Storify is an interesting Twitter-based service for citizen journalism that allows users to search for and collate posts from blogs, Twitter and various social media resources. Following is my first Storify on the Systemgraph debacle (most posts in Greek).

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Ενημέρωση (12:00): Πρόταση του Elawyer για δημιουργία πλαισίου διαβουλεύσεων

Η διαβούλευση αυτή δεν συνοδεύεται από δόκιμο νομοθετικό κείμενο, όπως συνηθίζεται στα πλαίσια του opengov, αλλά από ένα αόριστο πλαίσιο προθέσεων:

Στόχος είναι η διαφάνεια και οι καθαροί κανόνες για τη δημιουργία ενός πλαισίου λειτουργίας και ανάπτυξης των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας, τη θεμελίωση της πολυφωνίας, την έννομη σχέση με την πολιτεία και την κοινωνία, την τήρηση της δεοντολογίας και της ελεύθερης έκφρασης.

Μερικές απορίες κι ενστάσεις προκύπτουν αμέσως:

• Πως νομιμοποιούνται τα υπουργεία Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού να ρυθμίσουν το  διαδίκτυο;
• Με τι βαρύτητα θα αξιολογηθούν οι προτάσεις που θα υποβληθούν από “απλούς πολίτες” – bloggers συγκριτικά μ’ εκείνες των φορέων;
• Για ποιά δεοντολογία μιλάμε; Την δημοσιογραφική αυτορρύθμιση, που δεν εφαρμόζεται, και που αν επιβληθεί στον πολίτη θα γίνει ετερρορύθμιση;
• Γιατί επελέγη το συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, εντός του τελευταίου 15νθημέρου της προεκλογικής περιόδου των αυτοδιοικητικών εκλογών, χωρίς “πρόλογο” και με λιγότερο από 1 μήνα προθεσμία υποβολής προτάσεων;

Σοβαρές ενστάσεις έχει κι ο Argos, απ’τους πρώτους bloggers που γράψανε για το θέμα, και που απευθύνει αμείλικτες ερωτήσεις στην κυβέρνηση:

Τι θα πει έννομη σχέση με την πολιτεία; Από πότε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου που προστατεύει το Σύνταγμα [..] έχει πάψει να είναι νόμιμο; Από τότε που οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν και ενώσεις αλλά και κώδικες δεοντολογίας, ήρθαν στο δίκτυο να κιτρινίσουν; Αυτό είναι μάλλον πρόβλημα που πρέπει να λύσετε με τους δημοσιογράφους και τις ενώσεις τους και όχι με τους πολίτες.
Ποιά δεοντολογία θα τηρήσω; Αυτή των δημοσιογράφων που δεν τηρούν ούτε οι ίδιοι; Θα μου επιβληθεί μια δεοντολογία κάποιου “φωτισμένου” blogger “φίλου”σας;
Η ελεύθερη έκφραση, δεν έχει νταβατζήδες κ. Ραγκούση. Το να θέλετε να μου “φορέσετε” κανόνες για να φιμώσετε αντίθετες φωνές, μια και δεν μπορείτε να τις ελέγξετε με τον ΟΠΑΠ ή την όποια άλλη κρατική διαφήμιση, δεν μ’ ενδιαφέρει να το διαβουλευτώ μαζί σας. Έχετε πάρει τις αποφάσεις σας και εγώ θα πάρω τις δικές μου.
Αν θέλετε διάλογο, τα σχόλια στο blog μου είναι ανοικτά. Εδώ λοιπόν θα περιμένω την απάντησή σας εως ότου παγώσει η κόλαση, που λένε και οι Αγγλοσάξωνες, μια και ο διάλογος, εδώ, δεν έχει χρονικά όρια.

Ο SykoFantiS_Bastoyni κατέθεσε κι αυτός τις δικές του ενστάσεις, στο blog του φυσικά:

Αγαπητέ κύριε υπουργέ Γιάννη Ραγκούση. Με ξενίζει και μου δημιουργεί πολύ άσχημη εντύπωση η προσπάθεια ή ίσως η αντίληψη εκ μέρους του υπουργείου ότι όλοι όσοι δημοσιεύουν περιεχόμενο στο διαδίκτυο αποτελούν ένα είδος συντεχνίας με κοινά χαρακτηριστικά, και για τούτο θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με κοινό παρονομαστή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει αλλά φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο να το αντιληφθεί η κεντρική εξουσία η οποία με ελάχιστες εξαιρέσεις πάσχει από ψηφιακό – διαδικτυακό αναλφαβητισμό.

Ο Elawyer προβάλλει κι αυτός ενστάσεις ώς προς την αόριστη φύση της διαδικασίας και προτείνει συγκεκριμένη διαδικασία, αλλά και την κατάρτιση ενός πλαισίου διεξαγωγής διαβουλεύσεων:

το κείμενο σχολιασμού θέτει μια σειρά ζητημάτων, τα οποία δεν μπορούν να συζητηθούν όλα μαζί. [..] Πρέπει να γίνει ένας κάθετος διαχωρισμός ανάμεσα στους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης κι επικοινωνίας αφενός και στους απλούς χρήστες των Υπηρεσιών Κοινωνικής Δικτύωσης αφετέρου. [..] Ο διαχωρισμός των ζητημάτων σε θεματικές ενότητες, θα πρέπει να οδηγήσει αναγκαστικά στην έναρξη διαφορετικών φόρουμ διαβούλευσης.

Εφόσον θέλουμε η δημόσια διαβούλευση να γίνει μια θεσμική κατάκτηση, θα πρέπει οι κανόνες της να διατυπωθούν ρητά και να αποτελέσουν έναν Κώδικα Δημόσιων Διαβουλεύσεων.

Βέβαια, η κοινωνία των πολιτών δε μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένας ακόμα κλάδος συμφερόντων από την πολιτεία, και διατηρώ επιφυλάξεις για τον αδιαφανή, διεκπεραιωτικό και “κλικαδόρικο” τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιμετώπιζε στο παρελθόν τη δημιουργία θεματικών ομάδων εργασίας για τέτοιες διαβουλεύσεις (όπως πχ. μέσα απ’το ebusinessforum), αλλά οι προτάσεις του Elawyer είναι ουσιαστικές και συγκεκριμένες.

Σοβαρές ενστάσεις εξάλλου για την ρύθμιση του διαδικτύου, όπως τουλάχιστον το επιθυμούσε ο κ. Ρουσόπουλος, προκύπτουν απ’ το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις. Δεν είμαι νομικός, αλλά μιά πρώτη ανάλυση μπορεί, ή θα’πρεπε να μπορεί να κάνει ο κάθε πολίτης:

Το άρθρο 5 διασφαλίζει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, και συνεπώς την ελεύθερη έκφραση:

Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

Η συμμετοχή στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας γίνεται, φυσικά, και με την επικοινωνία. Συνεπώς, δε νοείται να περιοριστεί το δικαίωμα ελεύθερου blogging αυστηρά και μόνο στις “ημερολογιακού τύπου” καταχωρίσεις.

Το άρθρο 14 του Συντάγματος διασφαλίζει το δικαίωμα συμμετοχής του κάθε πολίτη στον Τύπο:

1. Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους.
2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.

Η διατύπωση δεν αφήνει αμφιβολία ότι ο τύπος δεν είναι τσιφλίκι των επαγγελματιών δημοσιογράφων. Επιπλέον, η θεσμική εγγύηση της παραγράφου 2 καλύπτει και τον πολίτη.

Το άρθρο 9Α διασφαλίζει την πληροφοριακή αυτοδιάθεση του πολίτη:

Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.

Η προκαταβολική συλλογή προσωπικών δεδομένων, ιδίως όταν έχει το χαρακτήρα της ανατροπής του βάρους απόδειξης (πχ. για αποτροπή αδικημάτων προσβολής προσωπικότητας) είναι συνεπώς αντισυνταγματική, άρα και η κατάρτιση ενός υποχρεωτικού μητρώου bloggers, όπως αυτά που ευδοκιμούν σε ανελεύθερες χώρες.

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ενσωματώνει κάποιες απ’τις ίδιες αρχές. Το άρθρο 10 αφορά την ελευθερία έκφρασης

1. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης, καθώς και της λήψης και μετάδοσης πληροφοριών και ιδέων χωρίς παρέμβαση από δημόσια αρχή και ασχέτως συνόρων. Αυτό το Άρθρο δεν απαγορεύει στα Κράτη να επιβάλλουν διαδικασίες αδειοδότησης για τις επιχειρήσεις μετάδοσης εκπομπών, την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο.

2. Η ενάσκηση αυτών των ελευθεριών, καθώς συνεπάγεται καθήκοντα και ευθύνες, μπορεί να υπόκειται σε διατυπώσεις, όρους και περιορισμούς ή κυρώσεις εφόσον αυτές περιγράφονται στον νόμο και είναι αναγκαίες σε μια δημοκρατική κοινωνία για λόγους εθνικής ασφάλειας, εδαφικής ακεραιότητας ή δημόσιας ασφάλειας, για την αποτροπή εκτροπής ή του εγκλήματος, για την προστασία της υγείας και των ηθών, για την προστασία της υπόληψης ή των δικαιωμάτων των άλλων, για την αποτροπή της κοινοποίησης πληροφοριών που συλλέχθησαν με εμπιστευτικότητα, ή για την προστασία του κύρους και της αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας.

Η διατύπωση αυτή θα’λεγε κανείς ότι αντικατοπτρίζει πλήρως την σύγχρονη αντίληψη περί διαδικτυακής επικοινωνίας και δημοσιογραφίας των πολιτών, κι ας συντάχθηκε το 1950. Η εξαίρεση της παρ. 1 αναφέρεται ξεκάθαρα σε κερδοσκοπικά  broadcasting μέσα, ακόμα κι αν συμπεριλάβουμε το διαδίκτυο σ’ αυτήν.

Στο προσωπικό blog του νυν πρωθυπουργού -και τότε προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε αναδημοσιευτεί τον Απρίλη του 2008 άρθρο μου για τον 2ο κύκλο διαρροών περί μπλογκονόμου από την τότε κυβέρνηση. Υποθέτω λοιπόν ότι τουλάχιστον ο πρωθυπουργός έχει γνώση του ζητήματος και των αντιδράσεων που προέκυψαν στην κοινότητα των bloggers, την οποία είχε σε εκτίμηση.

Αυτά ως πρώτες σκέψεις γι΄αυτή την παράξενη διαβούλευση με το παράξενο timing. Θα παρακολουθώ το θέμα και θα επανέλθω με αναλυτικότερες ενστάσεις. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα είμαι ο μόνος

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Μπλογκονόμος: οι “διαρροές” συνεχίζονται
• Ημέρα ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο
• Mασκαράδες είστε και φαίνεστε!
• Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs
• Mostly Harmless
• Μην πυροβολείτε τους aggregators
• Η πρώτη έκθεση του bloggers*republic
• Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας
• Μπούσουλες για ελεύθερη ψηφιακή έκφραση
• Έχασε την έφεση ο Kareem

Η “σαφρανί επανάσταση” των βουδιστών μοναχών στη Βιρμανία ήταν η πρώτη εξέγερση που καλύφθηκε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου από πολίτες δημοσιογράφους, λόγω της ολοκληρωτικής απαγόρευσης εισόδου δημοσιογράφων στη χώρα. Παρά τις δυσμενέστατες συνθήκες πρόσβασης στο διαδίκτυο, bloggers οπλισμένοι με κάμερες καθώς και ένα δίκτυο από εξόριστους βιρμανούς με συνδέσμους στο εσωτερικό της χώρας, κατάφεραν να μεταδώσουν -μέσω του YouTube- έναν καταιγισμό από εικόνες τις πρώτες μέρες της ειρηνικής εξέγερσης, συμπεριλαμβανομένης και της στιγμής της δολοφονίας του ιάπωνα δημοσιογράφου Kenji Nagai από βιρμανικά στρατεύματα. Η στρατιωτική χούντα αντέδρασε κόβοντας πλήρως τη σύνδεση της χώρας με το διαδίκτυο, “εξαφανίζοντας” τους ακτιβιστές και καταστέλλοντας βιαίως την εξέγερση. Δύο χρόνια μετά, η οργάνωση, κάλυψη και προβολή των μαζικών διαδηλώσεων στο Ιράν κατά της θρυλούμενης εκλογικής νοθείας, σε παρόμοιες συνθήκες, αποτέλεσε την πιό πολυσυζητημένη και διφορούμενη έκφανση ψηφιακού πολιτικού ακτιβισμού, και το διαρκές αντικείμενο μελέτης θεωρητικών του χώρου, σε πραγματικό χρόνο δια των ιδίων μέσων.

Ενώ η “πράσινη επανάσταση” βρίσκονταν σε εξέλιξη, ο guru της κοινωνιολογίας των social media, Clay Shirky παρουσίαζε την χρήση των social media για πολιτικό και κοινωνικό ακτιβισμό στην Κίνα, τη Νιγηρία και της ΗΠΑ σε ομιλία στο State Department, που εκείνες τις μέρες παρενέβη για να αναβληθεί η συντήρηση του Twitter, της πιό δημοφιλούς υπηρεσίας microblogging, ώστε να μην παρακωλύσει την επικοινωνία των Ιρανών ακτιβιστών που το χρησιμοποιούσαν. Ο όρος “επανάσταση του Twitter” αποδόθηκε στην ιρανική εξέγερση, αλλά πρωτοχρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τις διαδηλώσεις κατά του εκλογικού αποτελέσματος στη Μολδαβία, λίγους μήνες πριν, από τον διάσημο κυβερνοσκεπτικιστή Evgeny Morozov, ο οποίος αποδόθηκε σε διαρκή “φιλιππικό” κατά του Shirky κι άλλων ένθερμων ακαδημαϊκών υποστηρικτών του ψηφιακού ακτιβισμού, υποστηρίζοντας ότι το διαδίκτυο χρησιμοποιείται εξίσου από καταπιεστικές κυβερνήσεις για να καταστείλει εξεγέρσεις και να αλώσει συνειδήσεις. Ο Morozov αναπτύσσει τη δική του προπαγάνδα κατά της κρατικής προπαγάνδας στο διαδίκτυο, μιλώντας για spinternet (το διαδίκτυο της παραπληροφόρησης) και slacktivism (ο ακτιβισμός των νωθρών), εκθέτοντας πρακτικές καταστολής και στατιστικά που θέτουν σε αμφισβήτηση το μύθο της ψηφιακής χειραφέτησης, ιδίως σε “μη-δυτικές” χώρες.

Ίσως πουθενά δεν ήταν πιό εμφανής η αδυναμία των κοινωνικών μέσων να καταδείξουν την αδικία και να επισύρουν την κατακραυγή της παγκόσμιας κοινής γνώμης, όσο κατά τον πόλεμο της Γάζας. Για τις 22 μέρες που διήρκεσε η ολομέτωπή επίθεση του Ισραήλ, το δίκτυο πολιτών δημοσιογράφων Global Voices Online συνεισέφερε στην κάλυψη και προβολή των αντιδράσεων εντός κι εκτός της Λωρίδας της Γάζας, παράλληλα με το ειδησεογραφικό δίκτυο Al Jazeera -το μοναδικό που διατηρούσε ανταποκριτές εκεί τις μέρες του πολέμου- αλλά και το Διεθνές Κίνημα Αλληλεγγύης, του οποίου οι εθελοντές τραυματιοφορείς και ανταποκριτές βάλλονταν απ’τον ισραηλινό στρατό. Παρ’ όλα αυτά, η κολοσσιαία επιχείρηση προπαγάνδας των ισραηλινών, που αναπτύχθηκε και στο διαδίκτυο, είχε ως αποτέλεσμα να ευτελιστεί ο δημόσιος διάλογος και η πληροφόρηση σε μιά μανιχαϊστική “μάχη λέξεων”, αποπροσανατολίζοντας το ενδιαφέρον από τα καταγεγραμμένα εγκλήματα πολέμου και τις ολέθριες συνέπειες για τις ζωτικές υποδομές των πολιορκημένων Παλαιστινίων.

Τα στοιχεία που προκύπτουν φαίνονται να δικαιώνουν τον Morozov. Η έρευνα της γαλλίδας δημοσιογράφου Claire Ulrich για την έκταση της κυβερνολογοκρισίας αναδεικνύει ότι το φαινόμενο της κρατικής και εταιρικής καταστολής της έκφρασης στο διαδίκτυο είναι παγκόσμιο και εξελισσόμενο. Η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων σημειώνει ότι οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι και bloggers διεθνώς βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο από ποτέ. 12 χώρες χαρακτηρίστηκαν και φέτος “εχθροί του διαδικτύου”, από την οργάνωση Ρεπόρτερς χωρίς Σύνορα, ενώ αναπτυγμένες δυτικές χώρες βρίσκονται στο “κατώφλι της καταστολής”, καθώς παρατηρείται επέλαση αντιδραστικών νομοθεσιών και εμπορικών συμφωνιών με το πρόσχημα της προστασίας του copyright και την καταπολέμηση της παιδικής πορνογραφίας. Σχολιάζοντας την “ξαφνική” διένεξη της Google με την κινεζική κυβέρνηση σχετικά με την λογοκρισία, η συνιδρύτρια των Παγκόσμιων Φωνών Rebecca McKinnon προτείνει στους ψηφιακούς πολίτες διεθνώς να παρέχουν κίνητρα σε κυβερνήσεις και εταιρείες ώστε να συμβάλλουν στην υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο διαδίκτυο για τα δικά τους οφέλη. Ίσως όμως αυτό δεν είναι δυνατό όπου η ελεύθερη έκφραση αναδεικνύει λαϊκές αντιδράσεις κι εξεγέρσεις απέναντι τους, όπως στην περίπτωση των δικών μας “Δεκεμβριανών”, με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξανδρού Γρηγορόπουλου από την αστυνομία. Πέρα από την κατάδειξη, η αντιμετώπιση των γενεσιουργών αιτιών της κοινωνικής αδικίας παραμένει το ζητούμενο, εντός κι εκτός της παλαίστρας του διαδικτύου.

Αναφορές

How social media can make history (Clay Shirky)
How the Net aids dictatorships (Evgeny Morozov)
Morozov vs Shirky on Digital Activism (Patrick Meier)
Censors of the Net (Claire Ulrich / Le Monde)
Gaza Strip Bombings 2008-09 (Global Voices Online)
Twittering away – the social media and the war in Gaza (Αστέρης Μασούρας)
Attacks on the Press 2009 (CPJ)
Web 2.0 versus Control 2.0 (RSF)
Google, China, and the future of freedom on the global Internet (Rebecca McKinnon)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο τεύχος 6 του κοντέινερ της Ελευθεροτυπίας, στα πλαίσια του αφιερώματος “Δίκτυα”

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Greece has been embroiled in a row over abusive migrant detentions and the lip service paid so far by the new socialist government to honor its pledges to reform the police. Two days before the International Day for the Elimination of Violence against Women, an incident of police brutality against a migrant mother and her child in Athens caused an uproar that have triggered new government promises for police reform.

Photojournalist and blogger Craig Wherlock translated from reports in Greek media:

a 35 year old Armenian woman was beaten, handcuffed and detained in front of her two year old child [..] in Athens last Thursday [..] When she went to get the pushchair carrying her child they grabbed her, pushed her to the ground, kicking and punching her in the belief she was resisting arrest. The hapless mother was handcuffed and taken with her child to the Aghios Panteleimonos police department where she was kept for four hours.

The incident was promptly reported on Twitter by Cyberela:

«Νταήδες» αστυνομικοί ξυλοκόπησαν 35χρονη http://www.enet.gr/104685 (via @enetgr) @chrisochoidis Τί θα κάνετε γι αυτό;

Police “bullies” assaulted a 35 year old woman http://www.enet.gr/104685 (via @enetgr) @chrisochoidis what are you going to do about it?

Citizen Protection minister Michalis Chrisochoidis was harangued by demands to take action. On Twitter vivian_e said:

@chrisochoides Υπουργέ, δεν πάει άλλο η κατάσταση με την αστυνομική βία. Πρέπει να υπάρξουν παραδειγματικές τιμωρίες. Άμεσα

@chrisochoides Minister, it’s gone far enough with police violence. Exemplary punishments must be handed out. Immediately

Half an hour after the first tweet, the minister’s office responded directly to citizens for the first time through Twitter:

@Cyberela @diakoptis @teacherdude @asteris @magicasland μετά την καταγγελία της 36χρονης η ΓΑΔΑ διέταξε Ένορκη Διοικητική Εξέταση

@Cyberela @diakoptis @teacherdude @asteris @magicasland after charges brought by the 36 year old, police HQ ordered a juried investigation to be made

… to which vivian_e responded

@chrisochoidis Θα σας ρωτάμε κάθε μέρα για την πορεία της ΕΔΕ.

@chrisochoidis we’ll be querying you every day on the progress of the investigation

Later, the minister announced that the officers responsible for the incident would be permanently dismissed, and initiated a public consultation for the creation of a special office to monitor incidents of police abuse.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

[Μετάφραση: Κική Πετρίτη, με κάποιες διορθώσεις από μένα στην αναδημοσίευση]

Παναγιώτης: Nico, είναι χαρά που σε έχουμε μαζί μας. Ποια είναι η κατάσταση σήμερα στο Ιράν;

Nico: 
Όσον αφορά την κατάσταση στο Ιράν, είναι όλο και πιο δύσκολο να πω τι συμβαίνει. Οι πληροφορίες που «βγαίνουν» σήμερα είναι πολύ λιγότερες από οποιαδήποτε άλλη μέρα μετά τις εκλογές. Οι άνθρωποι φαίνεται να είναι απογοητευμένοι και ενοχλημένοι, κυρίως μετά τη χθεσινή απόφαση από το Συμβούλιο των Φρουρών που επιβεβαίωσε την νίκη του Αχμαντινετζάντ. Αλλά οι μεταρρυθμιστές και οι οπαδοί του Mousavi δεν αισθάνονται ακόμη ηττημένοι, από ό,τι βλέπω. Είναι πράγματι πολύ υπομονετικοί, συνειδητοποιούν ότι για να φέρουν την αλλαγή στη χώρα θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, γεγονός που δείχνει ένα ώριμο αντιπολιτευτικό κίνημα.

Κική: Υπάρχουν πολλά θέματα σχετικά με το Ιράν στην Huffington Post. Πώς αποφασίζετε τι θα καλύψετε και τι δεν θα βάλετε;

Nico: Πραγματικά, προσπαθούμε να δημοσιεύσουμε ότι φαίνεται σχετικό και άξιο δημοσίευσης. Δημοσιεύω όσα περισσότερα νέα μπορώ να μαζέψω από τα παραδοσιακά ΜΜΕ , όπως και πολλές πληροφορίες από Ιρανούς που εκτιμώ ότι είναι ακριβείς. Είναι πάντα δύσκολο να αισθάνεσαι άνετα σχετικά με το κατά πόσο κάτι που δημοσιεύεις από το Twitter ή το Facebook είναι ακριβές. Αλλά έχω προσπαθήσει να είμαι υπομονετικός, να βρίσκω πολλαπλές πηγές, και να το καταστώ σαφές προς τους αναγνώστες, όταν δημοσιεύω κάτι που δεν έχει πλήρως εξακριβωθεί.

Προσπαθώ επίσης να δημοσιεύω ότι έχει ενδιαφέρον περιεχόμενο, που ίσως δεν έχει και τεράστια δημοσιογραφική αξία – για παράδειγμα, σήμερα το πρωί δημοσιεύτηκε ένα βίντεο με έναν αναλυτή από την ιρανική κρατική τηλεόραση, που αποχώρησε από την εκπομπή όταν τον αποκάλεσαν «Βρετανό πράκτορα». Δεν είναι πραγματικά “νέα” αλλά είναι συναρπαστικό και βοηθά να δοθεί μία ιδέα του τι βλέπουν οι Ιρανοί.

Παναγιώτης: 
Το άξιο δημοσίευσης συχνά περιγράφει αυτό που «παίζει» στα παραδοσιακά ΜΜΕ, όπως η τηλεόραση. Το Ιράν δείχνει σαφώς ότι η ανθρώπινη πλευρά των ειδήσεων είναι “άξια δημοσίευσης”. Δεν συμφωνείς; Η δυνατότητα όλων μας να γράφουμε για το τι συμβαίνει είναι μια επανάσταση.

Nico Pitney: Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο λειτούργησαν σαν σύνδεσμοι με Ιρανούς στο Twitter, που δεν τους γνώριζαν προσωπικά, που δεν γνωρίζουν καν τα πραγματικά τους ονόματα. Ωστόσο, αυτές οι πλατφόρμες μας επέτρεψαν να βιώσουμε αυτά τα γεγονότα μαζί, και οι αναγνώστες επένδυσαν πολλά σε αυτή την ιστορία.

Για το ρόλο των social media στις ανταποκρίσεις απ’ το Ιράν

Κική: Πιστεύεις ότι τα social media (Twitter, Friendfeed κλπ.) βοήθησαν τους ανθρώπους να έχουν μια σαφή εικόνα για το τι γίνεται εκεί;

Nico: Νομίζω ότι όταν λέμε “ο κόσμος παρακολουθεί” το Ιράν, γίνεται σε μεγάλο βαθμό λόγω των νέων τεχνολογιών. Το Twitter έπαιξε σημαντικό ρόλο, ναι. Αλλά ίσως πιο σημαντικό είναι το YouTube και άλλα video sites. Αυτά τα βίντεο επέτρεψαν η κρίση στο Ιράν να γίνει τηλεοπτική ιστορία, είναι άλλωστε ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση εξακολουθεί να λαμβάνουν νέα. Η ύπαρξη τέτοιων καθηλωτικών, συναισθηματικών βίντεο από το Ιράν είχαν καθοριστική συμβολή στο να αναδειχθεί ως μια μεγάλη παγκόσμια ιστορία. Για τα άτομα στο Ιράν, ωστόσο, φαίνεται ότι ο παλιομοδίτικος τρόπος, η «στόμα με στόμα» οργάνωση εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό εργαλείο.

Αστέρης: Δεδομένου του ρόλου του Twitter ως του κατ’ εξοχήν εργαλείου ρεπορτάζ -και προπαγάνδας- σε αυτή την ιστορία, ποιες είναι οι σκέψεις σου σχετικά με τη χρησιμότητα του στις ιστορίες που βρίσκονται εν εξελίξει και που κρατούν ίσως για μέρες; Γιατί, όταν στους δημοσιογράφους από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη απαγορεύτηκε να κάνουν ρεπορτάζ στους δρόμους, αλλά όχι από τα δωμάτια των ξενοδοχείων τους, δεν χρησιμοποίησαν το Twitter (εκτός από τον Jim Sciutto και σε αντίθεση π.χ. με παρουσιαστές του CNN) για να ελέγξουν ή να διαψεύσουν φήμες που προέρχονταν από την Τεχεράνη; Γιατί και εσύ δεν χρησιμοποίησες τον λογαριασμό του Twitter; (@nicopitney, μόνο 2 tweets την τελευταία εβδομάδα)

Nico: Λοιπόν, δεν είμαι σίγουρος ότι Twitter ήταν το κατ’ εξοχήν εργαλείο σε αυτή την ιστορία. Έγινε μια πολύτιμη προσπάθεια κάλυψης από τα παραδοσιακά μέσα, τόσο στα Περσικά, όσο και στον αγγλόφωνο τύπο. Συχνά, οι δημοσιεύσεις στο Twitter θεωρούνταν αξιόπιστες και αξιοποιούνταν μόνο όταν υπήρχε κάποιο είδος βίντεο ή φωτογραφίας σαν απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Πιστεύω ότι η χρησιμότητα του Twitter ήταν ότι αποτέλεσε ένα φόρουμ, τύπου “chat room”, όπου οι άνθρωποι -κυρίως εκτός του Ιράν- θα μπορούσαν να ανταλλάσσουν πληροφορίες που είχαν βρει στο web. Χρησιμοποίησα πολύ το Twitter, κι οι αναγνώστες έστελναν πολλές πληροφορίες που έβρισκαν στο Twitter, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων μου έγινε από τον επίσημο λογαριασμό της HuffPost (@huffpolitics) και όχι από τον προσωπικό μου λογαριασμό.

Αστέρης: Υπήρχε, όμως, και κάποια σύγχυση σχετικα με το όλες αυτές οι φωτογραφίες και τα βίντεο δημοσιεύονταν με σωστές ημερομηνίες, για παράδειγμα. Πώς χειρίστηκες το δίλημμα μεταξύ της αναφοράς της  προέλευσης και του φόβου για την ασφάλεια των πολιτών δημοσιογράφων που εμπλέκονταν;

Nico: Υπήρξε κάποια σύγχυση σχετικά με τα βίντεο. Αφού παρακολούθησα τόσα πολλά, βρήκα ότι ήταν συχνά ευκολότερο να καταλάβω εάν ένα βίντεο ήταν ή δεν ήταν παλιό (καθώς, αν ήταν παλιό, πιθανόν να το είχα ξαναδεί). Αλλά ακόμα και όταν αισθανόμουν πολύ σίγουρος ότι ένα βίντεο ήταν από μια συγκεκριμένη ημέρα, δεν μπορούσα πότε να είμαι απόλυτα βέβαιος, και το διευκρίνιζα –το πολύ να  έλεγα ότι “κατά τα φαινόμενα” ή ότι “αναφέρθηκε” ότι είναι από μια συγκεκριμένη ημέρα. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε.

Η ανησυχία για την ασφάλεια είναι ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν όλοι σε δημόσιο χώρο’ κάποιοι  επέλεξαν να κρύψουν την ταυτότητα τους, άλλοι όχι, όμως όταν τα βίντεο ανέβαιναν στο YouTube και διαδίδονταν, λίγα μπορούσαμε να κάνουμε για να κρύψουμε τις ταυτότητες τους.

Για το ρόλο του liveblogging στην κάλυψη των γεγονότων στο Ιράν

Αστέρης: Με το liveblogging, το δικό σου και άλλων -Matthew Weaver (Guardian), Andrew Sullivan (Daily Dish), Robert Mackey (NYT The Lede), Scott Lucas (Enduring America), Daily Kos- δώσατε τον ρυθμό της κάλυψης για τις αμφισβητούμενες εκλογές του Ιράν και την εξέγερση που ακολούθησε. Πιστεύεις ότι το liveblogging θα γίνει δεκτό ως μέσο από τα τηλεοπτικά δίκτυα στην κάλυψη του επόμενου μεγάλου πόλεμου ή εξέγερσης, ή το liveblogging είναι πολύ “τραχύ ” & άμεσο για το prime time;

Nico: Νομίζω ότι το liveblogging, όχι μόνο θα το «αγκαλιάσουν» και άλλοι, αλλά θα βελτιωθεί και πολύ. Τα τελευταία 3-5 χρόνια υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη σε sites που συγκεντρώνουν πληροφορίες (όπως και η Huffington Post), τα οποία κοσκινίζουν όλες τις παραδοσιακές και μη παραδοσιακές πηγές ειδήσεων, ώστε να βοηθήσουν τους αναγνώστες να έχουν το καλύτερο περιεχόμενο. Το liveblogging είναι το επόμενο στάδιο της συγκέντρωσης πληροφοριών, που θα περιλαμβάνει το περιεχόμενο που βγαίνει από τις ιστοσελίδες των social media, το Twitter, το YouTube κλπ.

Νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί ως μία “κοινότητα συλλογής ειδήσεων”. Για ένα σημαντικό γεγονός, όπως το Ιράν, ή τα γεγονότα στην Ονδούρα, για παράδειγμα, υπάρχουν υπερβολικά πολλές πληροφορίες που είναι διαθέσιμες στον κόσμο. Οι ιστοσελίδες, που θα ψάξουν το θέμα εις βάθος και που θα παρουσιάσουν τα καλύτερα, πιο ενδιαφέροντα, πιο ακριβή κομμάτια των πληροφοριών, θα είναι πολύ χρήσιμες, νομίζω.

Ένας από τους λόγους που ο Andrew Sullivan και εγώ πετύχαμε, νομίζω, ήταν επειδή ήμασταν διατεθειμένοι να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη άποψη – υποστηρίξαμε την αντιπολίτευση, θέλαμε οι απαιτήσεις των διαδηλωτών να ακουστούν. Είναι ένα διαφορετικό είδος δημοσιογραφίας από ότι κάνει η New York Times’ όχι απαραίτητα καλύτερο, αλλά διαφορετικό. Έχει όμως ένα μεγάλο όφελος, που πιστεύω συνίσταται στο ότι οι αναγνώστες μας ενδιαφέρονται περισσότερο μας στέλνουν πληροφορίες, να μας βοηθούν να βελτιώσουμε την κάλυψη μας και να μας προσφέρουν εθελοντικά τον χρόνο τους, γιατί μας βλέπουν σαν συμμάχους.

Αστέρης: Είναι η κάλυψη εξελισσόμενων ιστοριών μέσω liveblogging ομαδική προσπάθεια ή μπορεί ένα άτομο να τα καταφέρει μόνο του για οποιοδήποτε χρονικό  διάστημα; Θυμάμαι, αναρωτιόμουν αν ορισμένοι από εσάς «βγήκαν εκτός κούρσας», όταν οι δρόμοι της Τεχεράνης είχαν ηρεμήσει για μερικές ημέρες, λόγω και της διαφοράς ώρας. Θα ήταν βοηθητικό αν γράφατε σε ζευγάρια ή ομάδες, με βάρδιες;

Nico: Νομίζω ότι όσο περισσότεροι άνθρωποι κάνουν liveblogging, τόσο το καλύτερο. Είναι αρκετά χρονοβόρο και οι επιπλέον πηγές πάντα βοηθούν. Ήταν πάντα ενοχλητικό να ξυπνάς στις ΗΠΑ και να συνειδητοποιείς ότι ήταν ήδη αργά το απόγευμα στο Ιράν, τόσα πολλά είχαν ήδη συμβεί.

Για την ερώτηση στον Obama

Click here to view the embedded video.

Κική: Ο Πρόεδρος Obama σου έδωσε ειδική «άδεια» για να του απευθύνεις μία ερώτηση, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου για το Ιράν. Έβαλες το Ιράν μέσα στον Λευκό Οίκο Πως αισθάνεσαι γι ‘αυτό;

Nico: Ήταν μια αρκετά συναρπαστική εμπειρία. Εντυπωσιάστηκα από το πόσοι πολλοί Ιρανοί έστειλαν ερωτήσεις, με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, και νομίζω ότι ήταν αξιέπαινο εκ μέρους του Προέδρου να θέλει να ερωτηθεί από έναν Ιρανό (αν και προσπάθησε να αποφύγει την ερώτηση!)

Επίσης, λεει πολλά, για το πόσο έχουν προχωρήσει τα νέα μέσα τα τελευταία χρόνια. Νιώθω ότι η ποιότητα του περιεχομένου μας ανταγωνίζεται τον παραδοσιακό τύπο σε πολλά μέτωπα κι έχουμε αρχίσει να κερδίζουμε κάποια αναγνώριση.

Παναγιώτης: Σχετικά με την ερώτηση της Κίκης για τον Obama, ορισμένοι από τους συναδέλφους σου δεν το είδαν έτσι. Δέχτηκες πολλές επικρίσεις. Μήπως επειδή τα συμβατικά ΜΜΕ αισθάνονται κάπως ..άβολα με τα νέα μέσα;

Nico: Υπήρξε κάποια κριτική, αλλά όχι πολλή, τελικά. Το θέμα είναι ότι στους δημοσιογράφους αρέσει να γράφουν για τους εαυτούς τους, και έτσι, όταν μια “αντιπαράθεση” σαν αυτή συμβαίνει, τραβάει την προσοχή των ΜΜΕ, παρ΄ότι ο περισσότερος κόσμος δεν δίνει δεκάρα.

Επίσης, οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για τα παραδοσιακά ΜΜΕ κριτικάρουν με μεγάλη άνεση άτομα από τα νέα μέσα, ενώ πολύ σπάνια θα ασκήσουν κριτική σε συναδέλφους τους από τον παραδοσιακό τύπο.

Για παράδειγμα, ένας ρεπόρτερ στην ίδια συνέντευξη τύπου όπου συμμετείχα κι εγώ ρώτησε τον πρόεδρο Obama αν συνεχίζει να καπνίζει. Αν είχα κάνει εγώ μια τέτοια εύκολη ερώτηση, θα με είχαν κατασπαράξει, αλλά επειδή ο δημοσιογράφος εργαζόταν για ένα παραδοσιακό συγκρότημα, κανείς δεν είπε λέξη.

Κική: Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη ο Έλληνας δημοσιογράφος Ιάσων Αθανασιάδης. Διαθέτεις κάποιες πληροφορίες σχετικά μ’αυτό;

Nico: Όχι, δυστυχώς δεν έχω. Γνωρίζω ότι η οικογένειά του ενδιαφέρεται πολύ να επισημανθεί το γεγονός ότι είναι Έλληνας –έχει και βρετανική υπηκοότητα  και όλοι ανησυχούν ότι η κυβέρνηση του Ιράν θα τον αντιμετωπίσει πιο αυστηρά εξαιτίας της. Όμως, η ελληνική κυβέρνηση πιέζει για την απελευθέρωσή του και ο Αθανασιάδης είναι πιο στενά συνδεδεμένος  με την Ελλάδα απ’ ότι με την Βρετανία.

Σε σχετική εξέλιξη, τα  ιρανικά  κρατικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν σήμερα ότι ένας δημοσιογράφος από Newsweek «ομολόγησε» ότι  είναι κατάσκοπος. Αυτό μπορεί να είναι μια ένδειξη για το τι θα συμβεί σε άλλους ξένους δημοσιογράφους που συνελήφθησαν στο Ιράν.

Για τη δημοσιογραφία των πολιτών

Αστέρης: Αναφορικά με την κρίση που αντιμετωπίζουν τα «παλιά μέσα» και τη συνεχιζόμενη συζήτηση για το μέλλον της δημοσιογραφίας, πώς μπορείς να προσθέσεις «συντακτική αξία» και μια αίσθηση επαγγελματικής εργασιορροής σε μιά διαδικασία τόσο εγγενώς απείθαρχη, όπως η δημοσιογραφία πολιτών;

Πιστεύεις ότι η Huffington Post, και άλλα έγκυρα νέα μέσα, μπορούν να διδάξουν μεθόδους και δεοντολογία σε μη επαγγελματίες δημοσιογράφους, χωρίς να γίνουν καταπιεστικά; Κι έχουν τα ίδια κάτι να μάθουν από ημι-επαγγελματίες bloggers ή ακόμη και από ερασιτέχνες βετεράνους;

Nico Pitney: Η Huffington Post έχει ένα project που λέγεται «Μάτια & Αυτιά», εστιασμένο κυρίως στην δημοσιογραφία των πολιτών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Στέλνουμε σε καθέναν από τους συμμετέχοντες έναν μακρύ κατάλογο με τις κατευθυντήριες γραμμές που πρέπει να ακολουθήσουν, προκειμένου να εξασφαλίζουν ότι το ρεπορτάζ τους είναι ακριβές και δίκαιο.

Για τα άτομα στο Ιράν, είναι πολύ πιο δύσκολο να συμβεί, κυρίως λόγω των προβλημάτων που αφορούν στην επικοινωνία με τους ανθρώπους εκεί. Αλλά, για παράδειγμα, πολλοί παρότρυναν Ιρανούς που κάνουν βίντεο να περιλαμβάνουν σαφείς πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία και τον τόπο που γυρίστηκαν, με την προϋπόθεση ότι κάτι τέτοιο είναι ασφαλές, έτσι ώστε οι θεατές να κατανοήσουν καλύτερα την πηγή των πληροφοριών.

Γενικότερα, υπάρχουν εξαιρετικές ομάδες που προσφέρουν εκπαίδευση σε πολίτες και ημι-επαγγελματίες δημοσιογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες, και υποθέτω ότι υπάρχουν παρόμοιες οργανώσεις και σε άλλες χώρες.

Υπάρχουν projects σε διάφορες χώρες -στο Μεξικό, για παράδειγμα- που δίνουν βιντεοκάμερες σε άτομα για να  καταδείξουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν στις χώρες τους. Αλλά είναι πάντα μία ευαίσθητη κατάσταση, λόγω των σοβαρών κινδύνων που εμπεριέχονται στην τεκμηρίωση αυτού του είδους των εγκλημάτων -αν βοηθήσεις στο να αποκαλυφθούν, γίνεσαι σημαντικός στόχος των παραβατών.

Σε ό, τι αφορά τώρα το να γινόμαστε καταπιεστικοί, ποτέ δεν ήταν μια σημαντική ανησυχία. Σίγουρα δεν λέμε στους πολίτες δημοσιογράφους τι να γράψουν ή πώς να το γράψουν, με την ουσιαστική έννοια του όρου. Πέρα από τις βασικές αρχές όπως η ακρίβεια, τονίζουμε το ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι ειλικρινείς σχετικά με το υπόβαθρο τους. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ, είχαμε ανταποκριτές που υποστήριζαν ανοικτά κάποιους από τους υποψηφίους. Αυτό δε μας ενοχλούσε, με την προϋπόθεση ότι ήταν ξεκάθαροι απέναντι στους αναγνώστες μας σχετικά με τις πολιτικές τους απόψεις και ότι οι  ιστορίες τους ήταν απόλυτα ακριβείς.

Κική: Και μια τελευταία ερώτηση. Μετά το Ιράν, τι; Πιστεύεις ότι τα νέα μέσα θα συνεχίσουν να έχουν ηγετικό ρόλο σε κρίσεις σαν και αυτή;

Nico Pitney: Είναι πάντα δύσκολο να προβλεφθεί τι θα επακολουθήσει -κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει με βεβαιότητα πώς το Twitter θα απογειωθεί. Αλλά οπωσδήποτε, τα social media θα συνεχίσουν να είναι μια τεράστια και αυξανόμενη δύναμη στην πολιτική, και τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα συνεχίσουν να προσπαθήσουν και να συγκεντρώνουν τις πιο σημαντικές πληροφορίες που διανείμονται μέσω των social media. Νομίζω ότι είναι μια εξαιρετική υπηρεσία για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν το χρόνο να περάσουν όλη την ημέρα ψάχνοντας το Twitter, το Facebook κλπ.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Ενημέρωση (22/6 01:00): Τα γεγονότα στο Ιράν ξαναγράφουν το τοπίο και την ιστορία των social media, σε ρυθμούς γρηγορότερους απ’ ότι μπορούν να παρακολουθήσουν κι οι ίδιοι οι χρήστες τους. Μετά την απαγόρευση των διαδηλώσεων και το “ματωμένο Σάββατο” της Τεχεράνης, όπου τα περισσότερα διεθνή ΜΜΕ αναγκάστηκαν να παρακολουθούν τις εξελίξεις μέσω της χαοτικής εκροής μαρτυριών, φωτογραφιών και βίντεο, κατέστη πολύ δύσκολο να συνεχίσω αυτή την καταγραφή μεθοδικά και να συνεχίσω ταυτόχρονα να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα. Θα συνεχίσω να ενημερώνω το άρθρο με βασικούς συνδέσμους αλλά είναι ήδη παρωχημένο και μάλλον θα χρειαστεί μιά πιό συστηματική καταγραφή σε άλλη μορφή.

Ακολουθεί μιά αποσπασματική ανθολόγηση:

Σελίδες ειδικής κάλυψης για τις ιρανικές εκλογές έχουν δημιουργηθεί, ως συνήθως, στη Wikipedia, στο Global Voices (κάλυψη ταραχών) -με επικέντρωση στην αρθρογραφία στα blogs- και το NowPublic (κάλυψη ταραχών). Σχετικά άρθρα έχουν δημοσιευθεί επίσης στο Wikinews (1, 2, 3). Το mashable δημιούργησε ένα μπούσουλα παρακολούθησης των ταραχών μέσα απ’ τα social media, ενώ μέχρι και στο Slashdot ανέβηκε σχετικό ‘Ask Slashdot‘ (“of the more disturbing you are likely to see”).

“People, we need your urgent help in Iran. We are under attack by the government. They stole the election. And now are arresting everybody. They also filtered every sensitive Web page. But our problem is that they also block the SMS network and are scrambling satellite TVs. Please, can you help us to set up some sort of network using our home wireless access points? Can anybody show us a link on how to install small TV/radio stations? Any suggestion for setting up a network? Please tell us what to do or we are going to die in the a nuclear war between Iran and US.”

Επίσης, το Tehran Bureau ένα ανεξάρτητο δημοσιογραφικό πείραμα, σε συνεργασία με την σχολή δημοσιογραφίας Nieman του Harvard, ενημερώνει τακτικά σχετική σελίδα με ανταποκρίσεις ιρανών της διασποράς και δυτικών δημοσιογράφων.

Aggregators: Robin Sloan, Meedan, Tehran Broadcast

Liveblogging: New York Times, Daily Kos, Daily Dish, Huffington Post, Enduring America, National Iranian American Council

Στο Friendfeed: Inside Iran only social media feed

Στο Flickr: mousavi1338, Merat (φωτογραφίες πρακτορείων με credits), Shahram Sharif (διαγράφηκε), faramarz, yuan.ding, ZhuPix

Στο Twitpic: madyar

Φωτογραφίες αλλού: ANemos (από Tehran 24)

Στο YouTube: 1, 2, 3, 4, 5. Συλλογές: 1

Photo by .faramarz

Στο Twitter: #iranelection Λίστες χρηστών Twitter στο Ιράν (1, 2, 3). Το BreakingTweets αρθρογραφεί συλλέγοντας περιοδικά σχετικά tweets (1, 2, 3, 4), ενώ το twazzup δημιούργησε ειδική σελίδα όπου συλλέγει tweets σχετικά με τις ταραχές. Το Meedan συλλέγει και μεταφράζει επίσης σχετικά tweets από τα αγγλικά στα αραβικά.

Από μιά πρόχειρη κι αποσπασματική εκτίμηση, φαίνεται πως οι περισσότεροι ιρανοί στο Τwitter είναι νέοι, όπως είναι φυσικό σε μιά χώρα όπου τα 2/3 του πληθυσμού είναι κάτω των 30 ετών, άντρες ως επί το πλείστον, τεχνοκράτες, γράφουν επώνυμα και συχνά στα αγγλικά. (Για περισσότερα, ο Νίκος Δρανδάκης γράφει σχετικά με την θεματολογία των ιρανών bloggers και την ανάλυσή της με εποπτικά εργαλεία και μηχανές αναζήτησης).

For us the Internet is like the air force in a military campaign. It bombards the enemy’s positions and lays the groundwork for the infantry, our volunteers, so that they can win battles on the ground.

- Saeed Shariati, Mousavi campaign (Al Jazeera report)

Ο μεταρρυθμιστής κύριος αντίπαλος του Ahmadinejad, Mir-Hossein Mousavi, αξιοποιήσε τα SMS και τα social media, κυρίως το Twitter, το Facebook, αλλά και το YouTube, προκειμένου να υπερβεί τον αποκλεισμό της πρόσβασης της καμπάνιας του στα παραδοσιακά ιρανικά ΜΜΕ. Οι υποστηρικτές του διατηρούν λογαριασμό στο Twitter (@mousavi1388), που συνεχίζει να λειτουργεί παρά τον φημολογούμενο κατ’οίκον εγκλεισμό του.

Τις μέρες πριν τις εκλογές, αλλά κι αμέσως μετά, η ιρανική κυβέρνηση διέκοψε σταδιακά την πρόσβαση σε διάφορες διαδικτυακές υπηρεσίες, αλλά και στα δίκτυα επικοινωνιών. Το χρονικό της φίμωσης, όπως αποτυπώνεται απ’ τις ενημερώσεις στο Twitter, θυμίζει εκείνο της καταστολής της βιρμανικής εξέγερσης, αλλά και την πρόσφατη διαδικτυακή λογοκρισία που επέβαλλαν οι κινεζικές αρχές κατά τη διάρκεια της επετείου της σφαγής στην πλατεία Τιανανμέν.

BREAKING: SMS services in #Iran are down, just hours before Friday’s election, per multiple Twitterers in #Tehran (BreakingTweets)

Tweets from #Iran: international calls blocked, SMS remains down + several websites banned including BBC (BreakingTweets)

NBC: International phone calls have been banned in Iran (felix85)

AP: Cell phone service in Tehran is down while Facebook and websites affiliated with Ahmadinejad’s top opponent have been blocked (BreakingNews)

Telephone communication between Tehran and the rest of Iran has been completely disconnected (Daily Kos)

Per #Iran tweets: Facebook, YouTube + many news sites blocked, mobile service down, foreign journalists asked to leave (BreakingTweets)

AP: Cell phone service in Tehran is down while Facebook and websites affiliated with Ahmadinejad’s top opponent have been blocked. (BreakingNews)

Twitter + Friendfeed blocked in #Iran per @y_shar, @bahadorn. Some continue to tweet through 3rd-party applications. (BreakingTweets)

My ADSL connection is very slow. Can’t open any website. (mahdi)

Internet is not completeley down but it’s really useless in Tehran. (mahdi)

They only way I can communicate with you is GTalk and Ping.fm service to post my contents. (mahdi)

I can’t even open a web page or Twitter client. (mahdi)

Cell phones are now completely useless. No Service at all. (mahdi)

Ο Jim Cowie πάντως επεσήμανε ότι τις πρώτες τουλάχιστον μέρες μετά τις εκλογές, τα outages που αντιμετώπιζε το Ιράν ήταν περιορισμένα σε διάρκεια, κι ότι από τεχνικής απόψεως, η χώρα παρέμενε συνδεδεμένη στο internet, παρ’ ότι ήταν δύσκολο να εξάγει κανείς συμπεράσματα για την εμπειρία των χρηστών εντός της χώρας.

Ο ANemos αλιεύει κι αυτός πληροφορίες και εικόνες στο #iranelection. Ο περιορισμός της αναζήτησης γύρω απ’την Τεχεράνη δε λειτουργεί τόσο καλά πλέον, καθώς χρήστες εκτός Ιράν τη βάζουν ως τοποθεσία τους για να μπερδέψουν τους λογοκριτές. Οι χρήστες του Twitter στην Τεχεράνη βασίζονται στη συχνή αλλαγή proxies για να συνεχίσουν να εκπέμπουν, καθώς το καθεστώς μπλοκάρει όσους proxies βρίσκει να χρησιμοποιούνται. Τις τελευταίες 2 μέρες, πολλοί χρήστες εκτός Ιραν δημοσίευσαν λίστες από proxies, όμως κάποιοι άλλοι επισημαίνουν ότι η δημοσίευσή τους βοηθάει τους λογοκριτές να τους μπλοκάρουν. Επίσης, κάποιοι επισημαίνουν ότι η δημοσίευση λιστών με χρήστες του Twitter που συνεχίζουν ανταποκρίσεις απ’ το Ιραν τους βάζει σε κίνδυνο, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι πλέον τους κυνηγάει η αστυνομία. Προφανώς, όσο πιό λεπτομερής και πρόσφατη η λίστα, τόσο πιό χρήσιμη είναι στο καθεστώς. Ο Austin Heap που δημοσίευε πριν λίστες από proxies, πλέον δίνει οδηγίες για το σετάρισμά τους και αναρτά τις λίστες σε προστατευμένα posts. Κι η κρίσιμη μάχη των proxies συνεχίζεται…

Ο “ψηφιακός πόλεμος” διεξάγεται φυσικά και με επιθέσεις σε κυβερνητικές ιστοσελίδες, με εκκλήσεις να απευθύνονται από κάποιους και στο Twitter, οι οποίες όμως εγκυμονούν πολλαπλούς κινδύνους:

But some observers warn that the network strikes could backfire — hurting the very protesters they’re meant to assist. Michael Roston is concerned that “it helps to excuse the Iranian regime’s own cyberwarfare.” Text-messaging networks and key opposition websites mysteriously went dark just before the election. Morozov worries that it “gives [the] hard-line government another reason to suspect ‘foreign intervention‘ — albeit via computer networks — into Iranian politics.” [..]

Iran’s network infrastructure there is relatively centralized. Which makes Internet access there inherently unstable. Programmer Robert Synott worries that if outside protesters pour too much DDOS traffic into Iran, carriers there “will simply pull the plug to protect the rest of their network.”

Και φυσικά, ξεκίνησε “η κάλυψη της κάλυψης” απ’ τα social media, με άρθρα όπως αυτό εδώ, παράλληλα με την κριτική στα δυτικά ΜΜΕ για την ελλειπή κάλυψη των ταραχών:

• Web Users in Iran Reach Overseas for Proxies (WSJ Digits blog)
• Cracking Down on Digital Communication and Political Organizing in Iran (OpenNet Initiative)
• Tear gas and Twitter: Iranians take their protests online (CNN)
• Follow The Developments In Iran Like A CIA Analyst (Marc Ambinder)
• Iran’s Twitter Revolution (The Nation)
• ‘#CNNFail’: Twitterverse slams network’s Iran absence (CNET)
• Real-Time Criticism of CNN’s Iran Coverage (NYT)
• #CNNfail: Twitter Blasts CNN Over Iran Election (mashable)
• The day Twitter kicked CNN’s behind & @ev bought me a whisky (Scobleizer)
• Iranian people turn digital smugglers in battle for information (Guardian Newsblog)
• Dear CNN, Please Check Twitter for News About Iran (ReadWriteWeb)
• Taking to the Streets — and Tweets — in Tehran (Danger Room)
  

Click here to view the embedded video.

Μένει να φανεί αν ο Ahmadinejad θα καταφέρει να φιμώσει πλήρως τις επικοινωνίες στο Ιράν και να καταστείλει τις ταραχές, όπως συνέβη στην περίπτωση της βιρμανικής εξέγερσης, αν η εξέγερση των ιρανών κατά της φημολογούμενης καλπονοθείας έχει ευρεία λαϊκή βάση ή υποκινείται κι αφορά μόνο τους υποστηρικτές του Mousavi, κι αν τα κοινωνικά μέσα θα παίξουν κομβικό ρόλο στην ενημέρωση και την υποκίνηση ή ο ρόλος τους είναι περιφερειακός και θα ξεφουσκώσει, όπως η “επανάσταση του Twitter” στη Μολδαβία, με παρόμοια αφορμή.

Αφήνω την τελευταία λέξη στον -αντισυμβατικά- συντηρητικό πολιτικό σχολιαστή και θρυλικό blogger Andrew Sullivan, που μιλάει για τους νέους, όχι μόνο στο Ιράν, και τις ανατρεπτικές τεχνολογίες που τους επιτρέπουν να δυναμώσουν τη φωνή τους και να διεκδικήσουν τo δικαίωμα στην ελπίδα.

As the regime shut down other forms of communication, Twitter survived. With some remarkable results. Those rooftop chants that were becoming deafening in Tehran? A few hours ago, this concept of resistance was spread by a twitter message. Here’s the Twitter from a Moussavi supporter:

ALL internet & mobile networks are cut. We ask everyone in Tehran to go onto their rooftops and shout ALAHO AKBAR in protest #IranElection

That a new information technology could be improvised for this purpose so swiftly is a sign of the times. It reveals in Iran what the Obama campaign revealed in the United States. You cannot stop people any longer. You cannot control them any longer. They can bypass your established media; they can broadcast to one another; they can organize as never before.[..]

The key force behind this is the next generation, the Millennials [..] They want freedom; they are sick of lies; they enjoy life and know hope. This generation will determine if the world can avoid the apocalypse that will come if the fear-ridden establishments continue to dominate global politics, motivated by terror, armed with nukes, and playing old but now far too dangerous games. This generation will not bypass existing institutions and methods [..] But they will use technology to displace old modes and orders.[..]

Maybe that’s what we’re hearing on the rooftops of Tehran: the sound of the next revolution.

Allahu Akbar!

– “The Revolution Will Be Twittered“, Andrew Sullivan

Σχετικά παλιότερα:

• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media (7/12/08)
• Watts, ‘65 – South Central L.A., ‘92 – Paris 93, ‘05: Born Dead (7/11/05)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Social media use has been soaring for the past four years, as more Web 2.0 services are being added to the arsenal available to citizen journalists and professionals alike, to be load-tested especially in times of strife or crisis. Blogs became mainstream fora for anti-war protests, political discourse as well as firsthand reporting during the second Iraq war; wikis were used to coordinate volunteer disaster response for Hurricane Katrina and the Indian Ocean tsunami; Flickr, a popular image hosting service “cut its teeth” during the 2005 London underground terrorist attacks.

YouTube was used by Burmese bloggers to bear witness on the crackdown of the Saffron Revolution in lieu of world media who were banned from entering the country. And Twitter, the wildly popular micro-blogging service, which first saw use as a reporting tool during the California forest fires of 2007, became a veritable Swiss army knife for citizen and mass media alike at the end of 2008, despite being beset by a host of technical and financial problems earlier in the year, which threatened to put it out of commission.

First it was the terrorist assault on Mumbai, lasting three days last November, that generated international interest and saw Twitter used by the predominantly English-speaking Mumbaikars (#mumbai) and several media organizations to report on the attacks. Its effect was so pivotal that a false rumor about the Indian government requesting “radio silence” on Twitter was carried by the BBC, to be quickly quashed by fact-checking citizen journalists.

Then, in early December, extensive riots broke out in Greek cities after the slaying of a teenager by police in Athens, and Twitter was used to break the language barrier, as international media were monitoring the #griots hashtag coined by users to report on the protests. Collaborative citizen journalism projects, like Global Voices Online, NowPublic, allvoices and CNN’s own iReport, also coming into their own in 2008, were used to crowdsource original reports, using the abundance of multimedia and textual information emerging from the riots.

Then, in late December, the Israeli offensive in Gaza caught the world mostly unaware, coinciding as it did with the holiday season, but also due to the media blackout placed in Gaza several months in advance. The camaraderie surrounding previous uses of social media in times of strife seemed to break down, as they were now being used to report on a traditionally inflamed conflict, couched in extreme political viewpoints and riddled with human rights violations. Israel made no secret of its intent to use social media as weapons in the electronic war waged alongside the conflict on the ground. Simultaneously with the launch of the ground offensive, its Consulate General in New York held a press conference on Twitter and the IDF launched a YouTube channel to provide footage from aerial and ground attacks.

On the Palestinian side, bloggers like journalist and mother Laila El-Haddad (@Gazamom on Twitter) and mostly anonymous Twitter users (@gazanews, @tweetsfromgaza) are playing David to Israel’s media Goliath, trying to influence the international community with dramatic reports from besieged Gaza and pleas for a ceasefire to be effected. As actual footage from the ground is hard to come by and news organizations have mostly been forced to report from the sidelines, Al Jazeera, being the only network with reporters in Gaza, has emerged as the main source of direct information from the conflict zone.

It’s Twitter updates from a dedicated account (@AJGaza) routinely precede those of other media organisations by as much as several hours (with the exception of upstart @BreakingNewsOn); it uploads regular bulletins on YouTube and has even rolled out a specialized application, combining online maps, text messaging and of course Twitter to provide a tactical overview of events in Gaza. Meanwhile, a global peace movement is emerging that uses Flickr to share photos from demonstrations, Twitter to republish reports and argue heatedly (#gaza), and collaborative portals and blogs to collate reports, as it petitions the slothful international community to enact a ceasefire and react to the developing humanitarian crisis.

Related links:

• New Europe minisite about the Gaza War

(more to follow)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Υποσχέθηκα στους μαθητές μου να αναρτήσω αυτό το post, με διαδικτυακές παραπομπές σε πόρους σχετικούς με τα θέματα που συζητήσαμε στη διάρκεια του 7ωρου σεμιναρίου. Ακολουθεί μιά περίληψη του μαθήματος, αν κάτι ξεχάσω θα το συμπληρώσω αργότερα.

Ξεκίνησα το μάθημα κάνοντας μιά αναφορά στον κύκλο ζωής της περιβαλλοντικής πληροφορίας, που μοιάζει περισσότερο με ευθεία προς το παρόν, σε αντίθεση πχ με τον κύκλο ζωής της ενημέρωσης όπως αυτή έχει εξελιχθεί με τη χρήση των social media. Αναφέρθηκα σύντομα στην ιστορία των blogs, και τις δυνατότητες που δίνουν ως μέσα επικοινωνίας και δημοσίευσης για θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος, ειδικά στην εποχή στην εποχή του Web 2.0 με την ενσωμάτωση πολυμέσων, αλλά και τη φιλοσοφία των νέων μέσων (πχ. publish then filter), όπως επίσης και σε παραδείγματα τοπικής κοινωνικής δράσης των blogs σε ζητήματα περιβαλλοντικού χαρακτήρα (ανάπλαση Αριστοτέλους, υποθαλάσσια, διάδρομος 10-28, πρόταση του thess.gr για απομάκρυνση ΔΕΘ/Γ’ ΣΣ).

Στη συνέχεια, παρουσίασα κάποιες δημοφιλείς υπηρεσίες των social media με ιδιαίτερη χρησιμότητα στην περιβαλλοντική εκπαίδευση κι ενημέρωση, όπως το Flickr (η συλλογή μου στο Flickr) και το YouTube (η συλλογή μου στο YouTube). Έδωσα σαν παραδείγματα το group για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στο Flickr το πρόγραμμα της Ινδικής εκπαιδευτικής τηλεόρασης για την αέρια ρύπανση στο YouTube. Αναφέρθηκα στο Twitter (το προφίλ μου στο Twitter), και στο πως χρησιμοποιήθηκε εκτενώς ως μέσο ενημέρωσης κι επικοινωνίας από πολίτες και ειδησεογραφικούς οργανισμούς σε πρόσφατες κρίσεις όπως κατά τις διαδηλώσεις και ταραχές μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου (#griots), κατά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Mumbai (#mumbai). Με την αφορμή αυτή, έκανα μιά σύντομη αναφορά στην αξιοποίηση των social media από τους πολίτες και σε παλιότερες κρίσεις όπως κατά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, αλλά κυρίως σε ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές κρίσεις όπως η επέλαση του τυφώνα Κατρίνα στη Νέα Ορλεάνη, και το τσουνάμι του 2004, τις πυρκαγιές της Πελοποννήσου το 2005 και εκείνες της California το 2007, όπου έλαμψε για πρώτη φορά το άστρο του Twitter. Οι αναφορές στην Κατρίνα, το τσουνάμι και τις φωτιές της Πελοποννήσου μου έδωσαν την ευκαιρία να μιλήσω λίγο και για τις σημαντικές δυνατότητες που προσφέρουν τα wiki στην από κοινού οργάνωση χρήσιμων πληροφοριών αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών από τις κρατικές υπηρεσίες, τους ειδικούς και τους πολίτες.

Με μιά αναφορά στο σύστημα FIRMS/MODIS Rapid Response, που αξιοποιήθηκε από την πολιτική προστασία και την πυροσβεστική στην California για τον έγκαιρο εντοπισμό των εστιών, αλλά όχι κι απ’ τις αντίστοιχες υπηρεσίες στην Ελλάδα, έκανα το πέρασμα στα διαδικτυακά συστήματα γεωεπισκόπησης, και το πως αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν ως εκπαιδευτικό εργαλείο, αλλά και για την ενημέρωση του κοινού από υπηρεσίες, το συντονισμό της διαχείρισης κρίσεων και την τεκμηρίωση περιβαλλοντικών προβλημάτων. Κλασικό παράδειγμα mashup από πολίτες που θα μπορούσε να αξιοποιήσει η πολιτική προστασία είναι φυσικά ο Τήλαφος, και το project Τήλαφος-φωτιές, που βασίζεται σε δεδομένα του συστήματος FIRMS. Το Google Earth, με τις εντυπωσιακές εποπτικές δυνατότητες που παρέχει, σε συνδυασμό και με τα δεκάδες layers περιβαλλοντικής πληροφορίας (όπως και το layer του MODIS) είναι ένα εντυπωσιακό εργαλείο πολλαπλών δυνατοτήτων, η χρήση του οποίου συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση του κοινού που δεν είναι εξοικειωμένο με πιό περίπλοκες εφαρμογές γεωεπισκόπησης. Η Wikimapia απορρόφησε τους εκπαιδευόμενους για αρκετή ώρα (από τη στιγμή μάλιστα που η σύνδεση στο net λειτούργησε χωρίς πρόβλημα), και μας έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουμε επί χάρτου για περιβαλλοντικά προβλήματα, κυρίως του νομού Θεσσαλονίκης, που είναι άρτια τεκμηριωμένος στην εφαρμογή, χάρη στην επιμελή εθελοντική δουλειά της χαλαρής ελληνικής κοινότητας της Wikimapia. Αλλιώς βλέπεις τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας όταν μιλάς γενικά για τη χωματερή των Ταγαράδων, το ΧΥΤΑ Μαυρορράχης και την Ψυτάλλεια -ή ακόμα και για τον αντιδραστήρα #4 του Chernobyl- κι αλλιώς όταν τα βλέπεις από ψηλά.

Το επιτυχημένο παράδειγμα του Τήλαφου και άλλων projects αξιοποίησης περιβαλλοντικών δεδομένων στην υπηρεσία του πολίτη, όπως το έργο APNEE για το οποίο εργάστηκα, ο απόγονός του, airthess.gr, που θα παρέχει ενημέρωση για την ποιότητα αέρα στη Θεσσαλονίκη, και έργα παρόμοιας φιλοσοφίας όπως το airquality.gr, καταδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο το αίτημα δημόσιας πρόσβασης στα δημόσια δεδομένα, που επικαιροποιήθηκε πρόσφατα και στη χώρα μας από την καμπάνια 4Δ. Με μιά σειρά από ρυθμιστικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες σε κάθε επίπεδο (οδηγίες 2003/4, 90/313 και 2003/35 για την εφαρμογή της συνθήκης Aarhus σχετικά με την ελεύθερη πρόσβαση στις πληροφορίες και στη δικαιοσύνη στον τομέα του περιβάλλοντος), αλλά και τη στήριξη ερευνητικών πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση της ανάπτυξης υπηρεσιών περιβαλλοντικής ενημέρωσης, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστάτησε διεθνώς στην ικανοποίηση του αιτήματος αυτού, τουλάχιστον σε επίπεδο προθέσεων όσον αφορά την περιβαλλοντική πληροφορία (καθώς τα κράτη μέλη εφαρμόζουν τις οδηγίες κατά το δοκούν).

(υπό επεξεργασία)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Ενημέρωση (12/12 23:00): Η απίστευτη δυναμική που αναπτύχθηκε τις τελευταίες μέρες στα social media, ξεπερνώντας σε σημαντικό βαθμό τις παθογένειες που συνήθως επιδεικνύουν ελληνικές συλλογικότητες, έχει αρχίσει να αποφέρει καρπούς. Οι βάσεις για ένα ανοικτό, συμμετοχικό δίκτυο δημοσιογραφίας των πολιτών μπήκαν χθες, με τη συνάντηση των bloggers / Twitterrers στον Ιανό, και προχθές των εναλλακτικών μέσων στη Στουρνάρη.

Ενημέρωση (8/12 3:26): Ανανεώθηκαν τα links. Το post θα ενημερώνεται διαρκώς (όποτε προλαβαίνω), όσο προκύπτουν νέοι σύνδεσμοι.

(Κάποιες πρώτες σκέψεις μου τις έγραψα στο Twitter, αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω καθαρό μυαλό για να τις μαζέψω, ούτε την πληροφόρηση για να βγάλω ολοκληρωμένα συμπεράσματα.)

Επιγραμματικά:

• Στο Twitter, οι ανταποκρίσεις, αναμεταδόσεις και συζητήσεις ξεκίνησαν αμέσως μόλις έγινε γνωστή η είδηση και συνεχίστηκαν μέχρι τα χαράματα της επόμενης μέρας. Ο πρώτος που έγραψε,για το περιστατικό ήταν ο cpil, ενώ το πρώτο ελληνικό ΜΜΕ στο Twitter -μιά σχετικά νέα εξέλιξη- που ανέφερε την είδηση ήταν το pathfindernews και στη συνέχεια το skaigr. Λίγο μετά τις 3 το πρωί ξεκίνησαν οι σχετικές ανταποκρίσεις & αναδημοσιεύσεις από χρήστες του Twitter στα αγγλικά, με το hashtag #griots. Το Al Jazeera (ajenglish) ήταν το πρώτο ξένο μέσο που δημοσίευσε την είδηση στο Twitter, 4 ώρες μετά τον cpil, και στη συνέχεια το BBC (bbcworld) μετά από 2 ώρες. Η έμμεση πληροφόρηση δίνονταν κυρίως από ραδιοφωνικούς σταθμούς και σε πολύ λιγότερο βαθμό από την τηλεόραση, ενώ υπήρξαν και αρκετοί που έκαναν πρωτογενές ρεπορτάζ μέσω του Twitter, όπως ο Ματθαίος Τσιμιτάκης, που κατέβηκε 2 φορές στους δρόμους του κέντρου με τις πορείες και για κάποιο διάστημα μου έδινε ανταποκρίσεις για το Twitter μέσω τηλεφώνου.
• Ο Ματθαίος επίσης απευθύνει κάλεσμα: “Οποιος διαθέτει οποιοδήποτε αποδεικτικό που να αποδεικνύει  ισχυρισμούς για κατασκευή ενόχων τις τελευταίες δυο ημέρες “αλα Ζαρντινιέρα” και βασανισμούς, σε οποιαδήποτε μορφή (κείμενο, ήχος, βίντεο) παρακαλώ να το καταθέσει στα σχόλια αυτού του πόστ“, στο wiki που δημιούργησε στο Indymedia Athens ή στο email info@stokokkino.gr.
• Η μπλογκόσφαιρα μέχρι στιγμής είναι μουδιασμένη και αντιδράει κυρίως με αναδημοσιεύσεις και πρώτες αντιδράσεις, ενώ υπάρχουν και κάποιες προσωπικές μαρτυρίες (σχετική λίστα στο τέλος του post). Πολλοί bloggers εξάλλου παρακολουθούσαν τις εξελίξεις και ήταν απασχολημένοι στο Twitter τις πρώτες ώρες των ταραχών. Ανανέωση (8/12 7:30): Μέχρι τη στιγμή αυτή έχουν γραφτεί εκατοντάδες posts σε ελληνικά blogs για τη δολοφονία του Αλέξανδρού. Θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω με συνδέσμους όσα περισσότερα μπορώ παρακάτω.
• Τα συλλογικά ειδησεογραφικά πρακτορεία μέχρι στιγμής χρησιμοποιήθηκαν σε μικρό βαθμό, λόγω της έλλειψης πείρας από μέρους των bloggers στη χρήση τους. Το σχετικό άρθρο στο Wikinews έμεινε στάσιμο, παρά την έκκληση που έκανα κάποια στιγμή για να το βελτιώσουμε. Ο sebkom ανέβασε ένα μικρό άρθρο στο allvoices, ενώ ξεκίνησα άρθρο στο NowPublic, στο οποίο είχα γραφτεί πρόσφατα, κατά την τρομοκρατική επίθεση στη Βομβάη (παρακαλώ βοηθήστε για να το βελτιώσουμε και να το επεκτείνουμε, όσοι έχετε τη διάθεση). Κάποια στιγμή, πάντως, θα ήταν σκόπιμο να γραφτεί τουλάχιστον ένα άρθρο bridge blogging για το θέμα στο Global Voices Online, που θα κάνει τη σούμα για την αίσθηση της μπλογκόσφαιρας, καθώς έχει εξελιχτεί σε βασικό μέσο εναλλακτικής πληροφόρησης για τον υπόλοιπο πλανήτη (η Ελλάδα λάμπει δια της απουσίας της μέχρι στιγμής). Ο Teacher Dude ανεβάζει καθημερινά άρθρα στο CNN iReport, αλλά και στο NowPublic
• Μετά από ιδέα του vrypan, η Thirdeye δημιούργησε ένα Friendfeed room με θέμα τις ταραχές, για να υποβοηθηθεί η συνεργασία στη συλλογή σχετικών συνδέσμων. Παρακάτω κάνω embed το realtime feed
• Δημιουργήθηκαν τουλάχιστον 3 σχετικά groups στο Facebook (1, 2, 3)
• Όπως είναι φυσικό, το Indymedia Athens και το indy.gr ενημέρωναν και καλούσαν σε αντίδραση από την πρώτη κιόλας στιγμή. Μεταξύ άλλων, δημοσίευσαν φωτογραφίες από τα επεισόδια αλλά και ηχητική μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα και φίλου του παιδιού. Επειδή η δομή του Indymedia Athens δυσκολεύει στη συγκέντρωση των links, αναδημοσιεύω όλο το θέμα όπως παρουσιάζεται εκεί:

Πορείες που καλέστηκαν για Κυριακή 7 Δεκέμβρη Αθήνα (13:00 μ.μ στο Μουσείο) | Θεσσαλονίκη | Χανιά | Πάτρα |

Η κρατική τρομοκρατία δολοφονεί!

Το βράδυ του Σαββάτου 6 Δεκέμβρη οι κρατικοί δολοφόνοι περιπολούσαν σε κεντρικό δρόμο των  Εξαρχείων, όταν δέχτηκαν λεκτικούς διαπληκτισμούς από τον κόσμο. Αμέσως ο μπάτσος έβγαλε το όπλο του και πυροβόλησε εν ψυχρώ ένα παιδί 16 χρονών, ο οποίος μεταφέρθηκε νεκρός στον Ευαγγελισμό.

Αμέσως μετά το κέντρο της Αθήνας κατακλύστηκε από μπάτσους και κλούβες, ενώ ο κόσμος συγκεντρώθηκε στον Ευαγγελισμό όπου απώθησε την είσοδο των μπάτσων μέσα στο νοσοκομείο. Λίγο αργότερα τα ΜΑΤ έκαναν επίθεση στην Τσαμαδού με αποτέλεσμα μία σύλληψη, ενώ κόσμος από όλη την Αθήνα κατευθύνεται για συνέλευση στο Πολυτεχνείο. Συνελεύσεις και συγκεντρώσεις γίνονται και σε άλλες πόλεις [Ηράκλειο Κρήτης | Θεσσαλονίκη].

Αργότερα το βράδυ συγκρούσεις γίνονται έξω από το Πολυτεχνείο, καθώς και αυθόρμητη πορεία στην Αθήνα που χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ ενώ εχούν καταληφθεί επίσης η ΑΣΟΕΕ και την  Νομική. Ταυτόχρονα γενικεύονται οι συγκρούσεις στην Ερμού και έγινε επίθεση στο ΑΤ Ακροπόλεως. Τις πρώτες πρωϊνές ώρες οι συγκρούσεις εξαπλώθηκαν και στο Πάντειο.

Πορείες – συγκρούσεις – διαμαρτυρίες,  έγιναν την ίδια ώρα σε όλη σχεδόν τη χώρα: Ηράκλειο [Φώτο] | Μυτιλήνη | Θεσσαλονίκη | Γιάννενα | Κομοτηνή | Ξανθη | Σέρρες | Χανιά | Σπάρτη | Αλεξανδρούπολη | Βόλο

Blogs (*): Indy.gr (1, 2, 3), Ματθαίος Τσιμιτάκης (1, 2, 3) magicasland (1, 2), We are not alone (1, 2), ANemos (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9), thess.gr, Καλύβα, Composition Doll, ανήλικος, Thoughts, AboutSEO, xblog.gr, λ:ηρ, ο σκύλος της βάλια κάλντα, Κάτοικος γυάλινου πύργου, inside a box, Αθήναιος, βλέμμα, kaltsovrako, Rec (on), away.gr, Ευριπίδης @ radiobubble, ανεμολογίτες, ttallou, arxedia MEDIA, Λογική της πλάκας, Ασάρωτος Οίκος, exiled, πιτσιρίκος, Locandiera, linguafranca, Zoo, Night on Earth, Ροίδης, Ρίτσα Μασούρα, Indictos, blog +Ο- σφαιρα, εντός εκτός εναλλάξ, Μουσικά προάστια, σίβυλλα, Εδώ Αθήναι, agrinionews, Ίχνος, Omnia sunt communia, Ounagki, Ας μιλήσουμε επιτέλους, Αφηρημένες κάποιες σκέψεις, Μαύρος κύκνος, aegaio, blackmail, Dragonfly, όλα στα κάρβουν, Omadeon, Niemandsrose, για την παραλία της Κουρούτας

Φωτογραφίες: Teacher Dude, magicasland, Argos, murplej@ne (1, 2), Ματθαίος Τσιμιτάκης, karpidis, trianta, alexandros_m, imparch, The Voyager (1, 2), vareloglou, nefeli6ath, Ayla

Videos (eyewitnesses): 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12

Διεθνή ΜΜΕ: (to be updated)

Ελληνικά ΜΜΕ: (to be updated)

Παλιότερα σχετικά:

• Watts, ‘65 – South Central L.A., ‘92 – Paris 93, ‘05: Born Dead

(* δεν αναφέρω τα blogs, “ενημερωτικά” και μη, που αντέγραψαν ξερά το ΑΠΕ και δημοσιεύματα του τύπου, ούτε κι αυτά που δημοσίευσαν το όνομα του νεκρού -σωστό ή όχι- πριν ενημερωθεί επίσημα η οικογένειά του’ τέτοια ΜΜΕ έχουμε αρκετά, να μας λείπουν και στη μπλογκόσφαιρα)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Διάλεξη για τα social media στον ακτιβισμό & τη δημοσιογραφία
• Livestreaming από τη διημερίδα (και συλλογή σχετικού υλικού)
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών: μετά 2 έτη
• Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα
• Στις “Ανιχνεύσεις” για τη δημοσιογραφία των πολιτών
• Thess.gr: 2ος κύκλος
• Φοιτητικές κινητοποιήσεις και citizen media
• Η Apple πληρώνει την βεντέτα κατά bloggers
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών
• Τα blogs για το Λίβανο

Η εκπομπή που κάνουμε με τον Κώστα Μπουκουβάλα λέγεται “Η Φωνή του Πιγκουϊνου” κι ασχολείται με θέματα ψηφιακών δικαιωμάτων και  ελεύθερου λογισμικού. Ο Κώστας καταπιάνεται κάθε φορά με ένα θέμα σχετικό με το Linux, προσπαθώντας φιλότιμα να δώσει μαθήματα σε αρχάριους μέσω ραδιοφώνου, κι εγώ κάνω ανταποκρίσεις σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις για τα ψηφιακά δικαιώματα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η εκπομπή προς το παρόν μεταδίδεται σε μαγνητοφώνηση μιά φορά το μήνα, στη ζώνη Ανοικτού Ραδιοφώνου του radiobubble (Τετάρτες 18:00-19:00), που μοιραζόμαστε με το Νίκο Αναγνώστου και το Ματθαίο Τσιμιτάκη, αλλά σκοπεύουμε τουλάχιστον κάποιες φορές να την ηχογραφούμε ζωντανά.

Η εκπομπή επενδύεται μουσικά με κομμάτια που διατίθενται με άδειες Creative Commons, από το ccMixter, το Jamendo, το indieFeed, τη Magnatune και άλλες πηγές podsafe μουσικής, αδειοδοτείται η ίδια με άδεια CC (BY-NC-ND 3.0) και είναι διαθέσιμη για streaming ή κατέβασμα μετά την πρώτη μετάδοση.

Οι 2 εκπομπές (1, 2) που έχουν μεταδοθεί μέχρι τώρα περιστράφηκαν γύρω από την αναθεώρηση του telecoms package στο Ευρωκοινοβούλιο και την σχετική ενημερωτική επίσκεψη bloggers και δημοσιογράφων τον περασμένο Σεπτέμβρη στις Βρυξέλλες, ενώ έγιναν αναφορές στην διαδικασία επικύρωσης της μυστικής συνθήκης ACTA, στην Παγκόσμια Ημέρα κατά των πατεντών λογισμικού, στο Software Freedom Day, στην καμπάνια 4Δ για δημόσια πρόσβαση στα δημόσια δεδομένα και σε άλλα θέματα.

“Guest εμφανίσεις” έχω κάνει μέχρι στιγμής και σε εκπομπές του Ματθαίου, και συγκεκριμένα στο radioblogging 22/10, με θέμα την αποτίμηση της διημερίδας στο Τελλόγλειο για τη δημοσιογραφία των πολιτών, και στο radioblogging 24/9, που αποτελεί πλήρη μπούσουλα για τις εξελίξεις σχετικά με το telecoms package μετά την επίσκεψη στις Βρυξέλλες. Τέλος, στην ειδική εκπομπή που κάναμε με τον Λουκά Τσουκνίδα του monkie radio στις 15/10, “μονολογούσαμε εναλλάξ για τα πνευματικά δικαιώματα, το αδιέξοδο, την παράνοια και τα φώτα στο τούνελ πριν βάλουμε, όλοι, ο ένας τον άλλον στη φυλακή”.

Το radiobubble ήρθε την κατάλληλη στιγμή, πάνω που αναρωτιόμουν μέχρι που μπορεί να φτάσει η δύναμη κι η αντοχή του γραπτού λόγου, ποιά εναλλακτική μπορεί να υπάρξει στο νεκρό, για μένα, ραδιόφωνο των ερτζιανών, αλλά και στα κονσερβαρισμένα και μοναχικά podcasts. Φανατικός ακροατής των ερασιτεχνών της πραγματικής ελεύθερης ραδιοφωνίας της Θεσσαλονίκης, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’90, αναρωτιόμουν επίσης αν θα ξανάβρισκα ποτέ το πνεύμα εκείνων των κοινοτήτων που ζωντάνευε μέσα από το περίεργο μίγμα του φύσει ερασιτεχνισμού με την προσπάθεια προσέγγισης του επαγγελματισμού που έβρισκε κανείς τότε μόνο στο ξένο ραδιόφωνο. Νομίζω ότι το βρήκα, απαράλλαχτο, κι είναι σα να μην πέρασε μιά μέρα από τότε που το τηλέφωνο ένωνε τους ακροατές και τους εκφωνητές σε ένα διαρκές υπόγειο ρεύμα. Μόνο που τώρα έχουμε το Twitter, το Skype, τα SMS, τα σχόλια στα blogs και τους δεκάδες άλλους τρόπους που βρήκαμε έκτοτε για να κοινωνούμε τη συχνότητα.

Μέχρι πριν λίγους μήνες, δεν είχα βρεθεί ποτέ πίσω από το μικρόφωνο και τα πλατό μιάς πραγματικής ραδιοφωνικής εκπομπής, παρά μόνο σαν επισκέπτης ακροατής και με την εξαίρεση μερικών εκπομπών μέσω Shoutcast για επιλεγμένους φίλους, πριν αρκετά χρόνια. Δοθεντος χρόνου, σκοπεύω να δοκιμάσω σύντομα την τύχη μου και στο πραγματικό ραδιόφωνο, μέσα από τις άλλες ζώνες του radiobubble: το ζωντανό talk radio με επιλεγμένη μουσική, όπως το έμαθα από το φίλο μου Λευτέρη Λάλο και τους άλλους grassroots μουσικούς παραγωγούς των ελεύθερων ερτζιανών, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80, κι όπως το κάνουν σήμερα ο ANemos, τα παιδια του monkie radio, η παρέα του Radio Casbah και άλλες φωνές μέσα στη νύχτα, χωρίς playlist και στημένη παρουσία. Είναι κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και πολλά χρόνια. Δεν θεωρώ ότι έχω ιδιαίτερα “ραδιοφωνική φωνή”, ούτε και την κατάλληλη άρθρωση αλλά το παλεύω, γιατί το μέσο είναι το ίδιο μ’ αυτό που άφησα πίσω μου πριν τόσο καιρό, και δύναμή του παραμένουν οι κοινότητες. Κι αν μεγαλώσαμε αρκετά απ’ την εποχή του Μουσικού Δίαυλου, του Pump up the volume, του Midnight Caller και του Talk Radio, το ραδιόφωνο είναι πάντα νέο όσο κι η ψυχή.

I’ll tell it to the hot, I’ll tell it to the cold. I’ll tell it to the young, I’ll tell it to the old. I don’t want no laughin’, I don’t want no cryin’, and most of all, no signifyin’.

– Petey Greene, Talk to me

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Επιστροφή στη μουσική
• Μία και καμία!
• Linux install fest
• Play the funky music
• Pump up the volume
• Διαβούλευση για τη μετάφραση των αδειών Creative Commons
• Αναβάθμιση των αδειών Creative Commons
• An offer you can’t refuse
• Πέντε blogs ένα τάληρο
• Blog για τις άδειες Creative Commons στην Ελλάδα