4 χρόνια blogging
..έκλεισα το μήνα που μας πέρασε, και συγκεκριμένα στις 8 Απριλίου· κι ούτε το πήρα χαμπάρι. Μερικές καθυστερημένες σκέψεις κι αποφάσεις για τη συνέχεια.
Μόλις 5 posts ανέβασα σ’ αυτό εδώ το blog για τον φετινό γενέθλιο μήνα του (τα νούμερα για τους περασμένους Απρίληδες είναι 13,6,40,39), ενώ οι ανθρωποώρες που ξόδεψα στο social web το ίδιο διάστημα ήταν κυριολεκτικά αμέτρητες.
Με τη τζάμπα δουλειά που κάνουμε σχεδόν όλοι για το Twitter, το Buzz, το Google Reader κι όλα τ’ άλλα κοινωνικά μέσα του Web 2.0 παραμελούμε συχνά τα προσωπικά μας blogs και σκορπίζουμε τη σκέψη μας και τον κόπο μας σε ένα σωρό κατευθύνσεις. Σωστά, τελικά, επεσήμανε ο nikan πριν λίγο καιρό στο metablogging.gr ότι υπάρχει μια έξοδος χρηστών από την μπλογκόσφαιρα προς τα κοινωνικά δίκτυα και το microblogging, αλλά κι ότι οι συζητήσεις στα σχόλια παίρνουν την άγουσα προς την ίδια κατεύθυνση. Κι ο Daniel Scosso νουθετεί τους twittermaniacs:
your blog is your property. It should be the single most important location for you on the Internet. It should be the place where people go to when they think about you. Your blog, not Twitter
Ένας άλλος λόγος για την μειωμένη "παραγωγή" μου εδώ, είναι ότι στα χρόνια που μεσολάβησαν από τη δημιουργία του Non – Linear Complexity, έχω δει σημαντικές οπισθοδρομήσεις σχεδόν σε όλα τα θέματα που το απασχολούν συστηματικά -περιβαλλοντικά, ψηφιακών δικαιωμάτων, κοινωνικής δικαιοσύνης, πολιτικής και δημοκρατίας- και σε κάθε επίπεδο: τοπικό, εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές. Ίσως ως ένα σημείο φταίει γι’ αυτό κι η δική μου αντίληψη για τα πράγματα, αλλά βλέπω ότι η απάθεια, η απόγνωση κι η παραίτηση δεν κυκλώνουν μόνο εμένα. Τα ίδια συμπτώματα παρουσιάζουν και πολλοί βετεράνοι bloggers με τους οποίους συμπορεύτηκα, αρκετοί απ’τους οποίους μάλιστα τα έχουν ήδη παρατήσει. Αδιάψευστος μάρτυρας γι’ αυτό αποτελεί το "απουσιολόγιο" των blogs με τίτλο "Disconnected" που έχει φτάσει τις 20 αράδες με ψιλά γράμματα στο blogroll μου. Σχηματικά και κάπως μελοδραματικά, είναι σα να παρακολουθείς τις οδυνηρές απώλειες των συντρόφων να αυξάνονται, στις μάχες ενός αργόσυρτου πολέμου που χάνεται, αλλά τις οποίες δε μπορείς να σταματήσεις να δίνεις. You grieve, you rest and you move on, που λέγανε και στις ταινίες του Χόλιγουντ…
Επιπλέον, η διαρκής μου ενασχόληση μ’ αυτά τα "ζόρικα" θέματα τα τελευταία χρόνια δε μου αφήνει σχεδόν καθόλου χρόνο και ενέργεια για να γράψω για τα πιό ευχάριστα και δημιουργικά, που συνεχίζουν να γεμίζουν τη ζωή μου μακριά από το web: τις παρέες, τις ταινίες, τα comics, τα βιβλία, τη φωτογραφία, το ποδήλατο, αλλά και τις ουσιαστικά φθίνουσες πρακτικές ενασχολήσεις μου με το ελεύθερο λογισμικό, την ανάπτυξη λογισμικού και την (πληροφορική) ασφάλεια. Η μόνη θεραπεία όμως γι’ αυτό είναι να προσπαθήσω να κρατάω μιά σωστή ισορροπία ανάμεσα στους διάφορους πόλους ενδιαφέροντος της ζωής μου, και να γράφω πιό ουσιαστικά για ότι πιστεύω πως είναι σημαντικό (και για την scifi, ειδικά την scifi!). Και να μην παίρνω τον εαυτό μου και τη ζωή πολύ στα σοβαρά…
"δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω"
–Αρχιμήδης
Παρ’ ότι πάντα η διαδικτυακή μου παρουσία ήταν, είναι και θα είναι κατανεμημένη σε διάφορα projects -λόγω ιδιοσυγκρατικής ροπής προς το multitasking, την οργάνωση κι ανάδειξη πληροφορίας, τον εθελοντισμό / "μαζοχισμό" αλλά και το κάθε συλλογικό και δημιουργικό νέο κοσκινάκι- για μένα, το μέρος στο οποίο αναφέρεται ο Αρχιμήδης ήταν, είναι και θα είναι το προσωπικό μου blog. Όσο μπορώ να γράφω, θα μένω εδώ όπου και θα προσπαθώ να συγκεντρώνω τουλάχιστον τους βασικούς μου προβληματισμούς και τα νήματα της κατανεμημένης διαδικτυακής μου δραστηριότητας (we don’t need no steenkin’ Friendfeed!). Κάποια χρονίζοντα τεχνικά προβλήματα που δυσκολεύουν κι εμένα και τους αναγνώστες του blog σ’ αυτό θα λυθούν σε εύθετο χρόνο, και με αφορμή αυτές τις σκέψεις· στο κάτω κάτω, η τεχνολογία πρέπει να μας διευκολύνει κι όχι να μας παιδεύει.
Τέλος, εκ φύσεως, I’m a fighter -not a lover, κατά τα φαινόμενα- και δε μπορώ να σταματήσω να μάχομαι γι’ αυτά που πιστεύω, ακόμα κι αν ο αγώνας συχνά φαίνεται μάταιος. Παρ’ ότι δε μπορώ να υποσχεθώ ότι θα έχω την ενέργεια να πολεμήσω συγκεκριμένες μάχες, ούτε καν ότι θα δίνω το παρόν σ’ όσες διαλέγω διαρκώς κι αδιαλείπτως, θα συνεχίσω πεισματικά να παλεύω για τα δίκαια κι αυτονόητα όσο έχω δύναμη μέσα μου. Και ευτυχώς, κάτι μου λέει ότι δε θα’μαι ο μόνος.
..Stay on the scene, brothas & sistas!
Where the eagle glides ascending / There’s an ancient river bending
Down the timeless gorge of changes / Where sleeplessness awaits
I searched out my companions, / Who were lost in crystal canyons
When the aimless blade of science / Slashed the pearly gates.It was then I knew I’d had enough, / Burned my credit card for fuel
Headed out to where the pavement turns to sand / With a one-way ticket to the land of truth
And my suitcase in my hand / How I lost my friends I still don’t understand.They had the best selection, / They were poisoned with protection
There was nothing that they needed, / Nothing left to find
They were lost in rock formations / Or became park bench mutations
On the sidewalks and in the stations / They were waiting, waiting– Neil Young, The Thrasher
