Οι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών: μετά 2 έτη
Με αφορμή τη συνέντευξη πριν 2 χρόνια, με τη μέθοδο του crowdsourcing, ενός από τους εξέχοντες ακαδημαϊκούς της δημοσιογραφίας των πολιτών στο Slashdot -το πιό ιστορικό ίσως ειδησεογραφικό blog- εξέφρασα απ’ αυτό το blog κάποιες απορίες που παραμένουν ακόμα επίκαιρες κι ίσως θα απασχολήσουν και τη διημερίδα για τη συμμετοχική δημοσιογραφία, για την οποία έγραψα πρόσφατα. Ακολουθεί σημείωμα με αναφορά σε κάποιες πρόσφατες εξελίξεις που άλλαξαν έκτοτε το τοπίο του crowdsourcing, αλλά και της ενημέρωσης γενικότερα.
Από τότε που έγραψα το άρθρο, άλλαξαν αρκετά πράγματα: το NewAssignment συνεργάστηκε με το περιοδικό Wired στο πείραμα Assignment Zero. Παρ’ ότι θεωρήθηκε ότι το πείραμα πρακτικά απέτυχε, απέδωσε καρπούς σε πλούσιες εμπειρίες σχετικά με το crowdsourcing για τον Rosen και για τους συμμετέχοντες. Έκτοτε, ο Rosen αλλά και άλλοι θεωρητικοί της δημοσιογραφίας των πολιτών και των νέων μέσων, όπως ο Dan Gillmor, ο Jeff Jarvis, ο J D Lasica, ο Clay Shirky κι ο Howard Rheingold διεξάγουν μιά διαρκή κριτική συζήτηση στο Twitter για την ποιότητα της επαγγελματικής και συλλογικής δημοσιογραφίας αλλά και της εκπαίδευσης στα νέα μέσα, δίπλα σε επαγγελματίες δημοσιογράφους που χρησιμοποιούν το ίδιο μέσο για να παρουσιάσουν τη δουλειά τους, όπως η Ana Marie Cox που έγινε διάσημη ως επαγγελματίας πολιτική blogger (Wonkette), ενώ το νέο “ευαγγέλιο” των διαδικτυακών συλλογικοτήτων, είναι το βιβλίο του Shirky Here Comes Everybody (δείτε το παρακάτω βίντεο με την καταπλητική του ομιλία στο Web 2.0 Conference, ή διαβάστε την απομαγνητοφώνησή της για να πάρετε μιά ιδέα).
Παράλληλα, νέοι δημοσιογράφοι ενώνουν τις δυνάμεις τους με συναδέλφους τους και πολίτες, χρησιμοποιώντας τα νέα μέσα για πιό αποτελεσματικό crowdsourcing, σε προσπάθειες όπως το Beat Blogging, ReportingOn, allvoices, αξιοποιώντας και τα διδάγματα του πρωτοποριακού πειράματος συλλογικής δημοσιογραφίας Global Voices Online. Τα τελευταία χρόνια, το πολιτικό blogging έχει αρχίσει να αποτελεί μετρήσιμο φαινόμενο και στην Ελλάδα, με τα παραδοσιακά μέσα να συναγωνίζονται το ένα το άλλο στο ποιό θα αξιοποιήσει – εκμεταλλευτεί περισσότερο τα social media και τους bloggers (παράδειγμα, τα προεκλογικά ΣΚΑΙ – YouTube debates και η συνεργασία ΕΡΤ – sync.gr), ενώ νέες μορφές άμεσης επικοινωνίας με τους πολιτικούς αρχίζουν και αποτελούν μέρος του τοπίου της ενημέρωσης.
Στις ΗΠΑ, η διαπίστευση των bloggers στο συνέδριο των Δημοκρατικών αποτέλεσε το μεγάλο στοίχημα της άμεσης ενημέρωσης. Στην Ελλάδα, παρά τις αυξανόμενες προσεγγίσεις πολιτικών σε bloggers για την ενημέρωση τους σε θέματα δημοσίου ενδιαφέροντος και την συνδιαμόρφωση της κοινής γνώμης, ούτε οι επαγγελματικές ενώσεις δημοσιογράφων αλλά ούτε και οι οργανωτές διαφόρων εκδηλώσεων πολιτικού χαρακτήρα έχουν μέχρι στιγμής προχωρήσει ποτέ σε διαπίστευσή τους, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι οι bloggers απέχουν από τη συμμετοχή και παρατήρηση σε κάθε εκδήλωση που παρουσιάζει δημόσιο ενδιαφέρον.
ΥΓ: Το παρόν post έχει επίσης αναρτηθεί στο blog θέσεων της διημερίδας.
