Δεν γκρινιάζω προκαταβολικά.
(Η ώρα της δράσης για τον ίδιο έφτασε και οι πρώτες του κινήσεις που, ναι μεν είναι πάρα πολύ θετικές και ελπιδοφόρες, αλλά δίνουν μεγάλο χρονικό περιθώριο ως προς την υλοποίηση τους, δεν επαρκούν -τουλάχιστον για ‘μένα- στο να τον θεοποιούμε με αυτό τον τρόπο (όχι εδώ μέσα, που προφανώς δεν θεοποιείται, αλλά σε άλλους χώρους).

Δεν θεωρώ ότι όλοι είναι ίδιοι, όπως σωστά επισημαίνει ο κ. Πήττας (ότι εν ολίγοις, δεν είναι), αν και η αλλοτρίωση που επιφέρει και στους ίδιους η θέση τους και οι επιρροές τους είναι σημαντικό ζήτημα. “Η συνισταμένη είναι κατιούσα” όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο κ. Ανευλαβής, κι αυτό ενίοτε αμαυρώνει και την εικόνα ορισμένων αξιόλογων που αποτελούν ανιούσα συνιστώσα.)

Εν προκειμένω, αυτό που με ανησυχεί (πέραν των υπολοίπων) είναι ότι μερίδα κόσμου έχει ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ θεωρήσει ότι είναι ο μεσσίας του πλανήτη και σίγουρα σε έναν βαθμό (τον ελάχιστο ελπίζω) θα απογοητευτεί. Αυτό δημιουργεί το ρεύμα του που, προφανώς, και είναι ελπιδοφόρο άλλα όχι πανάκεια…

Εννοείται πως δεν αμφισβητώ την κριτική σου στάση, και ειλικρινά θεωρώ πολύ σημαντικό το post. Αυτό που είπα πήγαινε προς άλλους, υποστηρικτές του μεσσιανισμού, ζητήματος πανάρχαιου και καθόλου επουσιώδους, που μερικοί «στοχαστές» και «διανοητές» ποτέ τους δεν κοίταξαν στα σεντόνια τους…

Στο δια ταύτα, συμφωνούμε.

Όσο για τον Obama, δε βλέπω το λόγο γιατί να γκρινιάζω προκαταβολικά απ’ τη στιγμή που οι πολιτικές του μέχρι στιγμής, ειδικά σε θέματα ανθρωπίνων και ψηφιακών δικαιωμάτων συνάδουν και ξεπερνούν ακόμα τις εξαγγελίες του. Το συγκεκριμένο μνημόνιο θεώρησα χρήσιμο να το προβάλλω αφού προάγει μιά φιλοσοφία την οποία υποστηρίζω εδώ και πολύ καιρό (διαφάνεια & ανοικτότητα στην διακυβέρνηση), και την οποία καλό θα ήταν να ενστερνιστεί και η ελληνική δημόσια διοίκηση (να μην αντιγράφουμε μόνο τις κακές “αμερικανιές”).

Βρίσκω τη γενική κουβέντα περί προσδοκιών από τον Ομπάμα τετριμμένη, ειδικά απ’ τη στιγμή που ξεκίνησε η διακυβερνησή του, κι έχω εκφράσει τις θέσεις μου επανειλημμένα στο Twitter και αλλού: ούτε Μεσσία το θεωρώ, ούτε ο γενικός κι αόριστος διαδεδομένος πολιτικός κυνισμός (“όλοι ίδιοι είναι, τίποτα δεν αλλάζει”) με εκφράζει, όπως σίγουρα θα γνωρίζουν οι αναγνώστες αυτού του blog.
Στέκομαι κριτικά απέναντί του όπως έκανα & κατά τη διάρκεια της καμπάνιας κι επικροτώ τα σωστα βήματα. Να είσαι σίγουρος ότι αν κάνει καμία χοντράδα (του τύπου Patriot Act 3), θα είμαι ο πρώτος που θα του τα χώσει.

Νομίζω, ότι το να περιμένουμε από “μεσσίες” (γνωστό και πανάρχαιο το φαινόμενο) τη Σωτηρία μας, δεν πρόκειται να αποδώσει ούτε τώρα. Απ’ ότι φαίνεται αλλάζει σελίδα η Αμερική, αλλά κατά το “βέλτιον το μη χείρον” δεν ξέρω αν θα αλλάξει κατ’ ουσίαν κάτι προς το καλό, ή απλά θα είναι κάτι καλύτερο από τον προηγούμενο πάτο που ομολογουμένως δεν μπορεί να ξεπεραστεί σε ανικανότητα.

Ελπίζω να σε ξαναδιαβάζω σύντομα στο #griots με την συχνότητα του Δεκέμβρη, αν και με αυτά αλλά και τα εγχώρια νέα το κόβω να παίρνει μεγάλη παράταση…