(Υπερ)τοπική και α-τοπική δημοσιογραφία
Ο διασυρμός όχι μόνο της Θεσσαλονίκης αλλά και της τοπικής επαγγελματικής δημοσιογραφίας, με αφορμή το ζήτημα της ένταξής της στο Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων, συνεχίζεται.
(Συνδημοσίευση με το Metajournalism)
Το θέμα ανέδειξε η δημοσιογράφος Θεσσαλονίκης Μαρούλα Πλήκα στην εφημερίδα “Αυγή” και ανακίνησαν οι bloggers, όπως ο Πάνος Ζέρβας ( 1, 2), ο Ροΐδης, ο Abravanel, ο ANemos, ο Στράτος Κερσανίδης , ο Θοδωρής Γούτας, ο γεροντάκος. Τις τελευταίες εξελίξεις μπορείτε να τις διαβάσετε στο σχετικό post του Argos στο thess.gr, που δημοσιεύει την αλληλογραφία των εμπλεκομένων πλευρών κι είχε πριν λίγο καιρό ασκήσει κριτική στους χειρισμούς τους. Η διαπραγμάτευση του θέματος στα blogs είναι εκτενής, με αναδημοσιεύσεις του άρθρου από την “Αυγή” (τυπικά παράνομες αλλά χρήσιμες, καθώς δεν υπάρχει online), κάλυψη των εξελίξεων, απόψεις, ιστορικές αναδρομές, πολιτικές τοποθετήσεις, προτάσεις για ακτιβιστικές αντιδράσεις και συζητήσεις στα σχόλια των posts.
Απ’ την άλλη, απ’ ότι μπόρεσα να δω, ο ημερήσιος τύπος της Θεσσαλονίκης δεν ασχολήθηκε σχεδόν καθόλου με το θέμα: ο “Αγγελιοφόρος” αφιερώνει μεν μισή σελίδα στην απάντηση της Ισραηλήτικης κοινότητας στο σημερινό φύλλο αλλά δεν το είχε καλύψει όταν ξέσπασε’ ενώ η “Μακεδονία”, στο δυναμικό της οποίας συγκαταλέγεται κι η δημοσιογράφος που ανέδειξε το θέμα, τηρεί συστηματικά σιγή ιχθύος, όπως έχει κάνει άλλωστε και στο παρελθόν για άλλα ..αμήχανα θέματα.
Για να κάνουμε τη σούμα: οι τοπικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης αρνούνται να καλύψουν ένα ζήτημα που εκθέτει τη νοοτροπία των δημοτικών αρχόντων και ντροπιάζει την πόλη, το οποίο ανέδειξε δημοσιογράφος της πόλης σε άλλη εφημερίδα, ενώ οι bloggers παρέχουν όσο το δυνατόν σφαιρική ενημέρωση αλλά και δυνατότητες συμμετοχής σε ένα διάλογο που έγινε κεκλεισμένων των θυρών για τους δημότες.
Ας μην αναρωτιούνται μετά οι εκδότες γιατί το αναγνωστικό τους κοινό σε μιά πόλη ενός εκατομμυρίου δεν ξεπερνά τις 5000 ημερησίως. Μπορεί τα blogs να μην είναι ακόμα πρακτικά προσβάσιμα στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού -για λόγους περισσότερο παιδείας παρά τεχνικούς- αλλά αυτό αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς, ενώ η κρίση του τύπου διεθνώς εντείνεται. Κι όσο ο τοπικός τύπος δεν απαντά στην ανάγκη του κοινού για ενημέρωση στα θέματα που το αφορούν, αυτό θα στρέφεται ολοένα και περισσότερο στα δικά του μέσα.
Δημοσιεύτηκε και στο Metajournalism.
