Είμαστε στον αέρα!
Εδώ και λίγο καιρό συμμετέχω σ’ ένα απ’ τα πιό ενδιαφέροντα πειράματα διαδικτυακού ραδιοφώνου: το radiobubble, μιά προσπάθεια του Αποστόλη Καπαρουδάκη και της Καλλιόπη Τακάκη, συνεπικουρούμενων από μιά ανοικτή κοινότητα bloggers, δημοσιογράφων, λογοτεχνών και ανεξάρτητων συλλογικοτήτων, που ενστερνίζεται την ίδια ορθολογική κι ελεύθερη φιλοσοφία διακίνησης ιδεών και ήχων που ενέπνευσε και τα Creative Commons.
Η εκπομπή που κάνουμε με τον Κώστα Μπουκουβάλα λέγεται “Η Φωνή του Πιγκουϊνου” κι ασχολείται με θέματα ψηφιακών δικαιωμάτων και ελεύθερου λογισμικού. Ο Κώστας καταπιάνεται κάθε φορά με ένα θέμα σχετικό με το Linux, προσπαθώντας φιλότιμα να δώσει μαθήματα σε αρχάριους μέσω ραδιοφώνου, κι εγώ κάνω ανταποκρίσεις σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις για τα ψηφιακά δικαιώματα σε Ελλάδα και εξωτερικό. Η εκπομπή προς το παρόν μεταδίδεται σε μαγνητοφώνηση μιά φορά το μήνα, στη ζώνη Ανοικτού Ραδιοφώνου του radiobubble (Τετάρτες 18:00-19:00), που μοιραζόμαστε με το Νίκο Αναγνώστου και το Ματθαίο Τσιμιτάκη, αλλά σκοπεύουμε τουλάχιστον κάποιες φορές να την ηχογραφούμε ζωντανά.
Η εκπομπή επενδύεται μουσικά με κομμάτια που διατίθενται με άδειες Creative Commons, από το ccMixter, το Jamendo, το indieFeed, τη Magnatune και άλλες πηγές podsafe μουσικής, αδειοδοτείται η ίδια με άδεια CC (BY-NC-ND 3.0) και είναι διαθέσιμη για streaming ή κατέβασμα μετά την πρώτη μετάδοση.
Οι 2 εκπομπές (1, 2) που έχουν μεταδοθεί μέχρι τώρα περιστράφηκαν γύρω από την αναθεώρηση του telecoms package στο Ευρωκοινοβούλιο και την σχετική ενημερωτική επίσκεψη bloggers και δημοσιογράφων τον περασμένο Σεπτέμβρη στις Βρυξέλλες, ενώ έγιναν αναφορές στην διαδικασία επικύρωσης της μυστικής συνθήκης ACTA, στην Παγκόσμια Ημέρα κατά των πατεντών λογισμικού, στο Software Freedom Day, στην καμπάνια 4Δ για δημόσια πρόσβαση στα δημόσια δεδομένα και σε άλλα θέματα.
“Guest εμφανίσεις” έχω κάνει μέχρι στιγμής και σε εκπομπές του Ματθαίου, και συγκεκριμένα στο radioblogging 22/10, με θέμα την αποτίμηση της διημερίδας στο Τελλόγλειο για τη δημοσιογραφία των πολιτών, και στο radioblogging 24/9, που αποτελεί πλήρη μπούσουλα για τις εξελίξεις σχετικά με το telecoms package μετά την επίσκεψη στις Βρυξέλλες. Τέλος, στην ειδική εκπομπή που κάναμε με τον Λουκά Τσουκνίδα του monkie radio στις 15/10, “μονολογούσαμε εναλλάξ για τα πνευματικά δικαιώματα, το αδιέξοδο, την παράνοια και τα φώτα στο τούνελ πριν βάλουμε, όλοι, ο ένας τον άλλον στη φυλακή”.
Το radiobubble ήρθε την κατάλληλη στιγμή, πάνω που αναρωτιόμουν μέχρι που μπορεί να φτάσει η δύναμη κι η αντοχή του γραπτού λόγου, ποιά εναλλακτική μπορεί να υπάρξει στο νεκρό, για μένα, ραδιόφωνο των ερτζιανών, αλλά και στα κονσερβαρισμένα και μοναχικά podcasts. Φανατικός ακροατής των ερασιτεχνών της πραγματικής ελεύθερης ραδιοφωνίας της Θεσσαλονίκης, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ‘90, αναρωτιόμουν επίσης αν θα ξανάβρισκα ποτέ το πνεύμα εκείνων των κοινοτήτων που ζωντάνευε μέσα από το περίεργο μίγμα του φύσει ερασιτεχνισμού με την προσπάθεια προσέγγισης του επαγγελματισμού που έβρισκε κανείς τότε μόνο στο ξένο ραδιόφωνο. Νομίζω ότι το βρήκα, απαράλλαχτο, κι είναι σα να μην πέρασε μιά μέρα από τότε που το τηλέφωνο ένωνε τους ακροατές και τους εκφωνητές σε ένα διαρκές υπόγειο ρεύμα. Μόνο που τώρα έχουμε το Twitter, το Skype, τα SMS, τα σχόλια στα blogs και τους δεκάδες άλλους τρόπους που βρήκαμε έκτοτε για να κοινωνούμε τη συχνότητα.
Μέχρι πριν λίγους μήνες, δεν είχα βρεθεί ποτέ πίσω από το μικρόφωνο και τα πλατό μιάς πραγματικής ραδιοφωνικής εκπομπής, παρά μόνο σαν επισκέπτης ακροατής και με την εξαίρεση μερικών εκπομπών μέσω Shoutcast για επιλεγμένους φίλους, πριν αρκετά χρόνια. Δοθεντος χρόνου, σκοπεύω να δοκιμάσω σύντομα την τύχη μου και στο πραγματικό ραδιόφωνο, μέσα από τις άλλες ζώνες του radiobubble: το ζωντανό talk radio με επιλεγμένη μουσική, όπως το έμαθα από το φίλο μου Λευτέρη Λάλο και τους άλλους grassroots μουσικούς παραγωγούς των ελεύθερων ερτζιανών, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ‘80, κι όπως το κάνουν σήμερα ο ANemos, τα παιδια του monkie radio, η παρέα του Radio Casbah και άλλες φωνές μέσα στη νύχτα, χωρίς playlist και στημένη παρουσία. Είναι κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και πολλά χρόνια. Δεν θεωρώ ότι έχω ιδιαίτερα “ραδιοφωνική φωνή”, ούτε και την κατάλληλη άρθρωση αλλά το παλεύω, γιατί το μέσο είναι το ίδιο μ’ αυτό που άφησα πίσω μου πριν τόσο καιρό, και δύναμή του παραμένουν οι κοινότητες. Κι αν μεγαλώσαμε αρκετά απ’ την εποχή του Μουσικού Δίαυλου, του Pump up the volume, του Midnight Caller και του Talk Radio, το ραδιόφωνο είναι πάντα νέο όσο κι η ψυχή.
I’ll tell it to the hot, I’ll tell it to the cold. I’ll tell it to the young, I’ll tell it to the old. I don’t want no laughin’, I don’t want no cryin’, and most of all, no signifyin’.
