοσίευσε την είδηση στο Twitter, 4 ώρες μετά τον cpil, και στη συνέχεια το BBC (bbcworld) μετά από 2 ώρες. Η έμμεση πληροφόρηση δίνονταν κυρίως από ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε πολύ λιγότερο βαθμό από την τηλεόραση, ενώ υπήρξαν και αρκετοί που έκαναν πρωτογενές ρεπορτάζ μέσω του Twitter, όπως ο Ματθαίος Τσιμιτάκης, που κατέβηκε 2 φορές στους δρόμους του κέντρου με τις πορείες και για κάποιο διάστημα μου έδινε ανταποκρίσεις για το Twitter μέσω τηλεφώνου.
• Ο Ματθαίος επίσης απευθύνει κάλεσμα: “Οποιος διαθέτει οποιοδήποτε αποδεικτικό που να αποδεικνύει  ισχυρισμούς για κατασκευή ενόχων τις τελευταίες δυο ημέρες “αλα Ζαρντινιέρα” και βασανισμούς, σε οποιαδήποτε μορφή (κείμενο, ήχος, βίντεο) παρακαλώ να το καταθέσει στα σχόλια αυτού του πόστ“, στο wiki που δημιούργησε στο Indymedia Athens ή στο email info@stokokkino.gr.
• Η μπλογκόσφαιρα μέχρι στιγμής είναι μουδιασμένη και αντιδράει κυρίως με αναδημοσιεύσεις και πρώτες αντιδράσεις, ενώ υπάρχουν και κάποιες προσωπικές μαρτυρίες (σχετική λίστα στο τέλος του post). Πολλοί bloggers εξάλλου παρακολουθούσαν τις εξελίξεις και ήταν απασχολημένοι στο Twitter τις πρώτες ώρες των ταραχών. Ανανέωση (8/12 7:30): Μέχρι τη στιγμή αυτή έχουν γραφτεί εκατοντάδες posts σε ελληνικά blogs για τη δολοφονία του Αλέξανδρού. Θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω με συνδέσμους όσα περισσότερα μπορώ παρακάτω.
• Τα συλλογικά ειδησεογραφικά πρακτορεία μέχρι στιγμής χρησιμοποιήθηκαν σε μικρό βαθμό, λόγω της έλλειψης πείρας από μέρους των bloggers στη χρήση τους. Το σχετικό άρθρο στο Wikinews έμεινε στάσιμο, παρά την έκκληση που έκανα κάποια στιγμή για να το βελτιώσουμε. Ο sebkom ανέβασε ένα μικρό άρθρο στο allvoices, ενώ ξεκίνησα άρθρο στο NowPublic, στο οποίο είχα γραφτεί πρόσφατα, κατά την τρομοκρατική επίθεση στη Βομβάη (παρακαλώ βοηθήστε για να το βελτιώσουμε και να το επεκτείνουμε, όσοι έχετε τη διάθεση). Κάποια στιγμή, πάντως, θα ήταν σκόπιμο να γραφτεί τουλάχιστον ένα άρθρο bridge blogging για το θέμα στο Global Voices Online, που θα κάνει τη σούμα για την αίσθηση της μπλογκόσφαιρας, καθώς έχει εξελιχτεί σε βασικό μέσο εναλλακτικής πληροφόρησης για τον υπόλοιπο πλανήτη (η Ελλάδα λάμπει δια της απουσίας της μέχρι στιγμής). Ο Teacher Dude ανεβάζει καθημερινά άρθρα στο CNN iReport, αλλά και στο NowPublic
• Μετά από ιδέα του vrypan, η Thirdeye δημιούργησε ένα Friendfeed room με θέμα τις ταραχές, για να υποβοηθηθεί η συνεργασία στη συλλογή σχετικών συνδέσμων. Παρακάτω κάνω embed το realtime feed
• Δημιουργήθηκαν τουλάχιστον 3 σχετικά groups στο Facebook (1, 2, 3)
• Όπως είναι φυσικό, το Indymedia Athens και το indy.gr ενημέρωναν και καλούσαν σε αντίδραση από την πρώτη κιόλας στιγμή. Μεταξύ άλλων, δημοσίευσαν φωτογραφίες από τα επεισόδια αλλά και ηχητική μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα και φίλου του παιδιού. Επειδή η δομή του Indymedia Athens δυσκολεύει στη συγκέντρωση των links, αναδημοσιεύω όλο το θέμα όπως παρουσιάζεται εκεί:

Πορείες που καλέστηκαν για Κυριακή 7 Δεκέμβρη Αθήνα (13:00 μ.μ στο Μουσείο) | Θεσσαλονίκη | Χανιά | Πάτρα |

Η κρατική τρομοκρατία δολοφονεί!

Το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη οι κρατικοί δολοφόνοι περιπολούσαν σε κεντρικό δρόμο των  Εξαρχείων, όταν δέχτηκαν λεκτικούς διαπληκτισμούς από τον κόσμο. Αμέσως ο μπάτσος έβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα παιδί 16 χρονών, ο οποίος μεταφέρθηκε νεκρός στον Ευαγγελισμό.

Αμέσως μετά το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από μπάτσους και κλούβες, ενώ ο κόσμος συγκεντρώθηκε στον Ευαγγελισμό όπου απώθησε την είσοδο των μπάτσων μέσα στο νοσοκομείο. Λίγο αργότερα τα ΜΑΤ έκαναν επίθεση στην Τσαμαδού με αποτέλεσμα μία σύλληψη, ενώ κόσμος από όλη την Αθήνα κατευθύνεται για συνέλευση στο Πολυτεχνείο. Συνελεύσεις και συγκεντρώσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις [Ηράκλειο Κρήτης | Θεσσαλονίκη].

Αργότερα το βράδυ συγκρούσεις γίνονται έξω από το Πολυτεχνείο, καθώς και αυθόρμητη πορεία στην Αθήνα που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ ενώ εχούν καταληφθεί επίσης η ΑΣΟΕΕ και την  Νομική. Ταυτόχρονα γενικεύονται οι συγκρούσεις στην Ερμού και έγινε επίθεση στο ΑΤ Ακροπόλεως. Τις πρώτες πρωϊνές ώρες οι συγκρούσεις εξαπλώθηκαν και στο Πάντειο.

Πορείες – συγκρούσεις – διαμαρτυρίες,  έγιναν την ίδια ώρα σε όλη σχεδόν τη χώρα: Ηράκλειο [Φώτο] | Μυτιλήνη | Θεσσαλονίκη | Γιάννενα | Κομοτηνή | Ξανθη | Σέρρες | Χανιά | Σπάρτη | Αλεξανδρούπολη | Βόλο

Blogs (*): Indy.gr (1, 2, 3), Ματθαίος Τσιμιτάκης (1, 2, 3) magicasland (1, 2), We are not alone (1, 2), ANemos (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9), thess.gr, Καλύβα, Composition Doll, ανήλικος, Thoughts, AboutSEO, xblog.gr, λ:ηρ, ο σκύλος της βάλια κάλντα, Κάτοικος γυάλινου πύργου, inside a box, Αθήναιος, βλέμμα, kaltsovrako, Rec (on), away.gr, Ευριπίδης @ radiobubble, ανεμολογίτες, ttallou, arxedia MEDIA, Λογική της πλάκας, Ασάρωτος Οίκος, exiled, πιτσιρίκος, Locandiera, linguafranca, Zoo, Night on Earth, Ροίδης, Ρίτσα Μασούρα, Indictos, blog +Ο- σφαιρα, εντός εκτός εναλλάξ, Μουσικά προάστια, σίβυλλα, Εδώ Αθήναι, agrinionews, Ίχνος, Omnia sunt communia, Ounagki, Ας μιλήσουμε επιτέλους, Αφηρημένες κάποιες σκέψεις, Μαύρος κύκνος, aegaio, blackmail, Dragonfly, όλα στα κάρβουν, Omadeon, Niemandsrose, για την παραλία της Κουρούτας

Φωτογραφίες: Teacher Dude, magicasland, Argos, murplej@ne (1, 2), Ματθαίος Τσιμιτάκης, karpidis, trianta, alexandros_m, imparch, The Voyager (1, 2), vareloglou, nefeli6ath, Ayla

Videos (eyewitnesses): 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12

Διεθνή ΜΜΕ: (to be updated)

Ελληνικά ΜΜΕ: (to be updated)

Παλιότερα σχετικά:

• Watts, ‘65 – South Central L.A., ‘92 – Paris 93, ‘05: Born Dead

(* δεν αναφέρω τα blogs, “ενημερωτικά” και μη, που αντέγραψαν ξερά το ΑΠΕ και δημοσιεύματα του τύπου, ούτε κι αυτά που δημοσίευσαν το όνομα του νεκρού -σωστό ή όχι- πριν ενημερωθεί επίσημα η οικογένειά του’ τέτοια ΜΜΕ έχουμε αρκετά, να μας λείπουν και στη μπλογκόσφαιρα)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Διάλεξη για τα social media στον ακτιβισμό & τη δημοσιογραφία
• Livestreaming από τη διημερίδα (και συλλογή σχετικού υλικού)
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών: μετά 2 έτη
• Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα
• Στις “Ανιχνεύσεις” για τη δημοσιογραφία των πολιτών
• Thess.gr: 2ος κύκλος
• Φοιτητικές κινητοποιήσεις και citizen media
• Η Apple πληρώνει την βεντέτα κατά bloggers
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών
• Τα blogs για το Λίβανο

(Συνδημοσίευση με το Metajournalism)

Πρόσφατη ανακοίνωση στο blog της εφημερίδας ενημερώνει τους αναγνώστες ότι τα RSS feeds αναβαθμίζονται και προσφέρουν πλέον το πλήρες κείμενο των άρθρων.

Our feeds now contain the full content of each article so that you can take guardian.co.uk with you wherever you prefer to get your news

Η απόφαση να ανοίξει πλήρως το περιεχόμενό της στους αναγνώστες σηματοδοτεί και μιά συνειδητή στροφή στο επιχειρηματικό μοντέλο της εφημερίδας, αφού τα feeds είναι η προτιμώμενη μορφή ανάγνωσης από φορητές συσκευες. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, τα νέα πλήρη feeds θα περιέχουν και διαφημίσεις και προσφέρουν πρόσβαση στο περιεχόμενο της εφημερίδας με πληθώρα διαφορετικών τρόπων (ανά section, θέμα, αρθρογράφο κλπ).

Μιά σημαντική παράμετρος για τη μελλοντική αξιοποίηση της αρθρογραφίας οποιουδήποτε online ενημερωτικού μέσου είναι τα μεταδεδομένα.

For those of you looking at source code, you will notice we include Dublin core metadata on:

• Contributor (author name)
• Page type (e.g. audio, video, article, image gallery cartoon etc)
• Keywords for the content item, using the RSS 2.0 categories tag

Το semantic web δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα αν οι πυλώνες της ενημέρωσης, πρώτα απ’ όλους, δεν φροντίσουν να κάνουν την επίπονη και συστηματική δουλειά του annotation.

Ο Guardian και ο κυριακάτικος Observer προσφέρουν ανοικτή πρόσβαση σε συνολικά 3 εκατ. άρθρα αρχείου, ενώ ήταν απ’ τα πρώτα ευρωπαϊκά παραδοσιακά μέσα που αξιοποίησαν άριστα τα blogs της εφημερίδας, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας ανάγνωσης.

Βέβαια, ακούγεται αστείο να μιλάμε για full feeds και metadata εφημερίδων, σε μιά χώρα που οι περισσότερες δεν διαθέτουν καν RSS feeds στα site τους, όσες έχουν κιόλας. Θα ήταν χρήσιμο στους εκδότες και δημοσιογράφους των παραδοσιακών μέσων στη χώρα μας που δικαίως αγωνιούν για το μέλλον του τύπου στην ψηφιακή εποχή, να σκύψουν με ανοικτό μυαλό πάνω απ’ το παράδειγμα του Guardian και άλλων πρωτοποριακών ΜΜΕ και να αντλήσουν διδάγματα από το διεθνές παράδειγμα για την καλύτερη εξυπηρέτηση του αναγνωστικού κοινού αλλά και της δικής τους βιωσιμότητας.

Έγραψαν: magicasland, vrypan

Σχετικά:

• H online παρουσία του ελληνικού τύπου (Digitalbox)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Traditional journalists, and traditional journalism educators, remain pretty suspicious of blogging in lots of places. But if what I heard in two days of conferencing in Athens and Thessaloniki (the latter is Greece’s second-largest city) is an indication of the overall situation, there’s a larger-than-usual gulf between older and newer media in the land where inquiry and reason helped shape Western culture.

- Dan Gillmor, Center for Citizen Media

Δεν υπάρχουν επίσης ιδιοκτήτες της απόλυτης αλήθειας για το διαδίκτυο ούτε αυθεντίες [..] οι bloggers ένοιωσαν ότι βρέθηκαν στον β’ εξώστη. Και όλοι οι παλιοί θυμούνται ότι ο β‘ εξώστης με την πλατεία δε τα πήγαινε ποτέ καλά.

- Θωμάς Σιώμος

Για τα υπόλοιπα αργότερα…

Η απάντηση στην ερώτηση της ημέρας (“υπάρχουν blogs στην Κεϋλάνη;”): slblogs.org, Global Voices Online

• Φωτογραφίες από την εκδήλωση
• Η παρουσίασή μου σε Google Docs (το τελευταίο slide δεν εμφανίζεται σωστά)
• Μαγνητοφώνηση της παρουσίασης του Dan Gillmor:
• Εντυπώσεις: συλλογή αρθρογραφίας στο delicious και συγκεκριμένα Teacher Dude, Argos (1, 2), christideli, ANemos (1, 2, 3, 4), θέλω να πω μιά γνώμη, πρόχειρο τετράδιο, Insideabox, metablogging.gr, amarkos

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Διάλεξη για τα social media στον ακτιβισμό & τη δημοσιογραφία
• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών: μετά 2 έτη
• Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα
• Στις “Ανιχνεύσεις” για τη δημοσιογραφία των πολιτών
• Thess.gr: 2ος κύκλος
• Φοιτητικές κινητοποιήσεις και citizen media
• Η Apple πληρώνει την βεντέτα κατά bloggers
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών
• Τα blogs για το Λίβανο

Από τότε που έγραψα το άρθρο, άλλαξαν αρκετά πράγματα: το NewAssignment συνεργάστηκε με το περιοδικό Wired στο πείραμα Assignment Zero. Παρ’ ότι θεωρήθηκε ότι το πείραμα πρακτικά απέτυχε, απέδωσε καρπούς σε πλούσιες εμπειρίες σχετικά με το crowdsourcing για τον Rosen και για τους συμμετέχοντες. Έκτοτε, ο Rosen αλλά και άλλοι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών και των νέων μέσων, όπως ο Dan Gillmor, ο Jeff Jarvis, ο J D Lasica, ο Clay Shirky κι ο Howard Rheingold διεξάγουν μιά διαρκή κριτική συζήτηση στο Twitter για την ποιότητα της επαγγελματικής και συλλογικής δημοσιογραφίας αλλά και της εκπαίδευσης στα νέα μέσα, δίπλα σε επαγγελματίες δημοσιογράφους που χρησιμοποιούν το ίδιο μέσο για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, όπως η Ana Marie Cox που έγινε διάσημη ως επαγγελματίας πολιτική blogger (Wonkette), ενώ το νέο “ευαγγέλιο” των διαδικτυακών συλλογικοτήτων, είναι το βιβλίο του Shirky Here Comes Everybody (δείτε το παρακάτω βίντεο με την καταπλητική του ομιλία στο Web 2.0 Conference, ή διαβάστε την απομαγνητοφώνησή της για να πάρετε μιά ιδέα).

Παράλληλα, νέοι δημοσιογράφοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με συναδέλφους τους και πολίτες, χρησιμοποιώντας τα νέα μέσα για πιό αποτελεσματικό crowdsourcing, σε προσπάθειες όπως το Beat Blogging, ReportingOn, allvoices, αξιοποιώντας και τα διδάγματα του πρωτοποριακού πειράματος συλλογικής δημοσιογραφίας Global Voices Online. Τα τελευταία χρόνια, το πολιτικό blogging έχει αρχίσει να αποτελεί μετρήσιμο φαινόμενο και στην Ελλάδα, με τα παραδοσιακά μέσα να συναγωνίζονται το ένα το άλλο στο ποιό θα αξιοποιήσει – εκμεταλλευτεί περισσότερο τα social media και τους bloggers (παράδειγμα, τα προεκλογικά ΣΚΑΙ – YouTube debates και η συνεργασία ΕΡΤ – sync.gr), ενώ νέες μορφές άμεσης επικοινωνίας με τους πολιτικούς αρχίζουν και αποτελούν μέρος του τοπίου της ενημέρωσης.

Στις ΗΠΑ, η διαπίστευση των bloggers στο συνέδριο των Δημοκρατικών αποτέλεσε το μεγάλο στοίχημα της άμεσης ενημέρωσης. Στην Ελλάδα, παρά τις αυξανόμενες προσεγγίσεις πολιτικών σε bloggers για την ενημέρωση τους σε θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος και την συνδιαμόρφωση της κοινής γνώμης, ούτε οι επαγγελματικές ενώσεις δημοσιογράφων αλλά ούτε και οι οργανωτές διαφόρων εκδηλώσεων πολιτικού χαρακτήρα έχουν μέχρι στιγμής προχωρήσει ποτέ σε διαπίστευσή τους, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι οι bloggers απέχουν από τη συμμετοχή και παρατήρηση σε κάθε εκδήλωση που παρουσιάζει δημόσιο ενδιαφέρον.

ΥΓ: Το παρόν post έχει επίσης αναρτηθεί στο blog θέσεων της διημερίδας.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Διάλεξη για τα social media στον ακτιβισμό & τη δημοσιογραφία
• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media
• Livestreaming από τη διημερίδα (και συλλογή σχετικού υλικού)
• Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα
• Στις “Ανιχνεύσεις” για τη δημοσιογραφία των πολιτών
• Thess.gr: 2ος κύκλος
• Φοιτητικές κινητοποιήσεις και citizen media
• Η Apple πληρώνει την βεντέτα κατά bloggers
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών
• Τα blogs για το Λίβανο

(Συνδημοσίευση με το Metajournalism)

Το θέμα ανέδειξε η δημοσιογράφος Θεσσαλονίκης Μαρούλα Πλήκα στην εφημερίδα “Αυγή” και ανακίνησαν οι bloggers, όπως ο Πάνος Ζέρβας ( 1, 2), ο Ροΐδης, ο  Abravanel, ο ANemos, ο Στράτος Κερσανίδης , ο Θοδωρής Γούτας, ο γεροντάκος. Τις τελευταίες εξελίξεις μπορείτε να τις διαβάσετε στο σχετικό post του Argos στο thess.gr, που δημοσιεύει την αλληλογραφία των εμπλεκομένων πλευρών κι είχε πριν λίγο καιρό ασκήσει κριτική στους χειρισμούς τους. Η διαπραγμάτευση του θέματος στα blogs είναι εκτενής, με αναδημοσιεύσεις του άρθρου από την “Αυγή” (τυπικά παράνομες αλλά χρήσιμες, καθώς δεν υπάρχει online), κάλυψη των εξελίξεων, απόψεις, ιστορικές αναδρομές, πολιτικές τοποθετήσεις, προτάσεις για ακτιβιστικές αντιδράσεις και συζητήσεις στα σχόλια των posts.

Απ’ την άλλη, απ’ ότι μπόρεσα να δω, ο ημερήσιος τύπος της Θεσσαλονίκης δεν ασχολήθηκε σχεδόν καθόλου με το θέμα: ο “Αγγελιοφόρος” αφιερώνει μεν μισή σελίδα στην απάντηση της Ισραηλήτικης κοινότητας στο σημερινό φύλλο αλλά δεν το είχε καλύψει όταν ξέσπασε’ ενώ η “Μακεδονία”, στο δυναμικό της οποίας συγκαταλέγεται κι η δημοσιογράφος που ανέδειξε το θέμα, τηρεί συστηματικά σιγή ιχθύος, όπως έχει κάνει άλλωστε και στο παρελθόν για άλλα ..αμήχανα θέματα.

Για να κάνουμε τη σούμα: οι τοπικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης αρνούνται να καλύψουν ένα ζήτημα που εκθέτει τη νοοτροπία των δημοτικών αρχόντων και ντροπιάζει την πόλη, το οποίο ανέδειξε δημοσιογράφος της πόλης σε άλλη εφημερίδα, ενώ οι bloggers παρέχουν όσο το δυνατόν σφαιρική ενημέρωση αλλά και δυνατότητες συμμετοχής σε ένα διάλογο που έγινε κεκλεισμένων των θυρών για τους δημότες.

Ας μην αναρωτιούνται μετά οι εκδότες γιατί το αναγνωστικό τους κοινό σε μιά πόλη ενός εκατομμυρίου δεν ξεπερνά τις 5000 ημερησίως. Μπορεί τα blogs να μην είναι ακόμα πρακτικά προσβάσιμα στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού -για λόγους περισσότερο παιδείας παρά τεχνικούς- αλλά αυτό αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς, ενώ η κρίση του τύπου διεθνώς εντείνεται. Κι όσο ο τοπικός τύπος δεν απαντά στην ανάγκη του κοινού για ενημέρωση στα θέματα που το αφορούν, αυτό θα στρέφεται ολοένα και περισσότερο στα δικά του μέσα.

Δημοσιεύτηκε και στο Metajournalism.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Χωνευτήρια κι αχταρμάδες
• Πως το τρίβουν το ..copy-paste
• Κουμπούρες και φονικά ..ρολόγια
• Δημοσιογραφία, ώρα 00000000
• Η βλακεία βλάπτει το διαδίκτυο