Ενημέρωση (12:00): Πρόταση του Elawyer για δημιουργία πλαισίου διαβουλεύσεων

Η διαβούλευση αυτή δεν συνοδεύεται από δόκιμο νομοθετικό κείμενο, όπως συνηθίζεται στα πλαίσια του opengov, αλλά από ένα αόριστο πλαίσιο προθέσεων:

Στόχος είναι η διαφάνεια και οι καθαροί κανόνες για τη δημιουργία ενός πλαισίου λειτουργίας και ανάπτυξης των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας, τη θεμελίωση της πολυφωνίας, την έννομη σχέση με την πολιτεία και την κοινωνία, την τήρηση της δεοντολογίας και της ελεύθερης έκφρασης.

Μερικές απορίες κι ενστάσεις προκύπτουν αμέσως:

• Πως νομιμοποιούνται τα υπουργεία Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού να ρυθμίσουν το  διαδίκτυο;
• Με τι βαρύτητα θα αξιολογηθούν οι προτάσεις που θα υποβληθούν από “απλούς πολίτες” – bloggers συγκριτικά μ’ εκείνες των φορέων;
• Για ποιά δεοντολογία μιλάμε; Την δημοσιογραφική αυτορρύθμιση, που δεν εφαρμόζεται, και που αν επιβληθεί στον πολίτη θα γίνει ετερρορύθμιση;
• Γιατί επελέγη το συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, εντός του τελευταίου 15νθημέρου της προεκλογικής περιόδου των αυτοδιοικητικών εκλογών, χωρίς “πρόλογο” και με λιγότερο από 1 μήνα προθεσμία υποβολής προτάσεων;

Σοβαρές ενστάσεις έχει κι ο Argos, απ’τους πρώτους bloggers που γράψανε για το θέμα, και που απευθύνει αμείλικτες ερωτήσεις στην κυβέρνηση:

Τι θα πει έννομη σχέση με την πολιτεία; Από πότε το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου που προστατεύει το Σύνταγμα [..] έχει πάψει να είναι νόμιμο; Από τότε που οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι έχουν και ενώσεις αλλά και κώδικες δεοντολογίας, ήρθαν στο δίκτυο να κιτρινίσουν; Αυτό είναι μάλλον πρόβλημα που πρέπει να λύσετε με τους δημοσιογράφους και τις ενώσεις τους και όχι με τους πολίτες.
Ποιά δεοντολογία θα τηρήσω; Αυτή των δημοσιογράφων που δεν τηρούν ούτε οι ίδιοι; Θα μου επιβληθεί μια δεοντολογία κάποιου “φωτισμένου” blogger “φίλου”σας;
Η ελεύθερη έκφραση, δεν έχει νταβατζήδες κ. Ραγκούση. Το να θέλετε να μου “φορέσετε” κανόνες για να φιμώσετε αντίθετες φωνές, μια και δεν μπορείτε να τις ελέγξετε με τον ΟΠΑΠ ή την όποια άλλη κρατική διαφήμιση, δεν μ’ ενδιαφέρει να το διαβουλευτώ μαζί σας. Έχετε πάρει τις αποφάσεις σας και εγώ θα πάρω τις δικές μου.
Αν θέλετε διάλογο, τα σχόλια στο blog μου είναι ανοικτά. Εδώ λοιπόν θα περιμένω την απάντησή σας εως ότου παγώσει η κόλαση, που λένε και οι Αγγλοσάξωνες, μια και ο διάλογος, εδώ, δεν έχει χρονικά όρια.

Ο SykoFantiS_Bastoyni κατέθεσε κι αυτός τις δικές του ενστάσεις, στο blog του φυσικά:

Αγαπητέ κύριε υπουργέ Γιάννη Ραγκούση. Με ξενίζει και μου δημιουργεί πολύ άσχημη εντύπωση η προσπάθεια ή ίσως η αντίληψη εκ μέρους του υπουργείου ότι όλοι όσοι δημοσιεύουν περιεχόμενο στο διαδίκτυο αποτελούν ένα είδος συντεχνίας με κοινά χαρακτηριστικά, και για τούτο θα πρέπει να αντιμετωπισθούν με κοινό παρονομαστή. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει αλλά φαντάζομαι ότι είναι δύσκολο να το αντιληφθεί η κεντρική εξουσία η οποία με ελάχιστες εξαιρέσεις πάσχει από ψηφιακό – διαδικτυακό αναλφαβητισμό.

Ο Elawyer προβάλλει κι αυτός ενστάσεις ώς προς την αόριστη φύση της διαδικασίας και προτείνει συγκεκριμένη διαδικασία, αλλά και την κατάρτιση ενός πλαισίου διεξαγωγής διαβουλεύσεων:

το κείμενο σχολιασμού θέτει μια σειρά ζητημάτων, τα οποία δεν μπορούν να συζητηθούν όλα μαζί. [..] Πρέπει να γίνει ένας κάθετος διαχωρισμός ανάμεσα στους επαγγελματίες των μέσων ενημέρωσης κι επικοινωνίας αφενός και στους απλούς χρήστες των Υπηρεσιών Κοινωνικής Δικτύωσης αφετέρου. [..] Ο διαχωρισμός των ζητημάτων σε θεματικές ενότητες, θα πρέπει να οδηγήσει αναγκαστικά στην έναρξη διαφορετικών φόρουμ διαβούλευσης.

Εφόσον θέλουμε η δημόσια διαβούλευση να γίνει μια θεσμική κατάκτηση, θα πρέπει οι κανόνες της να διατυπωθούν ρητά και να αποτελέσουν έναν Κώδικα Δημόσιων Διαβουλεύσεων.

Βέβαια, η κοινωνία των πολιτών δε μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένας ακόμα κλάδος συμφερόντων από την πολιτεία, και διατηρώ επιφυλάξεις για τον αδιαφανή, διεκπεραιωτικό και “κλικαδόρικο” τρόπο με τον οποίο το κράτος αντιμετώπιζε στο παρελθόν τη δημιουργία θεματικών ομάδων εργασίας για τέτοιες διαβουλεύσεις (όπως πχ. μέσα απ’το ebusinessforum), αλλά οι προτάσεις του Elawyer είναι ουσιαστικές και συγκεκριμένες.

Σοβαρές ενστάσεις εξάλλου για την ρύθμιση του διαδικτύου, όπως τουλάχιστον το επιθυμούσε ο κ. Ρουσόπουλος, προκύπτουν απ’ το Σύνταγμα και τις διεθνείς συμβάσεις. Δεν είμαι νομικός, αλλά μιά πρώτη ανάλυση μπορεί, ή θα’πρεπε να μπορεί να κάνει ο κάθε πολίτης:

Το άρθρο 5 διασφαλίζει την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, και συνεπώς την ελεύθερη έκφραση:

Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Xώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

Η συμμετοχή στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας γίνεται, φυσικά, και με την επικοινωνία. Συνεπώς, δε νοείται να περιοριστεί το δικαίωμα ελεύθερου blogging αυστηρά και μόνο στις “ημερολογιακού τύπου” καταχωρίσεις.

Το άρθρο 14 του Συντάγματος διασφαλίζει το δικαίωμα συμμετοχής του κάθε πολίτη στον Τύπο:

1. Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του, τηρώντας τους νόμους του Κράτους.
2. Ο τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται.

Η διατύπωση δεν αφήνει αμφιβολία ότι ο τύπος δεν είναι τσιφλίκι των επαγγελματιών δημοσιογράφων. Επιπλέον, η θεσμική εγγύηση της παραγράφου 2 καλύπτει και τον πολίτη.

Το άρθρο 9Α διασφαλίζει την πληροφοριακή αυτοδιάθεση του πολίτη:

Καθένας έχει δικαίωμα προστασίας από τη συλλογή, επεξεργασία και χρήση, ιδίως με ηλεκτρονικά μέσα, των προσωπικών του δεδομένων, όπως νόμος ορίζει. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων διασφαλίζεται από ανεξάρτητη αρχή, που συγκροτείται και λειτουργεί, όπως νόμος ορίζει.

Η προκαταβολική συλλογή προσωπικών δεδομένων, ιδίως όταν έχει το χαρακτήρα της ανατροπής του βάρους απόδειξης (πχ. για αποτροπή αδικημάτων προσβολής προσωπικότητας) είναι συνεπώς αντισυνταγματική, άρα και η κατάρτιση ενός υποχρεωτικού μητρώου bloggers, όπως αυτά που ευδοκιμούν σε ανελεύθερες χώρες.

Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ενσωματώνει κάποιες απ’τις ίδιες αρχές. Το άρθρο 10 αφορά την ελευθερία έκφρασης

1. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης. Αυτό το δικαίωμα περιλαμβάνει την ελευθερία της γνώμης, καθώς και της λήψης και μετάδοσης πληροφοριών και ιδέων χωρίς παρέμβαση από δημόσια αρχή και ασχέτως συνόρων. Αυτό το Άρθρο δεν απαγορεύει στα Κράτη να επιβάλλουν διαδικασίες αδειοδότησης για τις επιχειρήσεις μετάδοσης εκπομπών, την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο.

2. Η ενάσκηση αυτών των ελευθεριών, καθώς συνεπάγεται καθήκοντα και ευθύνες, μπορεί να υπόκειται σε διατυπώσεις, όρους και περιορισμούς ή κυρώσεις εφόσον αυτές περιγράφονται στον νόμο και είναι αναγκαίες σε μια δημοκρατική κοινωνία για λόγους εθνικής ασφάλειας, εδαφικής ακεραιότητας ή δημόσιας ασφάλειας, για την αποτροπή εκτροπής ή του εγκλήματος, για την προστασία της υγείας και των ηθών, για την προστασία της υπόληψης ή των δικαιωμάτων των άλλων, για την αποτροπή της κοινοποίησης πληροφοριών που συλλέχθησαν με εμπιστευτικότητα, ή για την προστασία του κύρους και της αμεροληψίας της δικαστικής εξουσίας.

Η διατύπωση αυτή θα’λεγε κανείς ότι αντικατοπτρίζει πλήρως την σύγχρονη αντίληψη περί διαδικτυακής επικοινωνίας και δημοσιογραφίας των πολιτών, κι ας συντάχθηκε το 1950. Η εξαίρεση της παρ. 1 αναφέρεται ξεκάθαρα σε κερδοσκοπικά  broadcasting μέσα, ακόμα κι αν συμπεριλάβουμε το διαδίκτυο σ’ αυτήν.

Στο προσωπικό blog του νυν πρωθυπουργού -και τότε προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε αναδημοσιευτεί τον Απρίλη του 2008 άρθρο μου για τον 2ο κύκλο διαρροών περί μπλογκονόμου από την τότε κυβέρνηση. Υποθέτω λοιπόν ότι τουλάχιστον ο πρωθυπουργός έχει γνώση του ζητήματος και των αντιδράσεων που προέκυψαν στην κοινότητα των bloggers, την οποία είχε σε εκτίμηση.

Αυτά ως πρώτες σκέψεις γι΄αυτή την παράξενη διαβούλευση με το παράξενο timing. Θα παρακολουθώ το θέμα και θα επανέλθω με αναλυτικότερες ενστάσεις. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα είμαι ο μόνος

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Μπλογκονόμος: οι “διαρροές” συνεχίζονται
• Ημέρα ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο
• Mασκαράδες είστε και φαίνεστε!
• Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs
• Mostly Harmless
• Μην πυροβολείτε τους aggregators
• Η πρώτη έκθεση του bloggers*republic
• Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας
• Μπούσουλες για ελεύθερη ψηφιακή έκφραση
• Έχασε την έφεση ο Kareem

Bloggers reacted with uncommon drama, spirit and gravitas to the financial crisis facing Greece -and by extension, the eurozone- which came to a head last week, as in it’s first major test, the socialist government elected last October fought bitter battles both at home and abroad to weather an alleged assault on the currency and country by speculators (since admitted by the eurozone chairman) and avoid defaulting on the country’s debt. After the announcement of tough austerity measures by the government in late January, followed by a renewed wave of strikes and a vague statement of support by EU leaders, involving “technical support” by the IMF, EU finance ministers met this week to thrust a narrow deadline on Greece before imposing further strict measures.

Citizen photojournalist Craig Wherlock, who has been closely following the wave of demonstrations erupting in recent years in Greece, somberly summarized the internal challenges faced by the Papandreou government after the faint, non-fiscal support secured in Brussels:

Doubts remain though over Athens ability to implement such radical changes given the massive public resentment they have created with the country’s civil service trade unions. Already proposed changes to police and armed services pension contribution schemes have been postponed in the face of opposition.

Also the ability of Greece notoriously corrupt tax authorities to get tough on tax evasion has been questioned by Greeks long accustomed to such calls by political parties on both the left and right. As one Thessaloniki taxi driver drily put it, getting Greece out its present fix by raising taxes is like bailing out the Titanic with a sieve.

As well as strikes and public demonstrations there is also the fear that growing social unrest will spark off a repeat of the month long revolt which swept the country in December 2009 following the death of a teenager, allegedly shot by the police in central Athens.

Immigrant workers at a recent general strike in Athens - Image by Left~Lens

Political blogger Panos Zervas placed the blame squarely on politicians and their cronies and shared Wherlock’s concerns about the possible social repercussions of the crisis:

Ειλικρινά ΔΕΝ νομίζω ότι αυτή ήταν η μοναδική μας εναλλακτική. Την έκανε μοναδική εναλλακτική η απίστευτη ανεπάρκεια του ηγετικού πολιτικού μας προσωπικού. Δυο κόμματα εξουσίας με επικεφαλής δυο κραυγαλέα ανεπαρκείς πριγκιπικούς κληρονόμους, οι οποίοι κουβαλάνε μαζί τους ένα απίστευτο σκυλολόι «ιδεολόγων» της αρπαχτής. Ένας ολόκληρος στρατός από γλύφτες, μετριότητες και απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου. Με τους ικανούς και ανιδιοτελείς ανθρώπους να έχουν εξοριστεί, δεκαετίες τώρα, από την πολιτική – γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτούς.

Τα θλιβερά κοράκια της εξουσίας δεν ήταν και δεν είναι σε θέση να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν πολιτικές εξόδου από την κρίση, χωρίς να γίνει ο τόπος μας Γης Μαδιάμ. Έντρομοι, ανίκανοι – και στο τέλος αδιάντροποι, θα κάνουν ό,τι τους υπαγορεύουν οι «απέξω».

Μόνο που αυτό που μας υπαγορεύουν / υποχρεώνουν οι «απέξω» θα οδηγήσει την Ελλάδα ολοταχώς στη δεκαετία του ’50. Και όταν οι εργαζόμενοι και η νεολαία αρχίσουν να το συνειδητοποιούν αυτό, μέσα από το αδιέξοδο και τη μαυρίλα που θα οδηγηθούν, τότε τα Δεκεμβριανά του 2008 θα μοιάζουν πια με χαρούμενες εκδρομές των προσκόπων, σε σύγκριση με αυτά που, αναπόφευκτα, θα συμβούν στις συνειδήσεις των ανθρώπων και στους δρόμους των πόλεων.

I really don’t think this was our only alternative. What made it the only alternative was the incredible inadequacy of our civilian leadership. Two parties swapping power, headed by two blatantly inadequate princely heirs, burdened by an incredible gang of graft “ideologues”. An entire army of bootlickers, mediocrities and common crooks. With the capable and selfless having been exiled from politics decades ago, because there simply isn’t any room for them.
The wretched vultures of power weren’t and aren’t capable of plotting and executing policies to steer the country out of the crisis without turning it into shambles. Fearful, incompetent, and finally shameless, they will do what the “outsiders” dictate.
Only, what the outsiders dictate will thrust Greece full speed astern back to the 50′s. And when the workers and the youth begin to realize that, through the dead end and the bleakness they’ll be driven to, they’ll make the December 2008 riots look like a merry boy scout picnic, compared to what will happen in the minds of people and the streets of cities.

Envisioning a way out of the bleakness, veteran journalist – blogger Andreas Panagopoulos, raised a fighting cry for solidarity and collective action across Europe:

Αρκετά με την άμυνα… Αλλάζουμε και τους βουλιάζουμε! Κι αλλάζουμε μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης. Μέσα από Νέα, κοινά συνδικάτα και οργανώσεις. Με πρωτοβουλίες (και) μέσα από τα blogs, το twitter, το Facebook. Με κοινή, πανευρωπαϊκή αντίσταση απέναντι στους τραπεζίτες και τα φαντ. Ο μοναχικός δρόμος μας πάει στο γκρεμό. Αλλο δρόμο δεν έχουμε από τους κοινούς αγώνες!

resistencia – resistência – Résistance – resistenza

Enough with the defense… We’re changing and sinking them! And we’re changing along with the other European peoples. Through the media, common unions and organizations. With initiatives (and) through the blogs, Twitter and Facebook. With a common, pan-european resistance against bankers and funds. Our lonely road leads us to the precipice. There’s no other road but that of common struggles!
resistencia – resistência – Résistance – resistenza

Architect and blogger C. Alexacos, in his blog titled “Citizen”, envisioned a different challenge and solution, calling on citizens to rise above the pettiness and make an effort to help the government steer the country through the crisis,

Μήπως αντί για τα συντεχνιακά και εγωιστικά μας θέλω, πρέπει να δούμε το “εμείς”; Μήπως ήρθε η ώρα για ένα νέο εθελοντισμό; Στα πρότυπα των Ολυμπιακών; Μήπως έτσι δείξουμε έμπρακτα στους εαυτούς μας και στους γύρω μας ποιοι είμαστε και τι θέλουμε.
Δεν προτείνω σε καμία περίπτωση την ακύρωση της όποιας αντιπολίτευσης ή κριτικής. Κάθε άλλο. Ο Παπανδρέου, καλώς ή κακώς, ηγείται μίας Εθνικής προσπάθειας. Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με όρους Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, ή μπορούμε να βοηθήσουμε. Για 2, 3, 6 μήνες. Έχουν δίκιο όσοι λένε ότι πρόκειται για πόλεμο. Μένει να αποδειχθεί αν είμαστε εγωπαθείς μαυραγορίτες ή πολίτες με προοπτική.

Should we, perhaps, put aside the interests of our guilds and our selfish wants, and focus on the “we”? As we did for the Olympics? Can we, perhaps, show ourselves and others around us who we are and what we want that way? In no way do I propose to nullify any opposition or criticism; on the contrary. Papandreou, for better or worse, is heading a National effort. We can deal with it in football terms, or we can help. For 2, 3, 6 months. Those who say we’re at war are right. It remains to be seen whether we’re egopathic black marketeers or citizens with perspectives.

while blogger Chris supported the need to impose strict measures -even predicting the additional measures imposed by ECOFIN- but railed against impunity, demanding justice before innocents are called to shoulder the burden, in a theme also promoted by the Greek vice president:

Σκληρά αλλά απαραίτητα τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν απόψε από τον πρωθυπουργό. Δυστυχώς, ίσως να χρειαστούν και άλλα στο σημείο που φθάσανε τη χώρα ανίκανοι και κλέφτες, πολιτικοί κοι λαμόγια. Όσο όμως αυτοί οι ανίκανοι και κλέφτες δε πάνε φυλακή και δεν κατάσχονται τα κλεμένα τότε οποιοδήποτε μέτρο που απαιτεί έστω και ένα ευρό από αυτούς που δεν έφαγαν και δεν ψήφισαν ανίκανους θα είναι άδικο.

The measures announced tonight by the prime minister are tough and cruel. Unfortunately, additional measures may be needed, at the point where incompetents and thieves, politicians and crooks have brought the country. As long as those incompetents and thieves aren’t going to prison and their loot confiscated, any measure that demands even a Euro from those who didn’t swindle or vote for incompetents will be unfair.

One of the oldest Greek bloggers, graphic designer Arkoudos produces a semi-regular pseudo-magazine cover that serves as visual commentary on current events. The latest “Point of View” featured a half-shorn sheep with the blurb: “Hey, voters; we said you weren’t going to pay for it and you believed us?”

Blog posts about the crisis have been few and far between overall, as Greek bloggers are reeling with the possible dire implications of staggered developments and heavy media spin, but Twitter has been abuzz for the better part of the new year with frantic discourse, analysis, speculation, anger, frustration and wild humor over the “Greek crisis”. Some choice tweets:

After a widely republished story by the New York Times reported that Karamanlis’ conservative government had clandestinely pawned off future infrastructure proceeds in order to service the debt, aided by a Wall Street firm notorious for it’s involvement in the subprime meltdown, user @Cyberela arrived at an uncomfortable realization:

Στα διόδια πληρώνω την Γκολντμαν Σακς!;!

Am I paying road tolls to Goldman-Sachs!?!

Arkoudos mused bitterly on a deal struck with France to buy frigates amidst the crisis, reportedly in return for diplomatic support:

Μην πείτε τίποτα κακό για το ότι αγοράσαμε φρεγάτες σε καιρώ οικ κρίσης γιατί κάποιος θα βρεθεί να πείσει τους γείτονες να μας δείξουν γιατί

Don’t badmouth the frigate deal in a time of financial crisis, or somebody is bound to convince our neighbors to show us why we need them

Twitter user @JoBlack sardonically compared recent moments of Greece’s triumph and fall,

Στα διεθνή πρωτοσέλιδα ζούμε ιστορικές στιγμές! Σαν το 2004. Απο την ανάποδη. Ωρα είναι να μας κατηγορήσουν οτι εμπλουτίζουμε και ουράνιο.

We’re making history in international frontpages! Like in 2004. Only backwards. They’ll be accusing us of enriching uranium next.

while user @trianta poked some fun at the narrow focus of contemporary Greek economy on the services sector and faux-innovation technobabble, while making a pun on the ruling party’s signature color and “green economy” campaign pledges:

θα παράγουμε: πράσινες augmented reality πολιτισμικές, διατροφικές και τουριστικές υπηρεσίες

we’ll be producing: green augmented reality cultural, culinary and tourist services

Blogger Tom Tziros (@Argos_t) disagreed with C. Alexacos on who exactly is responsible for the crisis, given that socialist governments ruled Greece for nearly 20 years,

@constantnos δεν συμφωνώ στο ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει καμία ευθύνη ενώ η σημερινή αντιπολίτευση ευθύνεται για όλα.

@constantnos I don’t agree that the current government is blameless and that the current opposition is to blame for anything

and compared prime ministers, offering some reluctant praise for the incumbent:

Πάντως οφείλω να παραδεχτώ οτι ο ΓΑΠ τουλάχιστον κινείται και προσπαθεί, δεν παίζει FIFA σπίτι του

At least I have to admit that Papandreou is on the move and making efforts, not at home playing video soccer

(Semi-reclusive former prime minister Karmanlis was reputed to be an avid console game player.)

Recently married, Tom berated the government, not as much for lack of trying, but for failing to inspire hope in people that the crisis can be overcome. In a post titled “Oh, what a happy life“, after a Theodorakis song favored by George Papandreou’s father and historical statesman Andreas, he recounted a chance meeting in the street:

Περιμένοντας να ανάψει πράσινο παρατήρησα έναν συνταξιούχο που έστριβε από την Μπότσαρη στην Παπάφη τραγουδώντας φωναχτά το παρακάτω τραγούδι. Δεν ξέρω γιατί αλλά όλη την μέρα έβλεπα τα πάντα με αισιοδοξία. Αυτό χρειάζομαι. Μια μικρή ελπίδα. Όχι να μου κρύβουν την αλήθεια, αλλά να έχω κάτι να ελπίζω. Ώσπου να καταφέρουν να με κάνουν να αισθανθώ, έστω και προσωρινά, όπως το τραγούδι του Θεοδωράκη που τραγουδούσε ο συνταξιούχος, θα τους έχω γραμμένους.

Waiting for the light to turn green, I noticed a pensioner singing the following song out loud. I don’t know why, but all day long I saw everything optimistically. That’s what I need. A small hope. Not to have the truth hidden from me, but to have something to hope for. Until they manage to make me feel like that, even temporarily, as Theodorakis’ song that the pensioner sang did, I won’t be giving a damn’ about them.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Riots broke out in Athens and Thessaloniki on December 5-6, during memorial gatherings for a 15-year old named Alexandros Grigoropoulos who was shot dead by police on December 6 last year. Immediately after his death in 2008, Athens was consumed by riots and public protests that lasted for several days. This year, mostly peaceful protest rallies devolved into incidents of police brutality and misconduct – as shown by citizen media – forcing the Greek government to respond with new promises of police reform for the second time in only two months.

Prior to the rallies, blogger and podcaster mikroanalogo haphazardly and movingly catalogued the memories from protests of 2008:

Οι μνήμες μου έρχονται μία μία σαν ριπές, εκεί που δεν το περιμένω. Μια εικόνα, ένα πάτημα του κλείστρου της φωτογραφικής μηχανής, ένα σύνθημα, ένα χτύπημα, μια φωνή… η μυρωδιά του χημικού και του καμμένου πλαστικού στον αέρα, το τσούξημο στα μάτια και στο δέρμα, η αγωνία και η αγανάκτιση, η αδρεναλίνη, ο φόβος, η ντροπή αλλά και η υπερηφάνια, η κούραση, το ξενύχτι και το άκουσμα μαρτυριών, οι εκκλήσεις των συλληφθέντων, το ξύλο, το αίμα, τα μαυρισμένα αγάλματα και οι κατεστραμένες περιουσίες, οι αντιδράσεις των “σοφών” και η συμπαράσταση των γονιών [..] ο ξερός ήχος του γκλομπ πάνω στα κόκκαλα [..] το δίκιο που σε πνίγει περισσότερο και από τα δακρυγόνα [..] τα νεαρά πρόσωπα πίσω από τις αντισφυξιογόνες μάσκες και τις στολές [..] την κούραση και την αγωνία της διασταύρωσης και συγκέντρωσης πληροφοριών, την δημοσιογραφία των πολιτών

The memories arrive one by one, in burst mode, when I least expect them. An image, a press of the camera shutter, a slogan, a blow, a voice… the smell of teargas and burned plastic in the air, the burning on eyes and skin, the anxiety and rage, the adrenalin, the fear, the shame but also the pride, the weariness, the wake and the testimonies on the radio, the calls of the detainees, the beatings, the blood, the blackened statues and the destroyed properties, the reactions of the “wise” and the support of the parents [..] the dry sound of a club on bones [..] the righteousness that chokes you more than the teargas [..] the young faces behind the gasmasks and uniforms [..] the weariness and the anxiety to verify and collect information, the citizen journalism

Blogger and web designer Cyberela observed that justice has still not been done, commenting on the Supreme Court’s decision to postpone the trial another year, and away from Athens, for reasons of public safety:

Να σημειώσουμε πως η φοβερότερη τρομοκρατική οργάνωση στα χρονικά της ελληνικής ιστορίας η 17Ν δικάστηκε στην Αθήνα. Δηλαδή ο Αλέξης είναι πιο “επικίνδυνος” από την 17Ν; Το παιδί είναι νεκρό κύριοι.

Let it be noted that the most dreaded terrorist organization in the annals of Greek history was tried in Athens. Is Alexis then more dangerous than “November 17″? The kid is dead, gentlemen.

One year later, more trouble in the streets

Fears and expectations were raised early on about widespread rioting by mainstream media. Journalist and blogger Andreas Panagopoulos decreed:

το πέρσι δεν είναι ίδιο με το φέτος. [..] οι εξεγέρσεις δεν γίνονται με προγραμματισμένα ραντεβού. Σαν να πηγαίνεις στον οδοντίατρο.

This year isn’t the same as last year [...] uprisings can’t be scheduled like dentist appointments

As protest rallies to commemorate Grigoropoulos and denounce police violence went on, mostly young citizen photojournalists ventured out to cover them, some using Twitter and Twitpic to provide minute-by-minute reports. A great number uploaded photo sets to the Demotix photo agency, which eventually created a dedicated newshub for it’s reporters covering the unrest.

For 3 days, photography student Stathis posted hastily written, terse realtime reports and photos on Twitter from the rallies and riots in Athens:

http://twitpic.com/sj4x7 – μπροστα απο τη βιβλιοθηκη. διαδηλωτες λενε συνθηματα. μπλε μπροστα τους.

http://twitpic.com/sj4x7 – in front of the library. protesters are shouting slogans. blues in front of them.

Photo by Stathisgr, republished with permission

Meanwhile, 16-year old Apostolos did the same in Thessaloniki in English:

@apas: “In thessaloniki cops started too early attack. Anarchists responded quick” [sic]

Photo by apas

Online testimonies of police brutality

Veteran citizen photojournalist and English teacher Craig Wherlock was injured in the leg during a kettling action by police squads in Thessaloniki. His was one of the first of many testimonies of police brutality:

In the general mayhem the marchers, who are nearly always organised in blocks according to political affiliation, soon scattered and mixed and that is how I ended up with about two hundred others just below the ex-ministry of Macedonia and Thrace surrounded by riot squads who fired tear gas rounds into the group and beat anyone who tried to move away from the area.

Even after it was clear that they had control of the area, officers continued to club and kick those on the ground and refused medical help to the injured.

Besides reporting on local rallies, Craig also confronted the minister of Citizen Protection on Twitter (@teacherdude):

@chrisochoidis When was it police policy to fire canisters of tear gas into a packed mass of people from 10m away? 4 injured like that.

… and translated news of police brutality and misconduct recorded on citizen media:

Greek police caught on camera framing innocent by-stander during last Sunday’s demo #griots http://tiny.cc/8doTS

Ιn one of the most damning incidents of police misconduct brought to light by citizen media, the chief of police in Chania, Crete admitted that “hoodies” filmed on amateur video standing side by side with police were, in fact, disguised police officers:

Ministerial promises on Twitter

The minister of Citizen Protection, overwhelmed by citizen complaints and demands, responded on Twitter, with promises of reform:

Θα καταργήσουμε τα χημικά. Όλοι θα φέρουν διακριτικά. Θα τα ξαναδούμε όλα απ’ την αρχή: κλούβες, ΜΑΤ, κάθε αστυνομική επιχειρησιακή τακτική

We’ll abolish the use of chemicals [teargas etc.]. Everyone will bear identifying insignia. We’ll review everything from scratch: police vans, riot squads, every police operational tactic

… and issued repeated reassurances that all incidents of police misconduct will be investigated:

…Δουλεύουμε σκληρά. H Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Σε κανένα μέτωπο.

…We’re working hard. Rome wasn’t built in a day. On any front.

However, local citizen journalist Tom Tziros noted parallels on the similarities of police tactics during this year’s protests and the 2003 Thessaloniki European Union Summit riots, and commented on the minister’s previous record:

στις 21 Ιουνίου εκείνης της χρονιάς αστυνομικοί συλλαμβάνουν τον βρετανό υπήκοο Σάιμον Τσάπμαν και τον κατηγορούν ότι είχε μολότωφ και σακίδιο με βόμβες μολότωφ και σφυριά. Για καλή του τύχη, βίντεο της ΕΤ3 απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το σακίδιο δεν ήταν δικό του. Ένα χρόνο μετά αθωώθηκε αλλά δεν τιμωρήθηκε κανένας αστυνομικός.
Στην ίδια πόλη [προχθές], αστυνομικοί συλλάβανε έναν άνθρωπο που κατέβηκε με τις πυτζάμες του να πετάξει τα σκουπίδια και προσπαθήσανε να του”φυτέψουνε” και αυτουνού σακίδιο. Ευτυχώς βίντεο διαδηλωτή τον αθώωσε. Πάλι δεν τιμωρήθηκε κανένας αστυνομικός. Το κοινό στοιχείο, εκτός της πόλης, των δυο ιστοριών; Μα απλά και μόνο ο υπουργός, τότε [..] και τώρα.

… on June 21 of that year, police arrest British national Simon Chapman, accusing him of carrying a backpack filled with firebombs and hammers. Luckily for him, a video by [national TV station] ET3 proved beyond a shadow of a doubt that the backpack wasn’t his. He was acquitted a year later, but no police officers were punished.
In the same city [two days ago], police arrested a man in pajamas, taking out the garbage, and also tried to “plant” a backpack on him. Again, no police officers were punished. The common element in the two stories, besides the city? Simply, the minister in charge, then and now.

Veteran blogger Mihalis Panagiotakis, wryly commented on the minister’s new communication strategy, and his controversial statement defending mass preemptive detentions:

επειδή σύμφωνα με τις νέες εξαγγελίες του κ. Υπουργού όλοι είμαστε υπό προσαγωγή [..], θα μπορούμε να στέλνουμε μαζικά sms tweets από τα κρατητήρια στον Υπουργό κάθε φορά που θα μας έχουν μπουζουριάσει αδίκως. Κάτι σαν αντίστροφο flashmobbing. Σκοπεύω, μάλιστα, να προτείνω στον κ. Χρυσοχοΐδη να δημιουργήσει και αποθετήριο MMS σε ιστοχώρο του Υπουργείου του, όπου θα μπορούν τα θύματα των δυνάμεων καταστολής να αναρτούν αυτόματα τα αποδεικτικά στοιχεία της αυθαιρεσίας των οργάνων της τάξης. Αυτό θα ήταν μια πραγματικά χρήσιμη προσφορά προς τον Έλληνα πολίτη.

… since, according to the Minister’s new proclamations, we’re all under detention [...], we’ll be able to send him mass SMS tweets from the holding cells every time we’ll be unfairly busted. Kinda like a reverse flashmobbing. Moreover, I intend to propose that Mr. Chrisochoidis creates an MMS repository for suppression victims to automatically upload evidence of police misconduct. That would truly be a useful service to Greek citizens.

Aptly summing up the general frustration with the unending cycle violence, film director Constantin Pilavios – a resident of the troubled Exarchia district of Athens, who last year sent out the first reported tweet about the murder of Grigoropoulos tweeted (and was re-tweeted repeatedly):

Πέτρες, φωτιές, μπάτσοι δακρυγόνα… Φαύλος κύκλος. Η επανάσταση πρέπει να γίνει πρώτα μέσα μας και μετά στους δρόμους #griots

Rocks, fires, cops, teargas… A vicious circle. The revolution must first happen within us before it hits the streets #griots

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

This year’s Blog Action Day was aimed at raising awareness about climate change. More than 150 Greek bloggers registered to participate, with their contributions tinged by the devastation wrought by forest fires and echoing desperation at the lack of environmental policy.

Thirdeye tried to connect the local with the global by reminding us of the fires that devastated Greece in recent years:

Στην Ελλάδα ζήσαμε πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια που συνεισφέρουν πολλές αρνητικές συνέπειες για το κλιματικό μέλλον της χωράς. Οι εναλλακτικές πηγές ενεργείας δεν είναι αστειάκι στα πολιτικά πηγαδάκια αλλά κοινωνική ανάγκη. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη.[..]

Δεν γνωρίζω τι μπορεί να συμβεί απλά το φαντάζομαι. Επειδή όμως ονειρεύομαι ένα καλύτερο μέλλον υποστηρίζω και υπογράφω το Hopenhagen και συμμετέχω στο Blog Action Day.

In Greece, we witnessed fires in recent years that contribute negatively to the climate future of the country. Alternative energy sources are not a joke for political smalltalk but a social need, not only in Greece but around the globe. [..]Because I dream of a better future, I support and sign the Hopenhagen petition and contribute to Blog Action Day.

Roides posited that political correctness and patriotism trump sound environmental policy in Greece and ticked off policy failures:

Γι αυτό και εμείς αφήσαμε πίσω 67 νεκρούς, κάψαμε 3 εκατομμύρια στρέμματα δασών, δασικών και γεωργικών εκτάσεων και ως πολιτική απάντηση δώσαμε/πήραμε πολύ σημαντικά μέτρα, όπως:
- διαλύσαμε την δασική υπηρεσία
- (δεν) συντάξαμε δασολόγιο
- εξαγγείλαμε στεντορείως και ευρέως το περίφημο: «ότι ήταν δάσος θα παραμείνει δάσος» [..]

That’s why we left 67 people dead, burned 3 million hectares of forest and farmland, and politically responded by instituting important measures such as:

• disbanding the forestry department
• not compiling a forest registry
• widely and pompously announced that “what was a forest will remain a forest” [..]

Rodia railed at the environmental disconnect:

Το περιβάλλον και η προστασία του, έτσι, γενικά και αόριστα, είναι μια φόλα, μια μούφα, μια παραπλάνηση, να το γράψω και ευγενικά. Δεν μπορεί οι εταιρείες να αλωνίζουν με τις βιομηχανίες τους, τα φουγάρα τους, τα χημικά βλαβερά τους απόβλητα, δεν μπορεί οι μεγάλες χώρες να μην έχουν υπογράψει βασικές συνθήκες προστασίας του περιβάλλοντος (π.χ. ΗΠΑ, συνθήκη Κιότο) και να ζητιέται απο τα ταπεινά ανθρωπάκια, εμάς δλδ, να προσέχουμε μη πατήσουμε το χορτάρι!

The environment and it’s protection, in vague terms, is a pipe dream, a misdirection, to put it politely. You can’t have corporations running amuck with their factories, smokestacks and chemical waste, you can’t have large countries not signing basic treaties to protect the environment (eg the US not ratifying Kyoto), and ask us little people to mind the grass!

… but still went on to propose local scale solutions:

Εμείς μπορούμε να κάνουμε μικρούτσικα πραγματάκια, στη κλίμακά μας, που λένε. Να φροντίζουμε για τα σκουπίδια που παράγουμε και, αναλόγως, να τα πετάμε ή να τα ανακυκλίζουμε. Να φροντίζουμε τη καθαριότητα των ακτών της χώρας μας. Να προσέχουμε τα πάρκα μας -όσα απομείναν, δλδ- μη τα κάνει γκαράζ κάνας πρόθυμος δήμαρχος. Να καταγγέλουμε όποια εταιρεία ή βιομήχανο καταστρέφει τον υδροφόρο ορίζοντα, γιατί εκείνος μπορεί να στείλει τα παιδιά του να ζήσουν στην Ελβετία ή στις Μπαχάμες, αλλά εμείς θα εξακολουθούμε να ζούμε εδώ και να χρειαζόμαστε νερό πόσιμο. Να χρησιμοποιούμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς [..] και να πιέζουμε προς τα καλύτερα και πυκνότερα δρομολόγια

We can do little things, within our scale, so to speak. Disposing or recycling the garbage we produce. Keeping our beaches clean. Taking care of our parks -the ones that are left, anyway- and keeping them from being turned into parking lots by wily mayors. Reporting any industrialists that pollute the water table, because they can send their kids to live in Switzerland or the Bahamas, but we’ll continue to live here and to need potable water. Using mass transport and pressing for better and more frequent routes

Argos reposted a video he cobbled together for Blog Action Day ‘07 and mused despondently,

Two years ago I was part of the first blog action day which had as a theme the climate change. Two years later the issue remains the same. So my contribution remains the same.

Nothing was solved the last two years, so I won’t change anything

Click here to view the embedded video.

As for me, I don’t believe symbolic days can change anything (this year’s Blog Action Day didn’t even manage to garner 10.000 registrations), but the UN Climate Change Conference is less than 2 months away, and anything that can raise awareness to help put some pressure on world leaders to attend and enact binding policies is probably worth a shot.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Για την Ώρα της Γης
• Poverty & hunger ’08
• Ημέρα ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο
• Ξεκλειδώστε την!
• Κολοκυθιά και τυφλόμυγα για την κλιματική αλλαγή
• Blog Action Day α λα ελληνικά
• Παγκόσμια Μέρα Περιβάλλοντος 2007
• Ειδοί Μαρτίου
• Ημέρα της Γυναίκας, πάλι
• International Women’s Day

[Μετάφραση: Κική Πετρίτη, με κάποιες διορθώσεις από μένα στην αναδημοσίευση]

Παναγιώτης: Nico, είναι χαρά που σε έχουμε μαζί μας. Ποια είναι η κατάσταση σήμερα στο Ιράν;

Nico: 
Όσον αφορά την κατάσταση στο Ιράν, είναι όλο και πιο δύσκολο να πω τι συμβαίνει. Οι πληροφορίες που «βγαίνουν» σήμερα είναι πολύ λιγότερες από οποιαδήποτε άλλη μέρα μετά τις εκλογές. Οι άνθρωποι φαίνεται να είναι απογοητευμένοι και ενοχλημένοι, κυρίως μετά τη χθεσινή απόφαση από το Συμβούλιο των Φρουρών που επιβεβαίωσε την νίκη του Αχμαντινετζάντ. Αλλά οι μεταρρυθμιστές και οι οπαδοί του Mousavi δεν αισθάνονται ακόμη ηττημένοι, από ό,τι βλέπω. Είναι πράγματι πολύ υπομονετικοί, συνειδητοποιούν ότι για να φέρουν την αλλαγή στη χώρα θα χρειαστεί κάποιος χρόνος, γεγονός που δείχνει ένα ώριμο αντιπολιτευτικό κίνημα.

Κική: Υπάρχουν πολλά θέματα σχετικά με το Ιράν στην Huffington Post. Πώς αποφασίζετε τι θα καλύψετε και τι δεν θα βάλετε;

Nico: Πραγματικά, προσπαθούμε να δημοσιεύσουμε ότι φαίνεται σχετικό και άξιο δημοσίευσης. Δημοσιεύω όσα περισσότερα νέα μπορώ να μαζέψω από τα παραδοσιακά ΜΜΕ , όπως και πολλές πληροφορίες από Ιρανούς που εκτιμώ ότι είναι ακριβείς. Είναι πάντα δύσκολο να αισθάνεσαι άνετα σχετικά με το κατά πόσο κάτι που δημοσιεύεις από το Twitter ή το Facebook είναι ακριβές. Αλλά έχω προσπαθήσει να είμαι υπομονετικός, να βρίσκω πολλαπλές πηγές, και να το καταστώ σαφές προς τους αναγνώστες, όταν δημοσιεύω κάτι που δεν έχει πλήρως εξακριβωθεί.

Προσπαθώ επίσης να δημοσιεύω ότι έχει ενδιαφέρον περιεχόμενο, που ίσως δεν έχει και τεράστια δημοσιογραφική αξία – για παράδειγμα, σήμερα το πρωί δημοσιεύτηκε ένα βίντεο με έναν αναλυτή από την ιρανική κρατική τηλεόραση, που αποχώρησε από την εκπομπή όταν τον αποκάλεσαν «Βρετανό πράκτορα». Δεν είναι πραγματικά “νέα” αλλά είναι συναρπαστικό και βοηθά να δοθεί μία ιδέα του τι βλέπουν οι Ιρανοί.

Παναγιώτης: 
Το άξιο δημοσίευσης συχνά περιγράφει αυτό που «παίζει» στα παραδοσιακά ΜΜΕ, όπως η τηλεόραση. Το Ιράν δείχνει σαφώς ότι η ανθρώπινη πλευρά των ειδήσεων είναι “άξια δημοσίευσης”. Δεν συμφωνείς; Η δυνατότητα όλων μας να γράφουμε για το τι συμβαίνει είναι μια επανάσταση.

Nico Pitney: Ναι, συμφωνώ απόλυτα. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο λειτούργησαν σαν σύνδεσμοι με Ιρανούς στο Twitter, που δεν τους γνώριζαν προσωπικά, που δεν γνωρίζουν καν τα πραγματικά τους ονόματα. Ωστόσο, αυτές οι πλατφόρμες μας επέτρεψαν να βιώσουμε αυτά τα γεγονότα μαζί, και οι αναγνώστες επένδυσαν πολλά σε αυτή την ιστορία.

Για το ρόλο των social media στις ανταποκρίσεις απ’ το Ιράν

Κική: Πιστεύεις ότι τα social media (Twitter, Friendfeed κλπ.) βοήθησαν τους ανθρώπους να έχουν μια σαφή εικόνα για το τι γίνεται εκεί;

Nico: Νομίζω ότι όταν λέμε “ο κόσμος παρακολουθεί” το Ιράν, γίνεται σε μεγάλο βαθμό λόγω των νέων τεχνολογιών. Το Twitter έπαιξε σημαντικό ρόλο, ναι. Αλλά ίσως πιο σημαντικό είναι το YouTube και άλλα video sites. Αυτά τα βίντεο επέτρεψαν η κρίση στο Ιράν να γίνει τηλεοπτική ιστορία, είναι άλλωστε ο τρόπος με τον οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση εξακολουθεί να λαμβάνουν νέα. Η ύπαρξη τέτοιων καθηλωτικών, συναισθηματικών βίντεο από το Ιράν είχαν καθοριστική συμβολή στο να αναδειχθεί ως μια μεγάλη παγκόσμια ιστορία. Για τα άτομα στο Ιράν, ωστόσο, φαίνεται ότι ο παλιομοδίτικος τρόπος, η «στόμα με στόμα» οργάνωση εξακολουθεί να είναι το πιο σημαντικό εργαλείο.

Αστέρης: Δεδομένου του ρόλου του Twitter ως του κατ’ εξοχήν εργαλείου ρεπορτάζ -και προπαγάνδας- σε αυτή την ιστορία, ποιες είναι οι σκέψεις σου σχετικά με τη χρησιμότητα του στις ιστορίες που βρίσκονται εν εξελίξει και που κρατούν ίσως για μέρες; Γιατί, όταν στους δημοσιογράφους από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη απαγορεύτηκε να κάνουν ρεπορτάζ στους δρόμους, αλλά όχι από τα δωμάτια των ξενοδοχείων τους, δεν χρησιμοποίησαν το Twitter (εκτός από τον Jim Sciutto και σε αντίθεση π.χ. με παρουσιαστές του CNN) για να ελέγξουν ή να διαψεύσουν φήμες που προέρχονταν από την Τεχεράνη; Γιατί και εσύ δεν χρησιμοποίησες τον λογαριασμό του Twitter; (@nicopitney, μόνο 2 tweets την τελευταία εβδομάδα)

Nico: Λοιπόν, δεν είμαι σίγουρος ότι Twitter ήταν το κατ’ εξοχήν εργαλείο σε αυτή την ιστορία. Έγινε μια πολύτιμη προσπάθεια κάλυψης από τα παραδοσιακά μέσα, τόσο στα Περσικά, όσο και στον αγγλόφωνο τύπο. Συχνά, οι δημοσιεύσεις στο Twitter θεωρούνταν αξιόπιστες και αξιοποιούνταν μόνο όταν υπήρχε κάποιο είδος βίντεο ή φωτογραφίας σαν απόδειξη των ισχυρισμών τους.

Πιστεύω ότι η χρησιμότητα του Twitter ήταν ότι αποτέλεσε ένα φόρουμ, τύπου “chat room”, όπου οι άνθρωποι -κυρίως εκτός του Ιράν- θα μπορούσαν να ανταλλάσσουν πληροφορίες που είχαν βρει στο web. Χρησιμοποίησα πολύ το Twitter, κι οι αναγνώστες έστελναν πολλές πληροφορίες που έβρισκαν στο Twitter, αλλά το μεγαλύτερο μέρος των αναρτήσεων μου έγινε από τον επίσημο λογαριασμό της HuffPost (@huffpolitics) και όχι από τον προσωπικό μου λογαριασμό.

Αστέρης: Υπήρχε, όμως, και κάποια σύγχυση σχετικα με το όλες αυτές οι φωτογραφίες και τα βίντεο δημοσιεύονταν με σωστές ημερομηνίες, για παράδειγμα. Πώς χειρίστηκες το δίλημμα μεταξύ της αναφοράς της  προέλευσης και του φόβου για την ασφάλεια των πολιτών δημοσιογράφων που εμπλέκονταν;

Nico: Υπήρξε κάποια σύγχυση σχετικά με τα βίντεο. Αφού παρακολούθησα τόσα πολλά, βρήκα ότι ήταν συχνά ευκολότερο να καταλάβω εάν ένα βίντεο ήταν ή δεν ήταν παλιό (καθώς, αν ήταν παλιό, πιθανόν να το είχα ξαναδεί). Αλλά ακόμα και όταν αισθανόμουν πολύ σίγουρος ότι ένα βίντεο ήταν από μια συγκεκριμένη ημέρα, δεν μπορούσα πότε να είμαι απόλυτα βέβαιος, και το διευκρίνιζα –το πολύ να  έλεγα ότι “κατά τα φαινόμενα” ή ότι “αναφέρθηκε” ότι είναι από μια συγκεκριμένη ημέρα. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε.

Η ανησυχία για την ασφάλεια είναι ένα άλλο σημαντικό ζήτημα. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν όλοι σε δημόσιο χώρο’ κάποιοι  επέλεξαν να κρύψουν την ταυτότητα τους, άλλοι όχι, όμως όταν τα βίντεο ανέβαιναν στο YouTube και διαδίδονταν, λίγα μπορούσαμε να κάνουμε για να κρύψουμε τις ταυτότητες τους.

Για το ρόλο του liveblogging στην κάλυψη των γεγονότων στο Ιράν

Αστέρης: Με το liveblogging, το δικό σου και άλλων -Matthew Weaver (Guardian), Andrew Sullivan (Daily Dish), Robert Mackey (NYT The Lede), Scott Lucas (Enduring America), Daily Kos- δώσατε τον ρυθμό της κάλυψης για τις αμφισβητούμενες εκλογές του Ιράν και την εξέγερση που ακολούθησε. Πιστεύεις ότι το liveblogging θα γίνει δεκτό ως μέσο από τα τηλεοπτικά δίκτυα στην κάλυψη του επόμενου μεγάλου πόλεμου ή εξέγερσης, ή το liveblogging είναι πολύ “τραχύ ” & άμεσο για το prime time;

Nico: Νομίζω ότι το liveblogging, όχι μόνο θα το «αγκαλιάσουν» και άλλοι, αλλά θα βελτιωθεί και πολύ. Τα τελευταία 3-5 χρόνια υπήρξε μια μεγάλη ανάπτυξη σε sites που συγκεντρώνουν πληροφορίες (όπως και η Huffington Post), τα οποία κοσκινίζουν όλες τις παραδοσιακές και μη παραδοσιακές πηγές ειδήσεων, ώστε να βοηθήσουν τους αναγνώστες να έχουν το καλύτερο περιεχόμενο. Το liveblogging είναι το επόμενο στάδιο της συγκέντρωσης πληροφοριών, που θα περιλαμβάνει το περιεχόμενο που βγαίνει από τις ιστοσελίδες των social media, το Twitter, το YouTube κλπ.

Νομίζω ότι μπορεί να περιγραφεί ως μία “κοινότητα συλλογής ειδήσεων”. Για ένα σημαντικό γεγονός, όπως το Ιράν, ή τα γεγονότα στην Ονδούρα, για παράδειγμα, υπάρχουν υπερβολικά πολλές πληροφορίες που είναι διαθέσιμες στον κόσμο. Οι ιστοσελίδες, που θα ψάξουν το θέμα εις βάθος και που θα παρουσιάσουν τα καλύτερα, πιο ενδιαφέροντα, πιο ακριβή κομμάτια των πληροφοριών, θα είναι πολύ χρήσιμες, νομίζω.

Ένας από τους λόγους που ο Andrew Sullivan και εγώ πετύχαμε, νομίζω, ήταν επειδή ήμασταν διατεθειμένοι να υιοθετήσουμε μια συγκεκριμένη άποψη – υποστηρίξαμε την αντιπολίτευση, θέλαμε οι απαιτήσεις των διαδηλωτών να ακουστούν. Είναι ένα διαφορετικό είδος δημοσιογραφίας από ότι κάνει η New York Times’ όχι απαραίτητα καλύτερο, αλλά διαφορετικό. Έχει όμως ένα μεγάλο όφελος, που πιστεύω συνίσταται στο ότι οι αναγνώστες μας ενδιαφέρονται περισσότερο μας στέλνουν πληροφορίες, να μας βοηθούν να βελτιώσουμε την κάλυψη μας και να μας προσφέρουν εθελοντικά τον χρόνο τους, γιατί μας βλέπουν σαν συμμάχους.

Αστέρης: Είναι η κάλυψη εξελισσόμενων ιστοριών μέσω liveblogging ομαδική προσπάθεια ή μπορεί ένα άτομο να τα καταφέρει μόνο του για οποιοδήποτε χρονικό  διάστημα; Θυμάμαι, αναρωτιόμουν αν ορισμένοι από εσάς «βγήκαν εκτός κούρσας», όταν οι δρόμοι της Τεχεράνης είχαν ηρεμήσει για μερικές ημέρες, λόγω και της διαφοράς ώρας. Θα ήταν βοηθητικό αν γράφατε σε ζευγάρια ή ομάδες, με βάρδιες;

Nico: Νομίζω ότι όσο περισσότεροι άνθρωποι κάνουν liveblogging, τόσο το καλύτερο. Είναι αρκετά χρονοβόρο και οι επιπλέον πηγές πάντα βοηθούν. Ήταν πάντα ενοχλητικό να ξυπνάς στις ΗΠΑ και να συνειδητοποιείς ότι ήταν ήδη αργά το απόγευμα στο Ιράν, τόσα πολλά είχαν ήδη συμβεί.

Για την ερώτηση στον Obama

Click here to view the embedded video.

Κική: Ο Πρόεδρος Obama σου έδωσε ειδική «άδεια» για να του απευθύνεις μία ερώτηση, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου για το Ιράν. Έβαλες το Ιράν μέσα στον Λευκό Οίκο Πως αισθάνεσαι γι ‘αυτό;

Nico: Ήταν μια αρκετά συναρπαστική εμπειρία. Εντυπωσιάστηκα από το πόσοι πολλοί Ιρανοί έστειλαν ερωτήσεις, με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο, και νομίζω ότι ήταν αξιέπαινο εκ μέρους του Προέδρου να θέλει να ερωτηθεί από έναν Ιρανό (αν και προσπάθησε να αποφύγει την ερώτηση!)

Επίσης, λεει πολλά, για το πόσο έχουν προχωρήσει τα νέα μέσα τα τελευταία χρόνια. Νιώθω ότι η ποιότητα του περιεχομένου μας ανταγωνίζεται τον παραδοσιακό τύπο σε πολλά μέτωπα κι έχουμε αρχίσει να κερδίζουμε κάποια αναγνώριση.

Παναγιώτης: Σχετικά με την ερώτηση της Κίκης για τον Obama, ορισμένοι από τους συναδέλφους σου δεν το είδαν έτσι. Δέχτηκες πολλές επικρίσεις. Μήπως επειδή τα συμβατικά ΜΜΕ αισθάνονται κάπως ..άβολα με τα νέα μέσα;

Nico: Υπήρξε κάποια κριτική, αλλά όχι πολλή, τελικά. Το θέμα είναι ότι στους δημοσιογράφους αρέσει να γράφουν για τους εαυτούς τους, και έτσι, όταν μια “αντιπαράθεση” σαν αυτή συμβαίνει, τραβάει την προσοχή των ΜΜΕ, παρ΄ότι ο περισσότερος κόσμος δεν δίνει δεκάρα.

Επίσης, οι δημοσιογράφοι που εργάζονται για τα παραδοσιακά ΜΜΕ κριτικάρουν με μεγάλη άνεση άτομα από τα νέα μέσα, ενώ πολύ σπάνια θα ασκήσουν κριτική σε συναδέλφους τους από τον παραδοσιακό τύπο.

Για παράδειγμα, ένας ρεπόρτερ στην ίδια συνέντευξη τύπου όπου συμμετείχα κι εγώ ρώτησε τον πρόεδρο Obama αν συνεχίζει να καπνίζει. Αν είχα κάνει εγώ μια τέτοια εύκολη ερώτηση, θα με είχαν κατασπαράξει, αλλά επειδή ο δημοσιογράφος εργαζόταν για ένα παραδοσιακό συγκρότημα, κανείς δεν είπε λέξη.

Κική: Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη ο Έλληνας δημοσιογράφος Ιάσων Αθανασιάδης. Διαθέτεις κάποιες πληροφορίες σχετικά μ’αυτό;

Nico: Όχι, δυστυχώς δεν έχω. Γνωρίζω ότι η οικογένειά του ενδιαφέρεται πολύ να επισημανθεί το γεγονός ότι είναι Έλληνας –έχει και βρετανική υπηκοότητα  και όλοι ανησυχούν ότι η κυβέρνηση του Ιράν θα τον αντιμετωπίσει πιο αυστηρά εξαιτίας της. Όμως, η ελληνική κυβέρνηση πιέζει για την απελευθέρωσή του και ο Αθανασιάδης είναι πιο στενά συνδεδεμένος  με την Ελλάδα απ’ ότι με την Βρετανία.

Σε σχετική εξέλιξη, τα  ιρανικά  κρατικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν σήμερα ότι ένας δημοσιογράφος από Newsweek «ομολόγησε» ότι  είναι κατάσκοπος. Αυτό μπορεί να είναι μια ένδειξη για το τι θα συμβεί σε άλλους ξένους δημοσιογράφους που συνελήφθησαν στο Ιράν.

Για τη δημοσιογραφία των πολιτών

Αστέρης: Αναφορικά με την κρίση που αντιμετωπίζουν τα «παλιά μέσα» και τη συνεχιζόμενη συζήτηση για το μέλλον της δημοσιογραφίας, πώς μπορείς να προσθέσεις «συντακτική αξία» και μια αίσθηση επαγγελματικής εργασιορροής σε μιά διαδικασία τόσο εγγενώς απείθαρχη, όπως η δημοσιογραφία πολιτών;

Πιστεύεις ότι η Huffington Post, και άλλα έγκυρα νέα μέσα, μπορούν να διδάξουν μεθόδους και δεοντολογία σε μη επαγγελματίες δημοσιογράφους, χωρίς να γίνουν καταπιεστικά; Κι έχουν τα ίδια κάτι να μάθουν από ημι-επαγγελματίες bloggers ή ακόμη και από ερασιτέχνες βετεράνους;

Nico Pitney: Η Huffington Post έχει ένα project που λέγεται «Μάτια & Αυτιά», εστιασμένο κυρίως στην δημοσιογραφία των πολιτών εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Στέλνουμε σε καθέναν από τους συμμετέχοντες έναν μακρύ κατάλογο με τις κατευθυντήριες γραμμές που πρέπει να ακολουθήσουν, προκειμένου να εξασφαλίζουν ότι το ρεπορτάζ τους είναι ακριβές και δίκαιο.

Για τα άτομα στο Ιράν, είναι πολύ πιο δύσκολο να συμβεί, κυρίως λόγω των προβλημάτων που αφορούν στην επικοινωνία με τους ανθρώπους εκεί. Αλλά, για παράδειγμα, πολλοί παρότρυναν Ιρανούς που κάνουν βίντεο να περιλαμβάνουν σαφείς πληροφορίες σχετικά με την ημερομηνία και τον τόπο που γυρίστηκαν, με την προϋπόθεση ότι κάτι τέτοιο είναι ασφαλές, έτσι ώστε οι θεατές να κατανοήσουν καλύτερα την πηγή των πληροφοριών.

Γενικότερα, υπάρχουν εξαιρετικές ομάδες που προσφέρουν εκπαίδευση σε πολίτες και ημι-επαγγελματίες δημοσιογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες, και υποθέτω ότι υπάρχουν παρόμοιες οργανώσεις και σε άλλες χώρες.

Υπάρχουν projects σε διάφορες χώρες -στο Μεξικό, για παράδειγμα- που δίνουν βιντεοκάμερες σε άτομα για να  καταδείξουν τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συμβαίνουν στις χώρες τους. Αλλά είναι πάντα μία ευαίσθητη κατάσταση, λόγω των σοβαρών κινδύνων που εμπεριέχονται στην τεκμηρίωση αυτού του είδους των εγκλημάτων -αν βοηθήσεις στο να αποκαλυφθούν, γίνεσαι σημαντικός στόχος των παραβατών.

Σε ό, τι αφορά τώρα το να γινόμαστε καταπιεστικοί, ποτέ δεν ήταν μια σημαντική ανησυχία. Σίγουρα δεν λέμε στους πολίτες δημοσιογράφους τι να γράψουν ή πώς να το γράψουν, με την ουσιαστική έννοια του όρου. Πέρα από τις βασικές αρχές όπως η ακρίβεια, τονίζουμε το ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι ειλικρινείς σχετικά με το υπόβαθρο τους. Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας των ΗΠΑ, είχαμε ανταποκριτές που υποστήριζαν ανοικτά κάποιους από τους υποψηφίους. Αυτό δε μας ενοχλούσε, με την προϋπόθεση ότι ήταν ξεκάθαροι απέναντι στους αναγνώστες μας σχετικά με τις πολιτικές τους απόψεις και ότι οι  ιστορίες τους ήταν απόλυτα ακριβείς.

Κική: Και μια τελευταία ερώτηση. Μετά το Ιράν, τι; Πιστεύεις ότι τα νέα μέσα θα συνεχίσουν να έχουν ηγετικό ρόλο σε κρίσεις σαν και αυτή;

Nico Pitney: Είναι πάντα δύσκολο να προβλεφθεί τι θα επακολουθήσει -κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει με βεβαιότητα πώς το Twitter θα απογειωθεί. Αλλά οπωσδήποτε, τα social media θα συνεχίσουν να είναι μια τεράστια και αυξανόμενη δύναμη στην πολιτική, και τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα συνεχίσουν να προσπαθήσουν και να συγκεντρώνουν τις πιο σημαντικές πληροφορίες που διανείμονται μέσω των social media. Νομίζω ότι είναι μια εξαιρετική υπηρεσία για όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν το χρόνο να περάσουν όλη την ημέρα ψάχνοντας το Twitter, το Facebook κλπ.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

(Originally posted in Global Voices Online)

Journalist and blogger Panagiotis Papachatzis published two interviews with Iranian protesters on his blog, πρόχειρο τετράδιο. In the first one, taken on Tuesday, Iranian activist & blogger Jadi is commenting on the role Twitter played in reporting during the first few days of the election protests and the reason why he is blogging under his real name.

Ναι γράφω επώνυμα και αυτό το κάνω γιατί είναι πολύ σημαντικό για μένα να πω ” Είμαι αυτό το συγκεκριμένο άτομο και ζω στο Ιράν και πιστεύω στα ανθρώπινα δικαιώματα.” Αν γράφω ανώνυμα θα είναι σαν να αποδέχομαι ότι αυτό που κάνω είναι περίεργο. Δεν είμαι αντάρτης και δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Και αν συλληφθώ…. και τι με αυτό; Χρησιμοποιώ τα βασικά μου ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είμαι εγκληματίας. [..]Ο ψηφιακός κόσμος δεν έχει σύνορα και δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ μας, και ας είμαι εγώ στο Ιράν και εσύ στην Ελλάδα. Τις τελευταίες μέρες μας έκοψαν όλες τις επικοινωνίες, όχι sms, όχι κινητά τηλέφωνα σε συγκεκριμένες περιοχές. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το γυρίσαμε στο Twitter και ευτυχώς δουλεύει.

In the second interview, a 20 year old student protester who asked to remain anonymous talks about why he feels obliged to protest and report on what is happening in his country, how protesters are countering fear and how recent events in Iran have shaped his dreams for the future.

Θέλω να πιστεύω ότι είναι υποχρέωση μου, εκτός από το να βγαίνω στους δρόμους και να διαδηλώνω, να ενημερώνω τον κόσμο για το τι συμβαίνει στο Ιράν.[..]
Η πρώτη μέρα ήταν δύσκολη. Ο φόβος του αγνώστου. Όσο περνάνε οι μέρες τόσο πιο γενναίοι γινόμαστε να διαδηλώνουμε. Έχουμε συνηθίσει την βία της αστυνομίας [..]. Δεν μπορούν να μας κάνουν να μην σκεφτόμαστε, να μην θέλουμε.[..]
[Πάντα ήθελα να σπουδάσω στις ΗΠΑ] Αλλά όταν είδα την κλοπή των ψήφων μας, την εξαπάτηση, είπα στον εαυτό μου ” Θα κάνω τα πάντα, για να δω ένα ελεύθερο και δημοκρατικό Ιράν, πριν φύγω”. Έτσι πια, ονειρεύομαι ένα καλύτερο μέλλον για το Ιράν.

Blogger – journalist ttallou blogged about her correspondence with an Iranian expatriate using Facebook to publish photos from Tuesday’s demonstration:

Government started to block most web sites, disconnected sms , mobiles,and people were not able to communicate yesterday, so far they arrested and injured many people and killed some.we (those who live outside), we started to send info from here and distribute among our fellows, also had demontration all around the world. It’s really sad. We want our votes.
Moosavi himself is not important , what I do believe is that people decided to vote,so voted, decided to have this person as president, to have better situation, what hurts us is that government betrayed us

Blogger Sotiris Koukios published a letter from Tehran from a young woman dreaming of freedom, with a plea to Greeks for help and solidarity:

Αγαπητοί φίλοι στην Ελλάδα,

έχω κλείσει 5 μέρες στους δρόμους…. κάθε μέρα σε μια συνεχή πορεία διαμαρτυρίας… μια πορεία εναντίον ενός καθεστώτος που έζησα από την μέρα που γεννήθηκα. Είμαι 25 χρονών, την Τεχεράνη πριν από τους Αγιατολλάχ δεν τους έζησα. [..]

Η χώρα μου είναι βαθιά ρατσιστική για την γυναίκα, άδικη για τους περισσότερους πολίτες της και επικίνδυνη για όλους τους γείτονες μας. Δεν θέλω να ζω σε μια ατέλειωτη κηδεία…. Δεν θέλω το διαβατήριο μου να με κάνει ύποπτη σαν πιθανό τρομοκράτη. Και θέλω να ταξιδέψω, να ζήσω ελεύθερη και ισότιμα με όλους σας.

Αγαπητοί μου έλληνες φίλοι, βοηθήστε με και συμπαρασταθείτε. Η χώρα σας είναι αγαπητή στην χώρα μου. Είμαστε λαοί με αρχαίο πολιτισμό και ιστορικές παραδόσεις. Και πάντα με πολιτιστικούς και πολιτικούς δεσμούς. Τώρα σας έχουμε ανάγκη. Και θέλουμε από εσάς να διαδώστε το μήνυμα της ελευθερίας για εμάς. Αυτό πάντα σκεφτόμουνα για τους Έλληνες για το μπαράκι που πηγαίνω στην πόλη μου και καπνίζω κρυφά, πίνω καμμιά μπύρα κρυφά και μιλάω για την ελευθερία κρυφά. Και όλα αυτά με την υπόκρουση του Θεοδωράκη!!!

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Ενημέρωση (22/6 01:00): Τα γεγονότα στο Ιράν ξαναγράφουν το τοπίο και την ιστορία των social media, σε ρυθμούς γρηγορότερους απ’ ότι μπορούν να παρακολουθήσουν κι οι ίδιοι οι χρήστες τους. Μετά την απαγόρευση των διαδηλώσεων και το “ματωμένο Σάββατο” της Τεχεράνης, όπου τα περισσότερα διεθνή ΜΜΕ αναγκάστηκαν να παρακολουθούν τις εξελίξεις μέσω της χαοτικής εκροής μαρτυριών, φωτογραφιών και βίντεο, κατέστη πολύ δύσκολο να συνεχίσω αυτή την καταγραφή μεθοδικά και να συνεχίσω ταυτόχρονα να παρακολουθώ τα τεκταινόμενα. Θα συνεχίσω να ενημερώνω το άρθρο με βασικούς συνδέσμους αλλά είναι ήδη παρωχημένο και μάλλον θα χρειαστεί μιά πιό συστηματική καταγραφή σε άλλη μορφή.

Ακολουθεί μιά αποσπασματική ανθολόγηση:

Σελίδες ειδικής κάλυψης για τις ιρανικές εκλογές έχουν δημιουργηθεί, ως συνήθως, στη Wikipedia, στο Global Voices (κάλυψη ταραχών) -με επικέντρωση στην αρθρογραφία στα blogs- και το NowPublic (κάλυψη ταραχών). Σχετικά άρθρα έχουν δημοσιευθεί επίσης στο Wikinews (1, 2, 3). Το mashable δημιούργησε ένα μπούσουλα παρακολούθησης των ταραχών μέσα απ’ τα social media, ενώ μέχρι και στο Slashdot ανέβηκε σχετικό ‘Ask Slashdot‘ (“of the more disturbing you are likely to see”).

“People, we need your urgent help in Iran. We are under attack by the government. They stole the election. And now are arresting everybody. They also filtered every sensitive Web page. But our problem is that they also block the SMS network and are scrambling satellite TVs. Please, can you help us to set up some sort of network using our home wireless access points? Can anybody show us a link on how to install small TV/radio stations? Any suggestion for setting up a network? Please tell us what to do or we are going to die in the a nuclear war between Iran and US.”

Επίσης, το Tehran Bureau ένα ανεξάρτητο δημοσιογραφικό πείραμα, σε συνεργασία με την σχολή δημοσιογραφίας Nieman του Harvard, ενημερώνει τακτικά σχετική σελίδα με ανταποκρίσεις ιρανών της διασποράς και δυτικών δημοσιογράφων.

Aggregators: Robin Sloan, Meedan, Tehran Broadcast

Liveblogging: New York Times, Daily Kos, Daily Dish, Huffington Post, Enduring America, National Iranian American Council

Στο Friendfeed: Inside Iran only social media feed

Στο Flickr: mousavi1338, Merat (φωτογραφίες πρακτορείων με credits), Shahram Sharif (διαγράφηκε), faramarz, yuan.ding, ZhuPix

Στο Twitpic: madyar

Φωτογραφίες αλλού: ANemos (από Tehran 24)

Στο YouTube: 1, 2, 3, 4, 5. Συλλογές: 1

Photo by .faramarz

Στο Twitter: #iranelection Λίστες χρηστών Twitter στο Ιράν (1, 2, 3). Το BreakingTweets αρθρογραφεί συλλέγοντας περιοδικά σχετικά tweets (1, 2, 3, 4), ενώ το twazzup δημιούργησε ειδική σελίδα όπου συλλέγει tweets σχετικά με τις ταραχές. Το Meedan συλλέγει και μεταφράζει επίσης σχετικά tweets από τα αγγλικά στα αραβικά.

Από μιά πρόχειρη κι αποσπασματική εκτίμηση, φαίνεται πως οι περισσότεροι ιρανοί στο Τwitter είναι νέοι, όπως είναι φυσικό σε μιά χώρα όπου τα 2/3 του πληθυσμού είναι κάτω των 30 ετών, άντρες ως επί το πλείστον, τεχνοκράτες, γράφουν επώνυμα και συχνά στα αγγλικά. (Για περισσότερα, ο Νίκος Δρανδάκης γράφει σχετικά με την θεματολογία των ιρανών bloggers και την ανάλυσή της με εποπτικά εργαλεία και μηχανές αναζήτησης).

For us the Internet is like the air force in a military campaign. It bombards the enemy’s positions and lays the groundwork for the infantry, our volunteers, so that they can win battles on the ground.

- Saeed Shariati, Mousavi campaign (Al Jazeera report)

Ο μεταρρυθμιστής κύριος αντίπαλος του Ahmadinejad, Mir-Hossein Mousavi, αξιοποιήσε τα SMS και τα social media, κυρίως το Twitter, το Facebook, αλλά και το YouTube, προκειμένου να υπερβεί τον αποκλεισμό της πρόσβασης της καμπάνιας του στα παραδοσιακά ιρανικά ΜΜΕ. Οι υποστηρικτές του διατηρούν λογαριασμό στο Twitter (@mousavi1388), που συνεχίζει να λειτουργεί παρά τον φημολογούμενο κατ’οίκον εγκλεισμό του.

Τις μέρες πριν τις εκλογές, αλλά κι αμέσως μετά, η ιρανική κυβέρνηση διέκοψε σταδιακά την πρόσβαση σε διάφορες διαδικτυακές υπηρεσίες, αλλά και στα δίκτυα επικοινωνιών. Το χρονικό της φίμωσης, όπως αποτυπώνεται απ’ τις ενημερώσεις στο Twitter, θυμίζει εκείνο της καταστολής της βιρμανικής εξέγερσης, αλλά και την πρόσφατη διαδικτυακή λογοκρισία που επέβαλλαν οι κινεζικές αρχές κατά τη διάρκεια της επετείου της σφαγής στην πλατεία Τιανανμέν.

BREAKING: SMS services in #Iran are down, just hours before Friday’s election, per multiple Twitterers in #Tehran (BreakingTweets)

Tweets from #Iran: international calls blocked, SMS remains down + several websites banned including BBC (BreakingTweets)

NBC: International phone calls have been banned in Iran (felix85)

AP: Cell phone service in Tehran is down while Facebook and websites affiliated with Ahmadinejad’s top opponent have been blocked (BreakingNews)

Telephone communication between Tehran and the rest of Iran has been completely disconnected (Daily Kos)

Per #Iran tweets: Facebook, YouTube + many news sites blocked, mobile service down, foreign journalists asked to leave (BreakingTweets)

AP: Cell phone service in Tehran is down while Facebook and websites affiliated with Ahmadinejad’s top opponent have been blocked. (BreakingNews)

Twitter + Friendfeed blocked in #Iran per @y_shar, @bahadorn. Some continue to tweet through 3rd-party applications. (BreakingTweets)

My ADSL connection is very slow. Can’t open any website. (mahdi)

Internet is not completeley down but it’s really useless in Tehran. (mahdi)

They only way I can communicate with you is GTalk and Ping.fm service to post my contents. (mahdi)

I can’t even open a web page or Twitter client. (mahdi)

Cell phones are now completely useless. No Service at all. (mahdi)

Ο Jim Cowie πάντως επεσήμανε ότι τις πρώτες τουλάχιστον μέρες μετά τις εκλογές, τα outages που αντιμετώπιζε το Ιράν ήταν περιορισμένα σε διάρκεια, κι ότι από τεχνικής απόψεως, η χώρα παρέμενε συνδεδεμένη στο internet, παρ’ ότι ήταν δύσκολο να εξάγει κανείς συμπεράσματα για την εμπειρία των χρηστών εντός της χώρας.

Ο ANemos αλιεύει κι αυτός πληροφορίες και εικόνες στο #iranelection. Ο περιορισμός της αναζήτησης γύρω απ’την Τεχεράνη δε λειτουργεί τόσο καλά πλέον, καθώς χρήστες εκτός Ιράν τη βάζουν ως τοποθεσία τους για να μπερδέψουν τους λογοκριτές. Οι χρήστες του Twitter στην Τεχεράνη βασίζονται στη συχνή αλλαγή proxies για να συνεχίσουν να εκπέμπουν, καθώς το καθεστώς μπλοκάρει όσους proxies βρίσκει να χρησιμοποιούνται. Τις τελευταίες 2 μέρες, πολλοί χρήστες εκτός Ιραν δημοσίευσαν λίστες από proxies, όμως κάποιοι άλλοι επισημαίνουν ότι η δημοσίευσή τους βοηθάει τους λογοκριτές να τους μπλοκάρουν. Επίσης, κάποιοι επισημαίνουν ότι η δημοσίευση λιστών με χρήστες του Twitter που συνεχίζουν ανταποκρίσεις απ’ το Ιραν τους βάζει σε κίνδυνο, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι πλέον τους κυνηγάει η αστυνομία. Προφανώς, όσο πιό λεπτομερής και πρόσφατη η λίστα, τόσο πιό χρήσιμη είναι στο καθεστώς. Ο Austin Heap που δημοσίευε πριν λίστες από proxies, πλέον δίνει οδηγίες για το σετάρισμά τους και αναρτά τις λίστες σε προστατευμένα posts. Κι η κρίσιμη μάχη των proxies συνεχίζεται…

Ο “ψηφιακός πόλεμος” διεξάγεται φυσικά και με επιθέσεις σε κυβερνητικές ιστοσελίδες, με εκκλήσεις να απευθύνονται από κάποιους και στο Twitter, οι οποίες όμως εγκυμονούν πολλαπλούς κινδύνους:

But some observers warn that the network strikes could backfire — hurting the very protesters they’re meant to assist. Michael Roston is concerned that “it helps to excuse the Iranian regime’s own cyberwarfare.” Text-messaging networks and key opposition websites mysteriously went dark just before the election. Morozov worries that it “gives [the] hard-line government another reason to suspect ‘foreign intervention‘ — albeit via computer networks — into Iranian politics.” [..]

Iran’s network infrastructure there is relatively centralized. Which makes Internet access there inherently unstable. Programmer Robert Synott worries that if outside protesters pour too much DDOS traffic into Iran, carriers there “will simply pull the plug to protect the rest of their network.”

Και φυσικά, ξεκίνησε “η κάλυψη της κάλυψης” απ’ τα social media, με άρθρα όπως αυτό εδώ, παράλληλα με την κριτική στα δυτικά ΜΜΕ για την ελλειπή κάλυψη των ταραχών:

• Web Users in Iran Reach Overseas for Proxies (WSJ Digits blog)
• Cracking Down on Digital Communication and Political Organizing in Iran (OpenNet Initiative)
• Tear gas and Twitter: Iranians take their protests online (CNN)
• Follow The Developments In Iran Like A CIA Analyst (Marc Ambinder)
• Iran’s Twitter Revolution (The Nation)
• ‘#CNNFail’: Twitterverse slams network’s Iran absence (CNET)
• Real-Time Criticism of CNN’s Iran Coverage (NYT)
• #CNNfail: Twitter Blasts CNN Over Iran Election (mashable)
• The day Twitter kicked CNN’s behind & @ev bought me a whisky (Scobleizer)
• Iranian people turn digital smugglers in battle for information (Guardian Newsblog)
• Dear CNN, Please Check Twitter for News About Iran (ReadWriteWeb)
• Taking to the Streets — and Tweets — in Tehran (Danger Room)
  

Click here to view the embedded video.

Μένει να φανεί αν ο Ahmadinejad θα καταφέρει να φιμώσει πλήρως τις επικοινωνίες στο Ιράν και να καταστείλει τις ταραχές, όπως συνέβη στην περίπτωση της βιρμανικής εξέγερσης, αν η εξέγερση των ιρανών κατά της φημολογούμενης καλπονοθείας έχει ευρεία λαϊκή βάση ή υποκινείται κι αφορά μόνο τους υποστηρικτές του Mousavi, κι αν τα κοινωνικά μέσα θα παίξουν κομβικό ρόλο στην ενημέρωση και την υποκίνηση ή ο ρόλος τους είναι περιφερειακός και θα ξεφουσκώσει, όπως η “επανάσταση του Twitter” στη Μολδαβία, με παρόμοια αφορμή.

Αφήνω την τελευταία λέξη στον -αντισυμβατικά- συντηρητικό πολιτικό σχολιαστή και θρυλικό blogger Andrew Sullivan, που μιλάει για τους νέους, όχι μόνο στο Ιράν, και τις ανατρεπτικές τεχνολογίες που τους επιτρέπουν να δυναμώσουν τη φωνή τους και να διεκδικήσουν τo δικαίωμα στην ελπίδα.

As the regime shut down other forms of communication, Twitter survived. With some remarkable results. Those rooftop chants that were becoming deafening in Tehran? A few hours ago, this concept of resistance was spread by a twitter message. Here’s the Twitter from a Moussavi supporter:

ALL internet & mobile networks are cut. We ask everyone in Tehran to go onto their rooftops and shout ALAHO AKBAR in protest #IranElection

That a new information technology could be improvised for this purpose so swiftly is a sign of the times. It reveals in Iran what the Obama campaign revealed in the United States. You cannot stop people any longer. You cannot control them any longer. They can bypass your established media; they can broadcast to one another; they can organize as never before.[..]

The key force behind this is the next generation, the Millennials [..] They want freedom; they are sick of lies; they enjoy life and know hope. This generation will determine if the world can avoid the apocalypse that will come if the fear-ridden establishments continue to dominate global politics, motivated by terror, armed with nukes, and playing old but now far too dangerous games. This generation will not bypass existing institutions and methods [..] But they will use technology to displace old modes and orders.[..]

Maybe that’s what we’re hearing on the rooftops of Tehran: the sound of the next revolution.

Allahu Akbar!

– “The Revolution Will Be Twittered“, Andrew Sullivan

Σχετικά παλιότερα:

• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media (7/12/08)
• Watts, ‘65 – South Central L.A., ‘92 – Paris 93, ‘05: Born Dead (7/11/05)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Το blog που δημιουργήθηκε για το συντονισμό της διαμαρτυρίας από μιά ομάδα bloggers που παρέμειναν ανώνυμοι για το ευρύ κοινό, διαδέχθηκε ένα άλλο, με τίτλο Ημέρα της Αμαλίας, με σκοπό να αναδείξει τα προβλήματα της υγείας, το οποίο όμως σίγησε τον περασμένο Φεβρουάριο. Παράλληλα, η Ροδιά άνοιξε ένα άλλο ομαδικό blog με σκοπό τη συγκέντρωση προτάσεων για τη βελτίωση του ΕΣΥ, όπου αναδημοσίευσε τα posts της Αμαλίας, και το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί ως σήμερα.

Τα συστημικά προβλήματα του ΕΣΥ βέβαια συνεχίζονται και πληθύνονται, κι εμείς, 2 χρόνια μετά όχι μόνο έχουμε ξεχάσει τις λεπτομέρειες της ιστορίας της Αμαλίας, πέρα από τον αόριστο συμβολισμό που της αποδώσαμε, αλλά δεν έχουμε κάνει και τίποτα για να βελτιωθεί η κατάσταση. Και του χρόνου με υγεία;

Γράψανε φέτος: Argos, Άνεμος5, Zamanftou, Παπατρέχας, grXhome, Βίος Αβίωτος, Γιώργος Κρόγιας, Citypress-gr, Jimmy’s blog

Παλιότερα:

• Για την Αμαλία (1/6/07)
• Μέρα Αμαλίας: χρήσιμοι σύνδεσμοι (1/6/07)
• “Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας” (26/5/07)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Για την Αμαλία
• Μέρα Αμαλίας: χρήσιμοι σύνδεσμοι
• “Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας”
• ..το κοιτάμε και στα δόντια
• Νέες τεχνολογίες & κοινωνικά κινήματα
• Εκδήλωση “Ελεύθερο Λογισμικό & Κίνημα”
• Mασκαράδες είστε και φαίνεστε!
• Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs
• Στο άρμα της Microsoft, αλλά με το κεφάλι ψηλά
• Γιατί δεν κατέβασα τον διακόπτη

Σε παλιότερα χρόνια, διαβάζαμε τακτικά για τέτοια περιστατικά στη Λατινική Αμερική κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι. Το Ecuador όμως είναι δημοκρατία απ’ το 1979. Σήμερα, οι συμπατριώτες του Daniel θα διαβάζουν για την περιπέτεια του συμπατριώτη τους και θα ψάχνουν στη Wikipedia να βεβαιωθούν ότι η Ελλάδα παραμένει δημοκρατία.

Είναι φυσικά επιβεβλημένο να πάρουν θέση οι δημοσιογραφικές ενώσεις απέναντι στην πολιτεία για το περιστατικό, να απαιτήσουν να διερευνηθεί και να αποδοθούν ευθύνες, να ενημερώσουν οι ίδιες την IFJ και τις διεθνείς οργανώσεις προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας του τύπου (Διεθνής Αμνηστία, CPJ, RSF). Όμως, η συνεχιζόμενη αστυνομική ασυδοσία και βία κατά δημοσιογράφων και φωτορεπόρτερς πλήττει και τους bloggers, όπως και κάθε δημοκρατικό πολίτη, και εκθέτει ανεπανόρθωτα τη χώρα μας. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δηλώσουμε την συμπαράστασή μας στον Daniel, όπως κάναμε πχ. για τον Τσιπρόπουλο, και να συμβάλλουμε ουσιαστικά στην προστασία της ελευθερίας του τύπου στη χώρα μας, όσο ακόμα την διαθέτουμε.

Παράνομη 24ωρη σύλληψη στην Αθήνα

Το όνομα μου είναι Daniel Patiño Flor, είμαι από το Εκουαδόρ και δουλεύω σαν φωτορεπόρτερ από το 2004 για διάφορες εφημερίδες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης. Από το 2007 ζω στην Βαρκελώνη όπου τελειώνω το μάστερ μου. Στις 22 Μαΐου με συνέλαβε η αστυνομία στην Αθήνα ενώ κάλυπτα την διαμαρτυρία των μουσουλμάνων μεταναστών κοντά στην πλατεία Ομονοίας. Ακολουθεί μια λεπτομερή παρουσίαση των γεγονότων.

Η διαμαρτυρία και η σύλληψη

Στις 14 Μαΐου 2009 έφτασα στην Αθήνα με σκοπό μέσα σε 10 μέρες να φωτογραφίσω την πόλη. Επισκέφθηκα τις γειτονιές Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Πλάκα, Ομόνοια, Γκάζι, Λυκαβηττός και Ακρόπολη. Στις 22 Μαΐου στις 16:40 κατευθυνόμουν στο Σύνταγμα για ένα φωτορεπορτάζ στην Ερμού μέχρι το Μοναστηράκι. Ενώ το λεωφορείο κατευθυνόταν στο Σύνταγμα η αστυνομία είχε κλείσει το δρόμο και ο οδηγός πρότεινε να περπατήσουμε μέχρι το Σύνταγμα. Όταν έφτασα στην Βουλή πρόσεξα ότι μια διμοιρία της αστυνομίας κατευθυνόταν προς μια ομάδα διαδηλωτών.

Οι διαδηλωτές απάντησαν πετώντας πέτρες, κατέλαβαν τον δρόμο και απώθησαν τις αστυνομικές δυνάμεις. Μια άλλη ομάδα αστυνομικών εμφανίστηκε και πέταξε δακρυγόνα. Συνέχισα να φωτογραφίζω και στάθηκα σε μια πλευρά όπου υπήρχε αστυνομία και δημοσιογράφοι, ενώ η πλατεία είχε γεμίσει δακρυγόνα.

Γύρω στις 18:00 οι διαδηλωτές κατευθύνονταν προς την Ομόνοια, φωνάζοντας συνθήματα σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό του Ισλάμ. Την προηγούμενη μέρα ένας αστυνομικός ενώ έλεγχε τα έγγραφα ενός μουσουλμάνου του πήρε το Κοράνι, (μπροστά στην γυναίκα και το παιδί του) το πέταξε και το πάτησε. Ενώ οι διαδηλωτές συνέχιζαν την πορεία διαμαρτυρίας, χάθηκε ο έλεγχος και άρχισαν να σπάνε ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει δακρυγόνα και φωτιές και ο κόσμος έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση. Όλη αυτή την ώρα φωτογράφιζα τα γεγονότα.

Στις 18:45 μια νέα ομάδα αστυνομικών κατέφθασε με μηχανές. Από την αρχή είδα τις άγριες διαθέσεις τους και πράγματι ξεκίνησαν μια βίαιη καταστολή απέναντι στους διαδηλωτές και όποιον άλλον βρισκόταν εκεί. Ακινητοποιούσαν τον κόσμο χτυπώντας τον, συλλάμβαναν τους πάντες, και καθώς οδηγούσαν τον κόσμο στην άλλη πλευρά του δρόμου τους έδερναν όλους.

Ενώ φωτογράφιζα τα γεγονότα, ένας αστυνομικός ήρθε από πίσω μου και απείλησε να με χτυπήσει αν δεν τον ακολουθούσα, με χτύπησε στα πόδια και με έριξε στο πάτωμα για να μου βάλει χειροπέδες. Ενώ προσπαθούσα να του δείξω την δημοσιογραφική μου ταυτότητα, με έριξε στο πάτωμα με το πόδι του πάνω στο λαιμό μου. Ούρλιαζα δείχνοντας του την κάμερα μου και το διαβατήριο μου, αλλά δεν με άκουγε, ενώ πλησίασε ένας άλλος αστυνομικός (προφανώς ανώτερος του) που του ζήτησε να με απελευθερώσει.

Σηκώθηκα, έτρεξα στην άλλη πλευρά του δρόμου και απομακρύνθηκα αρκετά από τον συγκεκριμένο αστυνομικό. Περπάτησα 100 μέτρα, σταμάτησα να δω που είχα δεχθεί χτυπήματα και να ελέγξω τον εξοπλισμό μου. Ενώ κοιτούσα τις συλλήψεις που έκανε η αστυνομία, ένας αστυνομικός με πλησίασε από πίσω με έπιασε από το πουκάμισο, μου πήρε την κάμερα και με έσπρωξε μέσα σε ένα βαν μαζί με άλλους κρατούμενους, η ώρα ήταν 19:30.

Στα Ελληνικά κρατητήρια με μετέφεραν μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους (ένας από αυτούς ήταν ένα παιδί 13 ετών). Με γροθιές μας χτυπούσαν ενώ ανεβαίναμε στον 6ο όροφο. Οι αστυνομικοί κράτησαν τη κάμερα μου και τις κάρτες μνήμης και με έψαξαν 8 φορές. Πέταξαν κάτω όλο το περιεχόμενο της τσάντας μου και με ανάγκασαν να γδυθώ. Αφού ντύθηκα με ανέβασαν στον 12ο όροφο.

Στο ασανσέρ οι αστυνομικοί με έβριζαν στα Αγγλικά (δεν ήταν μεγαλύτεροι από 25 χρονών) “fuck you, mother fuckers, I will fuck your mother, and so on.” Καθώς με έβριζαν με χτυπούσαν στο κεφάλι και στο στομάχι. Το ασανσέρ σταμάτησε και μπήκε μέσα ένας πενηντάρης αστυνομικός, υποθέτω ότι του είπαν ότι είμαι φωτογράφος (κατάλαβα την λέξη φωτογράφος στα Ελληνικά). Ο αστυνομικός με κοίταξε, έβγαλε ένα μαχαίρι από τη ζώνη του και απειλώντας με είπε: “I will cut your balls and fuck you in the ass”. Οι άλλοι γέλασαν και τον ευχαρίστησαν για την “παράσταση”.

Όταν φτάσαμε στο 12ο όροφο καθώς πηγαίναμε στο διάδρομο με κλότσησαν στους αστραγάλους, και με τους αγκώνες τους με χτύπησαν στο στήθος, το κεφάλι και το λαιμό. Με ξαναέψαξαν, πετώντας τα πράγματα από την τσάντα μου. Ζήτησα πολλές φορές να μιλήσω με κάποιο ανώτερο αξιωματικό αλλά κάθε φορά με χτυπούσαν περισσότερο. Τους έδειξα το διαβατήριο μου και ζήτησα να αναγνωρίσουν ότι είμαι φωτορεπόρτερ από το εξωτερικό αλλά μου πέταξαν το διαβατήριο και μου είπαν να μην μιλάω.

Περίμενα πολύ ώρα χωρίς να γνωρίζω τι γίνεται. Μετά από 6 ώρες με πήγαν στα κρατητήρια μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους, μου επέστρεψαν την κάμερα μαζί με τις κάρτες μνήμες που είχαν όμως διαγράψει το περιεχόμενο τους. Στις 24:30 τηλεφώνησα στους φίλους μου στην Αθήνα και τους ενημέρωσα για το τι γινόταν. Εκείνοι μου βρήκαν δικηγόρο και μίλησαν με την πρεσβεία του Εκουαδόρ για το τι συνέβαινε. Στις 02:00 είδα το δικηγόρο που μου είπε ότι όλες οι φωτογραφίες μου είχαν αντιγραφεί σε ένα DVD και ότι πιθανότατα θα με κατηγορούσαν για “πρόκληση ταραχών”. Την επόμενη μέρα η υποψία του επαληθεύτηκε.

Συναντήθηκα με το δικηγόρο που θα αναλάμβανε την υπόθεση μου και μου είπε ότι η Ελληνική Αστυνομία με κατηγορούσε ” ότι ήμουν μέλος μιας ομάδας 12 ατόμων που ξεκίνησαν τις ταραχές”. Πουθενά στην κατηγορία δεν αναφερόταν ότι είμαι φωτογράφος από το Εκουαδόρ, ότι μένω στην Ισπανία όπου κάνω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Στις 16:30 πήγαμε στο δικαστήριο, όπου ο δικηγόρος μου πιστοποίησε ότι είμαι φωτογράφος, κάτοικος Ισπανίας και μεταπτυχιακός φοιτητής, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση μου αλλά η δίκη θα γίνει αυτή τη βδομάδα.

Κλείνοντας…
Ευχαριστώ εκ βαθέως όλους εκείνους στην Βαρκελώνη και Αθήνα που χωρίς όρους με βοήθησαν και συνέβαλαν στην απελευθέρωση μου. Την κυβέρνηση του Εκουαδόρ και τους αντιπροσώπους της στην Αθήνα για τον επαγγελματισμό και την ταχύτητα με την οποία χειρίστηκαν την υπόθεση μου. Τους δικηγόρους που με υπερασπίστηκαν και την Ελληνική Ένωση φωτογράφων για την παρέμβαση της. Ελπίζω όλοι εσείς που διαβάζετε την δήλωση μου να προβείτε σε κάθε νόμιμη ενέργεια για να μην μείνει αυτή η πράξη ατιμώρητη. Μην διστάσετε να πάρετε πρωτοβουλίες για την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την ελευθερία του Τύπου για όλους τους φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους του κόσμου.
Επικοινωνία: daniel_patino_flor@yahoo.com

Έγραψαν: Lightstalkers, El Telegrafo, LibreRed, Rebelion.org, Ασύνταχτος Τύπος, Indymedia Athens, σίβυλλα, singen sang gesungen, ANemos, Strange Loop, Nassos K, Ακίδα, φωτο-γραφί-ζοντας, επίκαιρο, Simple Man Post, radio Κλειδαρότρυπα, Μαύρος Κύκνος, prkls, Παπατρέχας

Σχετικά παλιότερα:

• “Ιερή δεν είναι η ολυμπιακή φλόγα αλλά τα ανθρώπινα δικαιώματα” (27/3/08)
• Η φλόγα της Κίνας, η ντροπή της Ελλάδας (26/3/08)
• Fotografieren ist verbotten! (14/9/07)
• Killer tunes (2/8/07)
• Τουμπεκί για τον τραμπουκισμό (29/6/07)
• Ελλειπής η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα (30/5/07)
• Παρουσίαση Ετήσιας Έκθεσης της Διεθνούς Αμνηστίας (23/5/07)
• Κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας (3/5/07)
• Η ελευθεροτυπία δεν είναι δεδομένη (1/5/07)
• Νέες καταδίκες της καταστολής των φοιτητών (22/3/07)
• Αυθαίρετο το “ψέκασμα”.. (13/3/07)
• Φτάνει πιά! (12/3/07)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Συναυλία διαμαρτυρίας στη μνήμη του Τόνυ Όνουα
• Fotografieren ist verbotten!
• Killer tunes
• Τουμπεκί για τον τραμπουκισμό
• Ελλειπής η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ελλάδα
• Συναυλία αλληλεγγύης στους συλληφθέντες του φοιτητικού κινήματος
• Νέες καταδίκες της καταστολής των φοιτητών
• Φτάνει πιά!

Πρόκειται για ένα θέμα που με απασχολεί διαρκώς κοινωνικά, ακαδημαϊκά και επαγγελματικά, και το οποίο έχω αναπτύξει συχνά σε παλιότερες παρουσιάσεις και συζητήσεις, αλλά οι εξελίξεις των “Δεκεμβριανών” και πρόσφατων διεθνών γεγονότων (τρομοκρατικές επιθέσεις στη Βομβάη, πόλεμος στη Γάζα, γρίπη των χοίρων κλπ.)  δημιούργησαν νέα δεδομένα και ανέτρεψαν παραδοσιακές αντιλήψεις που διακατείχαν ακτιβιστές και δημοσιογράφους μέχρι πρότινος, με συνέπεια οποιαδήποτε σχετική παρουσίαση να χρήζει επικαιροποίησης.

Click here to view the embedded video.

Ο Craig αποτελεί εμβληματικό υπόδειγμα πολίτη δημοσιογράφου, με σταθερή παρουσία στις εκδηλώσεις και τα γεγονότα της πόλης τα τελευταία χρόνια, παρρησία και κριτική ματιά που εκφράζεται μέσα από τις εξαιρετικές φωτογραφίες του και τα συνοδευτικά κείμενα. Κατά τη διάρκεια των ταραχών του Δεκέμβρη, ο Craig κυριολεκτικά αλώνιζε ακούραστα το κέντρο της πόλης για να καταγράφει από κοντά το ιστορικό των διαδηλώσεων και στη συνέχεια δημοσίευε καθημερινά φωτορεπορτάζ στο Flickr, στο blog του και σε portals δημοσιογραφίας των πολιτών, όπως το CNN iReport και το NowPublic. Τα βίντεο του Craig (που υπηρξε κι ο ίδιος θύμα της αστυνομικής βιαιότητας) από τα “Δεκεμβριανά” της Θεσσαλονίκης αποτελούν τον πυρήνα της συλλογικής προσπάθειας τεκμηρίωσης griotsdoc. Ο Craig επίσης θα μιλήσει για τη χρήση των creative media στην υπηρεσία του ακτιβισμού και της δημοσιογραφίας, με αφορμή τις εμπειρίες του από τη διδασκαλία και το πρόσφατό του agitprop project (1, 2) που σατιρίζει το μιλιταρισμό και τη βρετανική τρομολαγνεία με αναφορές στον Όργουελ και το V for Vendetta.

Οι διαλέξεις θα κρατήσουν από 20′ η καθεμία και στη συνέχεια θα ακολουθήσει ανοικτή συζήτηση με τους φοιτητές. Κατά σειρά φθίνουσας εφικτότητας, θα προσπαθήσουμε να καταγράψουμε την εκδήλωση σε video, να την αναμεταδώσουμε ζωντανά και να υπάρχει ασύρματη σύνδεση στην αίθουσα για όσους bloggers θελήσουν να συμμετάσχουν και να την σχολιάσουν / καλύψουν ζωντανά, πχ. μέσα απ’ το Twitter. Σε κάθε περίπτωση, θα ενημερώσω το post με τα σχετικά links.

Σχετικά:

• Experiments in story telling through images (Craig Wherlock)
• A beginner’s guide to citizen journalism (Craig Wherlock)
• Greece: Outcry over arms shipment to Israel (fr de es it ru pt) (Αστέρης Μασούρας – Global Voices Online, 18/1/09)
• “Las casas se volvieron medios” (Sergio Acosta – BBC Mundo, 9/12/08)
• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media (Non – Linear Complexity, 7/12/08)
• Riots in Greek cities after slaying of teenager by police (Αστέρης Μασούρας – NowPublic, 6/12/08)
• Συλλογή αρθρογραφίας για τα griots από διεθνή & ελληνικό τύπο και blogs
• Συλλογή φωτογραφιών απ’ τα griots (κι οι φωτογραφίες μου)
• Η μεταπτυχιακή διπλωματική μου εργασία με θέμα “Νομικό πλαίσιο, ηθική και δεοντολογία στα blogs & τη δημοσιογραφία των πολιτών” (απόσπασμα σχετικά με τον κοινωνικό και πολιτικό ψηφιακό ακτιβισμό και τις επιβουλές στην ελεύθερη έκφραση)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Οι ταραχές για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στα social media
• Livestreaming από τη διημερίδα (και συλλογή σχετικού υλικού)
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών: μετά 2 έτη
• Συμμετοχική Δημοσιογραφία: Blogs και Νέα Μέσα
• Στις “Ανιχνεύσεις” για τη δημοσιογραφία των πολιτών
• Thess.gr: 2ος κύκλος
• Φοιτητικές κινητοποιήσεις και citizen media
• Η Apple πληρώνει την βεντέτα κατά bloggers
• Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών
• Τα blogs για το Λίβανο