Google Chrome comic © Scott McCloud

Συνδημοσίευση στο open:mag

Ο Chrome είναι λογισμικό ανοικτού κώδικα και υποστηρίζει τα ανοικτά πρότυπα διαδικτύου. Παρ’ ότι έχει σχεδιαστεί εξ’ αρχής για τις ανάγκες πλοήγησης με σύγχρονα δεδομένα, ενσωματώνει σχεδιαστική εμπειρία και λειτουργικότητες από άλλους δημοφιλείς browsers, όπως ο Firefox και η Opera, αλλά και δοκιμασμένες όπως και καινοτόμες πρακτικές ασφάλειας για να ανταποκριθεί στις σύγχρονες απειλές. Βέβαια, απ’ την πρώτη κιόλας μέρα κυκλοφορίας του, οι ειδικοί εντόπισαν ένα τουλάχιστον πρόβλημα ασφάλειας, αλλά όπως συμβαίνει και με τον Firefox, η ανοικτή αρχιτεκτονική του Chrome επιτρέπει στην κοινότητα υποστήριξης να αντιμετωπίζει έγκαιρα και με διαφάνεια τις "τρύπες". Μη θέλοντας να βάλει όλα τ’ αβγά της σ’ ένα καλάθι ίσως, η Google ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ότι επεκτείνει μέχρι το 2011 την διαφημιστική συμφωνία με τον οργανισμό Mozilla, που παράγει τον Firefox, από την οποία ο δεύτερος αποκομίζει το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων του. Προς το παρόν, ο Chrome είναι διαθέσιμος μόνο σε έκδοση για Windows, αλλά η Google έχει υποσχεθεί σύντομα να διαθέσει και εκδόσεις για το Mac OS και το Linux. Το comic με το οποίο η εταιρεία παρουσίασε το νέο της προϊόν δημιούργησε ο Scott McCloud, συγγραφέας του κλασικού οδηγού Undestanding Comics, σε συνεργασία με τους developers του Chrome, αναδεικνύοντας μ’ αυτό τον τρόπο τους πραγματικούς ήρωες της νέας ψηφιακής οικονομίας.

Ήξερα για το project της Google να φτιάξει φυλλομετρητή εδώ και καιρό. Ήταν παρατηρήσιμο με τον ίδιο τρόπο που είναι μιά μαύρη τρύπα
– Dave Winer

Στην ελληνική μπλογκόσφαιρα: metablogging.gr, vrypan, aspripetraxexaspri, cosmix, Σπιτάκι, Αρκούδος, zkeramid, Wiggler, grep Alt

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Το Φεστιβάλ, που διοργανώνουν το περιοδικό Γαλέρα και το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, είναι αφιερωμένo φέτος στους Ισπανούς δημιουργούς κι έχει κεντρικό θέμα τον Δον Κιχώτη. Η είσοδος στους εκθεσιακούς χώρους και τις προβολές είναι δωρεάν και οι παράπλευρες εκδηλώσεις πολλές. Το πρόγραμμα μέχρι την Κυριακή έχει ως εξής:

Παρασκευή 29 Σεπτεµβρίου
12:00 – Έναρξη Flip Comic
19:00 – Οµιλία στο Μουσείο Κινηµατογράφου (Comix Files – H 9η Τέχνη συναντά τις υπόλοιπες 8 από τον Γιάννη Κουκουλά, δηµοσιογράφο)
20:00 – Συναυλίες: Π. Παυλίδης & Β-Movies, Χειµερινοί Κολυµβητές, Μπάντα της Φλώρινας

Σάββατο 30 Σεπτεµβρίου
12:00 – Έναρξη Flip Comic
18:00 – Οµιλία στο Μουσείο Κινηµατογράφου (Ο Άγγελος Μαστοράκης, διευθυντής του περιοδικού “9” παρουσιάζει το έργο του Πέτρου Ζερβού και ο Γιώργος Κωνσταντίνου συνοµιλεί µε τον Miguel Brieva)
19:30 – Θεατρικό Δρώµενο της οµάδας Hocus Pocus στον υπαίθριο χώρο του Μουσείου Κινηµατογράφου
20:00 – Συναυλίες: Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Θέρος

Κυριακή 1 Οκτωβρίου
12:00 – Έναρξη Flip Comic
18:00- 19:00 – Ολοκλήρωση και παρουσίαση του Flip Comic
19.00- 21:00 – Δηµιουργία οµαδικού σχεδίου 100 µέτρων από τους συµµετέχοντες δηµιουργούς και το κοινό του Φεστιβάλ
22:00 – Λήξη Φεστιβάλ

Έγραψαν επίσης: Η ζωή είναι κόμικ, Zpi, Kailoipalogion

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• “Η εμπειρία του blogging”, εντυπώσεις

..Completely lacking in context, as I haven’t been able to place, or even verify, the quote:

How much science fiction is being published now that’s set in worlds that are better than ours? Not that have bigger shopping malls or faster space ships, but where the characters are morally superior, where the society works better, is more just? Not many. It becomes difficult to do it, and that’s a feedback relationship with what’s happening in the culture, with science fiction being the minor note. People don’t credit it anymore! Not just better gizmos and more virtual reality gear, but better societies. People don’t believe the future will be a better place. And that is very scary.

‘Providing hope is something science fiction should be doing. It sounds arrogant to say it, but if we don’t do it, who the hell will? One of the social functions of science fiction is to be visionary, and when science fiction isn’t being visionary, it hurts the culture’s visionary sense. And when the culture isn’t receptive, neither is science fiction. It’s a downward spiral.
– Norman Spinrad, “Why Most Science Fiction Sucks”

(via: Posthuman Blues, Future Hi)

In a nutshell -and in my completely biased opinion, at the moment of submitting this post etc.- this is what’s essentially wrong with the human condition today. Spinrad’s observation can be said to apply equally well to journalism, blogging, the arts, the political process and mostly every field of creative human endeavor (*): it at least seems as if they’re all failing to provide adequate reasons why humanity should carry on with it’s existence, in quantities or qualities that can make a difference. And, frankly, if we’re unable or unwilling to care worth a damn’, to provide and accept hope, how are we then worthy of a better future anyway?

See, that’s the thing about love. When you love someone, I mean really love someone, it’s unconditional. You can’t ever expect anything back. You give because that’s what you have to do. And you don’t expect to hear somebody say thanks. But a part of you needs to hear the other person say thanks. And when that part comes out, you feel like a fraud, like you’re being selfish.[..]
The more you love, the more you give; the more you give, the more you need; and the more you need, the more you hate yourself for needing.
– Lazarus to David Grey, Midnight Nation #12

To those that persevere and keep hope alive, despite it all: respect and,

Midnight Nation #12 (J. Michael Straczynski, Gary Frank), ©2002 JMS & Top Cow Productions

(^* save software engineering, perhaps; one of the few that seem to thrive at a time of global intellectual and spititual disillusionment. But give it time to mature into a weary field like the rest; or, maybe, give them a run for their money!)

Linkbacks: Shiny Blue Black

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Τι να πεις μετά; Το κλείνεις και πας για ηλιοθεραπεία…

(Ευχαριστώ που μου το θύμισες, seekerwh. Ένας βασικός λόγος που συνεχίζω να συχνάζω στο monitor, -παρά τους aggregators- είναι αυτά τα τυχαία posts που σε στέλνουν, την κατάλληλη στιγμή)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Αν και τα κόμικς έχουν στραφεί, τις δυό τελευταίες δεκαετίες, σε πιό ώριμες θεματικές και προβληματισμούς, οι ποιοτικές, μεγάλες σε διάρκεια, χωρίς υπερήρωες σειρές που κέρδισαν την εκτίμηση του κοινού και των κριτικών μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού: Sandman, Transmetropolitan, Hellblazer, Preacher… όλες από την Vertigo, μιά εκδοτική γραμμή “για ώριμους αναγνώστες” της αειθαλούς DC, που φυσικά βάσισε την τεράστια επιτυχία της σε κόμικς υπερηρώων. Παρά τις κατηγορίες από δημιουργούς του ανεξάρτητου χώρου, όπως ο Frank Miller, που της προσάπτουν ότι η ταμπέλα “suggested for mature readers” αποτελεί μιά πιό ήπια διατύπωση του μισητού “approved by the Comics Code Authority“, η στρατηγική που ακολούθησε η DC με την Vertigo αποδείχτηκε επιτυχημένη και προσοδοφόρα, δίνοντας τη δυνατότητα σε συγγραφείς και καλλιτέχνες που έχτισαν τη φήμη τους δουλεύοντας σε καθιερωμένες σειρές υπερηρώων να εκθέσουν τις προσωπικές τους δημιουργίες σε ευρύ κοινό και να δημιουργήσουν τη νέα εποποιία των κόμικς, απαλλαγμένη σε μεγάλο βαθμό απ’ τα κατάλοιπα του παρελθόντος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα δημιουργού της νέας εποχής αποτελεί ο Brian Azzarello: παρ’ ότι αργότερα άφησε κι αυτός τη σφραγίδα του σε κόμικς υπερηρώων καθώς και στο Hellblazer, τη ναυαρχίδα της Vertigo, ο “Azz” ξεκίνησε την καρίερα του με μιά από τις ποιοτικές “ώριμες” προσωπικές σειρές της δεκαετίας που διανύουμε: το πολυβραβευμένο 100 Bullets, σε συνεργασία με τον ταλαντούχο Αργεντινό σχεδιαστή Eduardo Risso. Είχε προηγηθεί μόλις μιά μίνι σειρά των δύο συνεργατών πάνω στην ίδια συνταγή για τη Vertigo, το Jonny Double, που άρκεσε για να πείσει τους executives της DC να τους εμπιστευτούν μιά μηνιαία σειρά 100 τευχών. Έξι χρόνια μετά, το 100 Bullets παραμένει μιά σειρά χωρίς συμβιβασμούς, με αυθεντικά κινηματογραφική συνταγή, δυνατούς χαρακτήρες και συναρπαστική πλοκή. Στην κριτική του για πρόσφατο τεύχος, ο James Groves γράφει:

Two-thirds into the neo-noir masterpiece that is Brian Azzarello and Eduardo Risso’s groundbreaking hard-boiled crime/conspiracy opus, 100 Bullets, and we’re still being treated to a wonderful display of what true noir is all about: shadowed images, bleak urban settings, cynical and disillusioned characters–told with a dark, pulpy sensibility, and some of the best goddamn ‘sideways’, tongue-in-cheek, razor-sharp dialogue that you’re likely to find in the medium of comics.

Για μιά σειρά κόμικς σαν κι αυτή, μπορεί να μιλήσει κανείς μόνο με κινηματογραφική ορολογία. Οι Azzarello και Rizzo κυριολεκτικά “σκηνοθετούν” μέσα στα καρέ κάποιες σεκάνς που θα ζήλευαν και οι πιό φτασμένοι δημιουργοί ταινιών μυστηρίου και δράσης του Hollywood. Η “διεύθυνση φωτογραφίας” και η “σκηνογραφία” χρήζουν ιδιαίτερης μνείας: απ’ την γκρι-καφέ μουντάδα του Σικάγο, μέχρι το απατηλά χρυσό λυκόφως του Λος Άντζελες, και το βρώμικο κίτρινο της νυχτερινής Νέας Ορλεάνης, τα -αστικά, κυρίως- τοπία στα οποία εκτυλίσσεται η σειρά παραπέμπουν σε γνώριμες, από τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, παραστάσεις, χάρη στους έντονους χρωματισμούς και τα προσεγμένα props. Λέγεται ότι ο Risso δε μιλούσε αγγλικά στην αρχή της συνεργασίας του με τον Azzarello, και ζωγράφιζε τα καρέ του βασισμένος σε φωτογραφίες που του έστελνε ο δεύτερος. Όπως και να έχει, η συνεργασία των δύο δημιουργών κρίνεται, εκ του αποτελέσματος, απόλυτα επιτυχημένη. Τα ίδια τα σκίτσα απαιτούν προσεκτική ματιά, αφού πολλές φορές κρύβουν σημαντικά στοιχεία για την κατανόηση της πλοκής, ή περιέχουν παράλληλες σκηνές που προϊδεάζουν για τη συνέχεια. Οι διάλογοι είναι κοφτοί, ελλειπτικοί κι απόλυτα στυλιζαρισμένοι στα hardboiled πρότυπα, γεμάτοι υπονοούμενα κι ατάκες, ενώ το τηλεοπτικού τύπου μοντάζ εναλλάσσει συχνά πυκνά την οπτική γωνία ανάμεσα στις δύο ή τρεις ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα στο κάθε επεισόδιο, αφήνοντας πολλές φορές τους διαλόγους και τις αναμετρήσεις ημιτελείς (βλέπε X-Files και Seijun Suzuki). Η ιστορία με τίτλο The Counterfifth Detective, που αποτελεί φόρο τιμής στον Raymond Chandler, θα έκανε περήφανο τον μεγάλο λογοτέχνη και φανερώνει τις noir καταβολές της σειράς.

Για την υπόθεση, είναι αδύνατο να πει κανείς πολλά πράγματα χωρίς να φανερώσει μυστικά και ..ντοκουμέντα. Αφορά ένα μυστηριώδη πράκτορα που εμφανίζεται στις ζωές κάποιων ανθρώπων για να τους προσφέρει την ευκαιρία να εκδικηθούν εκείνους που τους έβλαψαν, χωρίς επιπτώσεις. Ο χαρτοφύλακας που ο πράκτορας Graves δίνει στους αδικημένους περιέχει ένα φάκελο με αδιάσειστα στοιχεία για την ευθύνη του εκάστοτε ενόχου, ένα “καθαρό” πιστόλι και 100 σφαίρες ανεξακρίβωτης προέλευσης. Ο ίδιος ο Azzarello παραδέχεται ότι η βασική αυτή πλοκή αποτελεί το δόλωμα για να κινήσει το ενδιαφέρον του νέου αναγνώστη. Σταδιακά, εισέρχεται στο προσκήνιο μιά πλειάδα χαρακτήρων, καθένας με τα δικά του πειστικά κίνητρα, που συνδέονται με δεσμούς φιλίας, ίντριγκες, αρχαίες συμφωνίες, έρωτες και προδοσίες, ενώ η εξέλιξη της ιστορίας συμβαδίζει με το ξετύλιγμα του σκοτεινού παρελθόντος τους και της μυστικής ιστορίας του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Ο Azzarello κατέχει την δυναμική της τραγωδίας κι είναι μάστορας του ρυθμού και της λογοτεχνικής συγχρονικότητας’ σχεδόν αφήνει τους χαρακτήρες του να περιηγηθούν στην αμερικάνικη επικράτεια, ξέροντας ότι όταν χρειαστεί, οι δρόμοι τους θα συναντηθούν, συνήθως με βίαιο και απρόβλεπτο αποτέλεσμα.

Κι αν ακόμα το Bullets μεταφερθεί κάποτε σε τηλεοπτική σειρά, όπως σίγουρα του αξίζει, αμφιβάλλω αν θα βρεθεί το επιτελείο με το όραμα και το ταλέντο για να αναδείξει τις ποιότητές του στη μικρή οθόνη. Συγκρίνοντας τη σειρά με τα X-Files, ο Daniel Coyle γράφει, στην κριτική του για το τεύχος 14:

Unlike Frank Spotnitz and Chris Carter[..], Azzarello has been working from the beginning with a clear, strong sense of purpose. What made those X-Files episodes work was the sense that there was a bigger picture, a sense of scope that you normally don’t see in television. But Spotnitz and Carter expanded their story haphazardly, Azzarello is able to keep the air of mystery without feeling that a bunch of faceless aliens could come in at any moment and wipe everything out because he’s written himself into a corner or doesn’t have the right budget.

Απ’ την άλλη, τι τύχη θα είχε η μεταφορά μιάς τόσο επιτηδευμένης και περίπλοκης σειράς στην τηλεόραση, τη στιγμή που αποτυχαίνουν οι μεταφορές πιό εμπορικών αλλά εξίσου ποιοτικών σειρών όπως το Global Frequency του Warren Ellis; (περισσότερα γι’ αυτό σε επόμενο post)

Όπως συμβαίνει και με άλλες cult δημιουργίες που συνεχίζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, το “Bullets” απολαμβάνει την εκτίμηση μιάς κοινότητας ανθρώπων με ευρείες λογοτεχνικές και κινηματογραφικές επιρροές, που κονταροχτυπιούνται στα forum, υποστηρίζοντας με πάθος τις περίπλοκες θεωρίες τους, ενώ το ογκώδες πληροφοριακό υλικό που έχουν συλλέξει για τη σειρά ενημερώνεται μετά την έκδοση του κ

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Τα “ψιλά” του Warren Ellis

Το Robotech -που προβάλλονταν και στην ελληνική τηλεόραση- είναι μιά ιδιάζουσα περίπτωση τηλεοπτικής σειράς anime, καθώς αποτελεί εκδυτικοποιημένη μίξη τριών (!) διαφορετικών γιαπωνέζικων σειρών, που όμως γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία παγκοσμίως από τις συνιστώσες της. Παρ’ ότι πολλοί purists αργότερα κατέκριναν τον Carl Macek και την Harmony Gold, θεωρώντας ότι έφτιαξαν ένα εμπορικό αχταρμά, γεγονός είναι ότι το Robotech συνέβαλλε σημαντικά στο να γίνουν δημοφιλή τα anime στο διεθνές τηλεοπτικό κοινό. Από τις τρεις συνιστώσες του Robotech, το SDF Macross είναι η μακροβιότερη και μάλλον η πιό αξιόλογη, έχοντας καταφέρει να κερδίσει το δικό της κοινό έξω απ’ τα σύνορα της Ιαπωνίας. Το Macross επίσης έδωσε πνοή στο πρώτο ίσως idoru ^(*): την Lynn Minmay, χαρακτήρα της σειράς που έγινε είδωλο της ποπ στην Ιαπωνία. Οι δύο ταινίες που βασίστηκαν στην πρωτότυπη σειρά (The SDF Macross: Do You Remember Love?, The SDF Macross II: Lovers, Again), αν και αρκετά cheesy, είναι ιστορικά αποκτήματα για τους φίλους των anime. Η μίνι-σειρά Macross Plus (κριτική από το Anime Critic), που γυρίστηκε δέκα χρόνια μετά την πρώτη ταινία, είναι κατά τη γνώμη μου το πιό ώριμο δείγμα του franchise (αν και η υπόθεσή του θυμίζει εμφανώς το Top Gun), με εξαιρετικές ποιότητες παραγωγής. Ελπίζω το “9″ να τις συμπεριλάβει κάποια στιγμή στο μέλλον στα ένθετά του, και να συνεχίσει ίσως και με άλλες κλασικές παραγωγές (Akira, Bubblegum Crisis κλπ). Το μεγάλο πρόβλημα με τα anime είναι συνήθως η εξεύρεση υποτίτλων, αλλά απ’ όσο ξέρω, όλες οι προαναφερθείσες σειρές και ταινίες έχουν υποτιτλιστεί ή μεταγλωττιστεί στα αγγλικά.

Απ’ την άλλη, το σημερινό “9″ επεφύλασσε μιά δυσάρεστη έκπληξη στους αναγνώστες του, καθώς για κάποιο λόγο κυκλοφόρησε ..μισό: σε λεπτό χαρτί κατώτερης ποιότητας απ’ το γνωστό ιλουστρασιόν (για πρώτη φορά) και με 20 σελίδες λιγότερες (!) σε σχέση με τα προηγούμενα τεύχη. Ίσως θα ήταν καλύτερα για το περιοδικό να είχε ανεξαρτητοποιηθεί από την εφημερίδα εδώ και καιρό, ίσως όμως να ακολουθούσε τότε την τύχη παλιότερων ποιοτικών περιοδικών ειδικού ενδιαφέροντος και φανατικού non-mainstream κοινού (πχ. Cine7) που εξέλειψαν. Αν οι λόγοι για το ..αδυνάτισμα είναι καθαρά οικονομικοί, θα προτιμούσα -όσο κι αν επικροτώ την προσθήκη των VCD του Robotech- να έδινα το μισό ευρώ για να συνεχίσει να βγαίνει το περιοδικό στα παλιά του ..κυβικά.

Αναφορές: Δυστυχώς, το “9″ δεν έχει δική του ιστοσελίδα απ’ όσο ξέρω. Για περισσότερα σχετικά με τα anime και τα manga από ελληνική σκοπιά, διαβάστε την πολύ καλή σειρά άρθρων Shinjuku Express του Ανδρέα Μιχαηλίδη στο Comicdom.

( ^* αργότερα, στο Macross Plus, η Sharon Apple ήταν ένα idoru με την “κλασική” έννοια του όρου)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

O Warren Ellis είναι ένας από τους πιό παραγωγικούς, ιδιοσυγκρατικούς και αμφιλεγόμενους συγγραφείς comics της τρέχουσας γενιάς, και επάξιος συνεχιστής της βρετανικής (με την ευρεία έννοια) παράδοσης στο μέσο, που περιλαμβάνει φημισμένους δημιουργούς, όπως τον Alan Moore, τον Neil Gaiman, τον Grant Morrison, τον Garth Ennis και τον Jamie Delano. Ειδικότητά του, η αποδόμηση και ανακατασκευή της τυπικής φόρμουλας του comic υπερηρώων, με στοιχεία από την mainstream επιστημονική φαντασία, την pop -αλλά και την geek- κουλτούρα, το πολιτικό θρίλερ, τα anime και τις πολεμικές περιπέτειες. Ο Claude Lalumière, στην βιογραφία του για το Locus, απαριθμεί τα συνήθη θέματα του Ellis:

information overload; cynical, burnt-out adventurers with hidden streaks of compassion and even sentimentality; the erosion of conventional societal taboos; posthuman technology run amok; a dysfunctional relationship between, on the one hand, human consciousness and, on the other, technology and culture; the exploration of the inherent contradictions of transhuman philosophy; protagonists with substance addiction problems; an urgent desire for utopia in the face of overwhelming dystopian trends; and an outrageously extreme sense of humour.

Αν και πολλοί θεωρούν πως τα μεγάλα projects (όπως το πολυβραβευμένο προσωπικό του magnum opus, Transmetropolitan) αποτελούν πιό πρόσφορα σχήματα για την ανάπτυξη των περίπλοκων ιδεών και των μυθοπλασιών του, κάποιες απ’ τις μικρότερες και λιγότερο γνωστές δουλειές του, κυρίως για ανεξάρτητους εκδοτικούς οίκους, είναι εξίσου αξιόλογες.

Ruins (Marvel-1995)

“Washington DC. As it was, swallowed back by it’s state, now that the White House is gone. I hate this city. It’s here that the American Dream decided it liked the taste of vomit it was choking on. Just rolled over on it’s back and screamed for more drugs. It didn’t die.”

Ο Ellis γράφει εδώ το τελευταίο κεφάλαιο σε μιά εναλλακτική ιστορία βασισμένη στο Marvels του Alex Ross (που αποτελεί το ίδιο μιά εναλλακτική ιστορία των υπερηρώων της Marvel). Ο δημοσιογράφος Philip Sheldon, γερασμένος και με καταπονημένη την υγεία του, προσπαθεί πριν πεθάνει να ανακαλύψει τα αίτια που έκαναν τους μεταλλαγμένους μάστιγα και κοινωνικό πρόβλημα αντί για καταλύτες μιάς λαμπρής εποποιίας, σε μιά Αμερική που μοιάζει πολύ με την σημερινή (μόνο που το ρόλο του φοβήτρου έχουν πάρει οι μεταλλαγμένοι αντί για τους τρομοκράτες). Στα πλαίσια δύο μόλις τευχών, στηριγμένος στο εντροπικό σκίτσο των Cliff και Terese Nielsen (που θυμίζει τη σκηνοθεσία των πιό σκοτεινών επεισοδίων των X-Files), ο Ellis “ξεπαστρεύει” με συνοπτικές διαδικασίες και φρικτούς τρόπους όλους σχεδόν τους διάσημους υπερήρωες της Marvel.

Dark Blue (TPB Avatar-2001)

Ένα police procedural που εξελίσσεται σε μεταφυσικό θρίλερ, με υπόθεση που φέρνει στο νου το Se7en και το Thirteenth Floor. Ο σαδιστικά βίαιος ντετέκτιβ Frank Christchurch κυνηγάει ένα ψυχωτικό δολοφόνο με τη βοήθεια της by-the-book συναδέλφου του, σε μιά πραγματικότητα που αποσυντίθεται. Μόνο που ο δολοφόνος δε μπορεί να πεθάνει γιατί είναι ήδη νεκρός’ για να τον πιάσει, ο Frank θα πρέπει να κάνει την υπέρτατη θυσία. Ο Ellis αναφέρει σαν έμπνευσή του για το Dark Blue τα πειράματα του Terence McKenna με ψυχοτρόπες ουσίες που προκαλούν διαμοιρασμένες παραισθήσεις.

Ministry of Space (Image-2001)

Jodrell, this is the Mars fleet. All seven hundred souls aboard are accounted for and ready to begin England’s greatest adventure. The Mars Exploratory Force is go for landing…

1948: ο πρώτος τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος, 1950: η πρώτη υπερηχητική πτήση με αεροπλάνο, 1953: οι πρώτοι άνθρωποι σε τροχιά, 1957: προσελήνωση, 1969: επανδρωμένη αποστολή στον Άρη. Έχοντας προλάβει, μετά την παράδοση των Γερμανών, να τρυγήσουν τα μυστικά του Peenemünde πριν από τους ρώσους και τους αμερικάνους, οι βρετανοί γίνονται μπροστάρηδες της λαμπρής διαστημικής εποποιίας της ανθρωπότητας και επεκτείνουν την αυτοκρατορία της Αλβιόνας ..ad astra, με εμπνευστή τον χαρισματικό, φλεγματικό και αδυσώπητο στρατιωτικό John Dashwood. 56 χρόνια μετά, όμως, η επικείμενη αποκάλυψη της αλήθειας για τον ανορθόδοξο “μαύρο προϋπολογισμό” του Υπουργείου Διαστήματος απειλεί να γκρεμίσει το έργο του Sir John. Κι όπως μας αποκαλύπτει “ύπουλα” ο συγγραφέας στα τελευταία καρέ, το τίμημα για τις κοινωνικές κατακτήσεις της ξέφρενης κούρσας προς το διάστημα ίσως να είναι πολύ μεγάλο.

Red (Homage-2003)

…I did these things because it was explained to me that America would not remain safe otherwise. These are the hard choices. And make no mistake, I will go to my grave regretting the horror I spread. But I am not a monster because I kill. Killing is easy. I am a monster because I accept the hard choices. I am a monster because I see that my actions in the service of my people will cause nothing but terror and pain. And I do them anyway. I am very good at terror and pain.

Μια ελεγεία για τους ενσυνείδητους στρατιώτες του συστήματος, και την αχαριστία του τέρατος που υπηρετούν. Ο νέος, πολιτικά διορισθείς DCI αποφασίζει να εξαλείψει το ενοχοποιητικό παρελθόν της “Εταιρείας”, αρχίζοντας με τον Paul Moses, τον καλύτερό της δολοφόνο -που θυμίζει ένα πιό γερασμένο Spider Jerusalem- ο οποίος έχει πλέον αποσυρθεί και ζει σαν ερημίτης, προσπαθώντας να ξορκίσει τις προσωπικές του Ερινύες. Big fucking mistake… Η κινηματογραφική εικονογράφηση του Cully Humner απαθανατίζει με πιστότητα την απολαυστική δράση: το κόκκινο αναβλύζει από τα καρέ, κι απ’ όλους -σχεδόν- όσους βρίσκονται στο δρόμο του Moses κι η κατάληξη της ιστορίας είναι τόσο αναπόφευκτη όσο κι αυτή των τροχιών από τις σφαίρες του.

Reload (Homage-2003)

- Why don’t you just release all this stuff to the public? Effect real political change?
- Oh, right. Trust the people to use their vote properly.Trust the courts to make the right decision. Trust the “dissent” types to argue with someone other than themselves. There’s only one way to “effect real political change” this time. And that’s to kill them all and start again.

Το δίδυμο αδελφάκι του Red, από άποψη θεματικής και format, κι ίσως η πιό πολιτικά ..ανατρεπτική δουλειά του Ellis μέχρι σήμερα, σε μόλις 66 σελίδες. Στο πολύ κοντινό μέλλον, ένας πράκτορας της Μυστικής Υπηρεσίας βρίσκεται να πολεμάει στο πλευρό της δολοφόνου του αμερικάνου προέδρου, για να λυτρώσει τον αμερικανικό λαό απ’ τα πλοκάμια της Μαφίας που έχει κυριέψει το Λευκό Οίκο.

Orbiter (Vertigo-2003)

This is a book about returning to space in the face of fear and adversity. It’s a book about glory. About going back to space because it’s waiting for us, and it’s where we’re meant to be. We can’t allow human space exploration to become our history.

Το Orbiter βρίσκονταν στο στάδιο σχεδιασμού όταν, όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας στον πρόλογο, η τραγωδία του Columbia έκανε επιτακτική την έκδοσή του: γράφτηκε σε μιά εποχή που ίσως εκ των υστέρων κριθεί ως η απαρχή του μεσαίωνα των διαστημικών προγραμμάτων, για να βοηθήσει στο να κρατηθεί ζωντανό το όνειρο της διαστημικής εποποιίας της ανθρωπότητας. Παρά τα ευγενή ελατήριά του συγγραφέα και της εικονογράφου Colleen Doran, το Orbiter είναι ίσως το πιό άνισο από τα πρόσφατα δημιουργήματα του Ellis, ακριβώς γιατί επενδύει με υπερβολικό συναισθηματισμό την προσέγγισή σ’ ένα αίτημα που μόνο με ορθολογικά επιχειρήματα μπορεί πραγματικά να στηριχτεί, στη σημερινή εποχή των παγκόσμιων κρίσεων, της ανασφάλειας και του ατομισμού. Το εγχείρημα δεν αποτυχαίνει τελείως, όμως, αφού καταφέρνει να μιλήσει στην καρδιά όσων μεγάλωσαν με μπούσουλα για το μέλλον την ε.φ., και με φτερά της φαντασίας τους τις πτέρυγες των διαστημικών λεωφορείων.

Angel Stomp Future, Frank Ironwine, Quit City, Simon Spector (Apparat-2004)

An imaginary line of comics singles. Four imaginary first issues of imaginary series from an imaginary line of comics, even[..]This is what I think adventure comics would look like today if you blanked out the last sixty years of superhero comics.

Είναι αλήθεια ότι οι υπερήρωες, μιά μορφή χαρακτήρων που γεννήθηκε στη δεκαετία του ’40 (και κατά πολλούς, έπρεπε να παραμείνει εκεί) είναι αυτοί που χάρισαν στα comics την εμπορική επιτυχία, που επέτρεψε στη συνέχεια στους δημιουργούς να εξερευνήσουν πιό καθημερινούς προβληματισμούς και ώριμα θέματα, διατηρώντας την απήχηση του μέσου. Ταυτόχρονα, πολλοί δημιουργοί (μεταξύ των οποίων και ο Ellis) επανακαθόρισαν τους κόσμους και τους ρόλους των υπερηρώων σε πιό ρεαλιστικές βάσεις. Υπάρχουν όμως και πολλοί αναγνώστες που σνομπάρουν τα comics γιατί, ακόμα και σήμερα που έχουν ωριμάσει, κουβαλάνε τα συμπλέγματα των χαρακτήρων με τις μπέρτες και τα κολάν και των ιστοριών τους, καθώς οι εκδοτικές εταιρείες δημιουργούν συχνά crossovers και προσπαθούν να διατηρούν την όπισθεν συμβατότητα των κόσμων τους ώστε να μεγιστοποιήσουν τις πωλήσεις. Επίσης, δεν είναι εντελώς άδικη και η κατηγορία ότι το μέσο έχασε την επαφή με τις λογοτεχνικές ρίζες του (τις περιπέτειες του Edgar Rice Burrows, τις ιστορίες μυστηρίου του Arthur Conan Doyle και το noir του Chandler και του Hammett, τα “επιστημονικά ρομάντζα” του H. G. Wells και την πρώιμη επιστημονική φαντασία του Amazing Stories), κι απομακρύνθηκε σε ύφος από τα δημοφιλή pulp αναγνώσματα, όπως ο Doc Savage κι ο Ίσκιος, που αποτέλεσαν τους φυσικούς προγόνους του. Ο Ellis προσφέρει μιά μικρή υπηρεσία σ’ αυτή τη μερίδα του κοινού, προσπαθώντας με τα “Apparatics” να σκιαγραφήσει την εναλλακτική πραγματικότητα των σημερινών comics, χωρίς τη μεσολάβηση της εξηκονταετούς μυθολογίας των υπερηρώων. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον, αν και κάπως άνισο, και τα σημειώματα του Ellis που καταγράφουν τις προθέσεις και τις επιρροές του απολαυστικά όσο και διδακτικά σε σχέση με την δημιουργική διαδικασία των comics.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

• Το blog του Warren Ellis, όπου σχολιάζει την επικαιρότητα και τα αλλόκοτα νέα με αιρετικό χιούμορ (και η σχετική συλλογή από links στο del.icio.us)
• Η στήλη του στο artbomb.net
• Το σχετικό λήμμα της Wikipedia
• Πλήρης βιβλιογραφία του
• The Continuity Pages: Warren Ellis Miscellany
• Σύντομη βιογραφία και παρουσίαση της δουλειάς του στο Locus
• Πρόσφατή του συνέντευξη στο Londonist
• Η συνέντευξή του στο Slashdot
• Το Apparat podcast που παράγει ο ίδιος, με μουσική από ανεξάρτητους καλλιτέχνες
• Technorati tag: warren+ellis

Τάδε έφη Warren Ellis…

..για τα blogs και το ρόλο τους στη συμμετοχική δημοκρατία:

Worked out well for the Dean campaign in America, eh? Emergent democracy apparently means [..] paying for a computer and a net connection and often webspace and calling it Free Speech. Listen, free speech is that place in Westminster called Speaker’s Corner where people can stand and rant about anything they like. Getting billed to broadcast what passes for thinking in your TV-deadened head is called Hard Money. Using your own money to tell anyone who’ll look that hospitals should compete for your business and that schools don’t need heating is called Being That Mad Bloke In The Corner.

..για την τηλεόραση:

You know as well as I do that in most places the TV exists to feed you shit.[..]Get up and look for something new.

..για τις κινηματογραφικές μεταφορές των comics:

When you talk about movies, there’s always that which bookstores live by; the book is almost always better than the movie. You could have no better case in point than “From Hell”, Alan Moore’s best graphic novel to date, brilliantly illustrated by Eddie Campbell. It’s hard to describe just how much better the book is. It’s like, “If the movie was an episode of Battlestar Galactica with a guest appearance by the Smurfs and everyone spoke Dutch, the graphic novel is Citizen Kane with added sex scenes and music by your favourite ten bands and everyone in the world you ever hated dies at the end.” That’s how much better it is.

..για τη σχέση της τέχνης με την πραγματικότητα:

The years since I finished Transmetropolitan have been a litany of horror. That book is coming true. Right down to the stupid details Darick Robertson and I threw in like two-headed cats and cameras in shades. Every time I invent something, lately, it turns up in the news six months later (including but not limited to space shuttles blowing up and, in a script I decided not to finish, snipers terrorising cities). And then I have to throttle some more and let more horrible shit out of the back of my head.It’s possible that I’m actually driving humanity quickly towards total apocalypse.

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Κριτική: 100 Bullets

The Sandman #28: Season of Mists (Gaiman, Dringenberg) © 1998 DC Comics

Cobalt sunset

(Soundtrack: Pink Floyd – Comfortably Numb)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν

Τα άρθρα της Εύης (και οι καταφρονεμένοι εξωγήινοι του CrazyMonkey, τις προάλλες) με βάζουν σε σκέψεις. Δεν έχω επισκεφτεί μεγάλες ξένες πρωτεύουσες εκτός από το Λονδίνο (κι αυτό φευγαλέα), αλλα αυτή την αίσθηση άγριας δυναμικής και συνεχούς αλλαγής που περιγράφει την έχω βιώσει έμμεσα (και ζηλέψει) μέσα από αφηγήσεις φίλων, ταινίες, βιβλία και παιχνίδια’ πολλές φορές και για πόλεις του παρελθόντος, όπως το Λονδίνο και το Αμστερνταμ του 17ου αι. (στο Baroque Cycle του Stephenson), το Σικάγο του μεσοπολέμου, την Αλεξάνδρεια (του Durrell) στα χρόνια του πολέμου και τη μεταπολεμική Νέα Υόρκη‘ ή φανταστικές, όπως η Lankhmar του Leiber, το Newford του Charles de Lint, η New Crobuzon του Mieville, η Waterdeep (από τον κόσμο των Forgotten Realms, του D&D), η Πόλη του Ellis.

Ειδικά τη Νέα Υόρκη, την νιώθω τόσο οικεία που θα μπορούσα να είχα ζήσει εκεί σε προηγούμενη ζωή (όπως και πολλοί, φαντάζομαι). Την αίσθηση που περιγράφει η Εύη την έχω νιώσει άμεσα και σε φευγαλέα περάσματα από μικρότερες πόλεις (Αθήνα, Γλασκώβη, Φρανκφούρτη, Μασσαλία, Λευκωσία), αλλά αναρωτιέμαι μήπως οφείλονταν ακριβώς στο εφήμερο της επίσκεψης.

Και μετά, υπάρχουν οι “Φούσκες“, στις οποίες ζούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Τι σχέση έχουν οι μεν με τις δε, δεν έχω καταλάβει ακόμα. Ίσως οι Φούσκες είναι alter egos των μαγικών πόλεων, όπως αυτές που προανέφερα, που υπάρχουν για να εγκλωβίζουν και να τιμωρούν τους αστούς χωρίς τόλμη, φαντασία, ενεργητικότητα και αγάπη για αυτές. Ίσως είναι θέμα προοπτικής και τρόπου ζωής, ίσως απλά να ζούμε σε λάθος πόλεις.

Για τη δική μου πόλη, τη Θεσσαλονίκη, τρέφω πολύ δυνατά συναισθήματα, που όσο όμως περνάει ο καιρός γίνονται αντιφατικά και ξεθωριάζουν. Προσπαθώντας να ανακαλύψω αν γι’ αυτό φταίει η πόλη που μαραζώνει ή εγώ που οι ανάγκες μου δεν ικανοποιούνται και παρ’ όλα αυτά παραμένω εδώ, δε βρίσκω εύκολη λύση. Είναι αλήθεια ότι η σημερινή Θεσσαλονίκη φαντάζει άχρωμη και αθεράπευτα επαρχιακή μπροστά στο δυναμικό, κοσμοπολίτικο και πολυπρόσωπο χωνευτήρι πολιτισμών που έζησαν οι παλαιότερες γενιές και γεύση της πρόλαβα να πάρω κι εγώ, μεγαλώνοντας στη δεκαετία του ’70 και του ’80. Όμως η αλλαγή αυτή δεν ήρθε απότομα, και δεν οφείλεται μόνο στην αειθαλή αναλγησία των διαφόρων κυβερνήσεων απέναντι στα πάγια προβλήματα της πόλης, στο όσο πάει και πιό δυσχερές οικονομικό κλίμα, στην δραματική ανεργία, στις εγκληματικές οικονομικές ατασθαλίες, στο περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα (που επεκτείνεται και στον υπόλοιπο νομό), στον ανερμάτιστο κυκλοφοριακό σχεδιασμό, την φτωχή συγκομιδή της αρχιτεκτονικής, την πολιτιστική παρακμή και την αδιαφορία, αναρμοδιότητα ή ανικανότητα (ποιό από τα τρία είναι το χειρότερο;) των τοπικών αρχόντων.

Σε μεγάλο βαθμό φταίμε κι εμείς οι Θεσσαλονικείς, που κατά τα φαινόμενα αγαπάμε “πορωμένα” την πόλη μας, αλλά την αφήνουμε να (αν)αλώνεται μέρα με τη μέρα γύρω μας. Η σχέση του μέσου σαλονικιού με την πόλη του θυμίζει το γάμο του Λεωνίδα και της χοντρής. Είμαστε όλοι γνώστες της μερίδας των προβλημάτων που μας επηρεάζουν προσωπικά και άμεσα στη διαβίωση, τη μετακίνηση ή την υγεία μας, παραπονιόμαστε διαρκώς αναμεταξύ μας ανάμεσα στο φραπέ και το τσιγάρο, και ενίοτε, στα τοπικά ραδιόφωνα, στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις (ο αντίκτυπος και η εμβέλεια των οποίων είναι πενιχρή, ακόμα και εντός των ορίων της πόλης), αλλά δεν αναλαμβάνουμε προσωπικές πρωτοβουλίες για την επίλυσή τους, ή έστω για την ανάδειξή τους σε όργανα που θα μπορούσαν να των επιληφθούν (ναι, ακόμα και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αν χρειαστεί!), και κυρίως, δεν λαμβάνουμε υπ’ όψη τη γενική εικόνα του προβλήματος. Το χειρότερο είναι ότι η εθελότυφλη προσκόλληση που έχουμε όλοι στο μύθο της πόλης (χτισμένο σε άλλες εποχές, και τον οποίο δεν κάναμε τίποτα για να τον αξίζουμε) δε μας αφήνει να δούμε την νοσηρή πραγματικότητα και μας μετατρέπει σε junkies υποσχέσεων.

Ο Αγγελιοφόρος της Κυριακής ξεκίνησε τις τελευταίες εβδομάδες δημόσιο διάλογο, προσκαλώντας στην κατάθεση προτάσεων για το μέλλον της πόλης, χωρίς όμως δυστυχώς να διαφημίζει την πρωτοβουλία στην ιστοσελίδα του (είναι η μόνη εφημερίδα της πόλης που διαθέτει ιστοσελίδα!) ή στα τοπικά μέσα’ ούτε και μπόρεσα να βρω τις ίδιες τις προτάσεις στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας. Η εισαγωγή του αφιερώματος στο προχθεσινό φύλλο αναφέρει τα εξής:

Κοινό σημείο για όλους είναι ότι η μιζέρια δεν ταιριάζει στους κατοίκους τούτης της περιοχής και ότι θα πρέπει να αναληφθούν όλες εκείνες οι πρωτοβουλίες, ώστε μετά την EXPO 2008 που χάθηκε, να βρεθεί ένα όραμα που θα πάει την πόλη μπροστά επί της ουσίας. Για να ξεπεράσουμε έτσι τους ίδιους χιλιοειπωμένους σχεδιασμούς του παρελθόντος, που περιορίζονται στο μετρό, την υποθαλάσσια, τα παρκινγκ (τι όνειρο κι αυτό) και άλλα …τσιμέντα γενικώς, χωρίς να υπάρχει ένας γενικότερος σχεδιασμός για την ανάπτυξη της πόλης.

Άντε να δούμε. Ή μάλλον, να κάνουμε, γιατί όλοι ξέρουμε πόσα πετύχαμε, περιμένοντας τη σωτηρία με σταυρωμένα χέρια. Προς το παρόν, η Νύμφη του Θερμαϊκού κοιμάται χωρίς όνειρα τον ύπνο του δικαίου (τσιμέντου;), περιμένοντας το πριγκηπόπουλο να την ξυπνήσει το 2008. Εμένα, αυτός ο ύπνος μου μοιάζει πολύ με κώμα.

Στο διήγημα “Tallulah” του de Lint, ο ήρωας συναντάει -κι ερωτεύεται- το πνεύμα της πόλης του, που αφήνει πίσω την πόλη επειδή οι άνθρωποί της την έχουν ξεχάσει.

Στην αλλόκοτη “Ιστορία δύο πόλεων” του Neil Gaiman, ένα “ανθρωπάκι του Γαϊτη”, που αγαπάει την πόλη του, βρίσκεται να περιηγείται για μήνες στο όνειρο της, προσπαθώντας να βρεί ένα γνωστό σημείο απ’ όπου θα δραπετεύσει. Οι πόλεις είναι ζωντανές κι έχουν διαφορετικές προσωπικότητες, του λέει ένας άλλος χαμένος που απαντάει στο δρόμο του’ και στον ύπνο τους, ίσως ονειρεύονται ανθρώπους.

“If the city was dreaming,” he told me, “then the city is asleep. And I do not fear cities sleeping, stretched out unconscious around their rivers and estuaries, like cats in the moonlight. Sleeping cities are tame and harmless things. What I fear,” he said, “is that one day he cities will waken. That one day the cities will rise.”

Ίσως είναι έτσι τα πράγματα κι οι πόλεις μας κοιμούνται. Έχω την υποψία, όμως, ότι δε θα ήταν τόσο τρομακτικό να τις αγαπήσουμε και έτσι να τις ξυπνήσουμε, ή τουλάχιστον να βιώσουμε και μεις για λίγο τα όνειρά τους.

Είμαι επίσης σίγουρος ότι κάποιες πόλεις απλώς λαγοκοιμούνται, μ’ ανοικτό το ένα τους μάτι…

(Η νυχτερινή άποψη της Αθήνας είναι δανεισμένη από το blog ενός Ολυμπιακού εθελοντή, η δορυφορική φωτογραφία της Θεσσαλονίκης από το World Wind της NASA)

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Αποκαλύπτουμε τα πάρκα της Νέας Παραλίας
• Πρώην στρατόπεδο Καρατάσιου: τσιμέντο να γίνει;
• Που’ναι τα πάρκα, οέο;
• Της πλατείας το κάγκελο
• Our last, best hope for ..frappe?
• Νισάφι πιά, Θεσσαλονίκη