Για μιά θέση στον ήλιο
Άνευρη και με εμφανώς μειωμένη προσέλευση σε σχέση με την προηγούμενη ήταν η σημερινή πορεία της γενικής απεργίας για το ασφαλιστικό στη Θεσσαλονίκη.
Φαίνεται πως η κυβέρνηση πέτυχε το στόχο της με τη Ζαχοπουλιάδα, αφού, μαζί με τη σωρεία σκανδάλων που μπήκαν στ’ αρχεία σε χρόνο dt κατά τη διάρκειά της, κούρασαν κι αποκάρδιωσαν τον κόσμο και τον αποπροσανατόλισαν απ’ τις διεκδικήσεις. Δε βοήθησε και το γεγονός ότι τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ σταμάτησαν να κυκλοφορούν πριν τις 10, σήμερα, με συνέπεια πολλοί απεργοί να μη μπορέσουν να κατέβουν στην Αριστοτέλους. Είχε κι ωραία λιακάδα αλλά και κρύο, "δε βαριέσαι, ποιός τρέχει τώρα στις πορείες" θα σκέφτηκαν πολλοί…
Ο κόσμος γέμισε μεν τους δρόμους, αλλά ήταν φανερό ότι δεν είχε διάθεση να φωνάξει, ούτε καν οι φοιτητές που συνήθως αποτελούν το πιό ζωντανό κομμάτι των πορειών. Όσο για τα μπλοκ των εργαζόμενων, ήταν κάπως πιό ζωηρά κατά διαστήματα, αλλά η κατήφεια και η σιωπή ξανασκέπαζε γρήγορα το πλήθος. Τα κάποια μπάχαλα -τίποτα σοβαρό, αλλά δε θα τα χαρακτήριζα και ψιλά- που έγιναν στις παρυφές της πορείας κατά τη διέλευση της Τσιμισκή μάλλον χάλασαν περισσότερο τη διάθεση του κόσμου, και εμένα με ξενέρωσαν εντελώς. Από τη στιγμή που η καταγραφή των διαδηλώσεων γίνεται αντισυνταγματικά με τις ευλογίες εισαγγελέα, δε θα στεναχωρηθώ ιδιαίτερα μεν για μερικές στραμπουληγμένες κάμερες, αλλά οι ζημιές σε βιτρίνες μαγαζιών δεν πετυχαίνουν τίποτα παρά μόνο να αποπροσανατολίσουν και να στιγματίσουν· και μάλιστα σε μιά, όχι απλά ειρηνική, αλλά εντελώς υποτονική πορεία όπως η σημερινή. Χώρια που, σε αντίστιξη με το σχεδόν ..graceful γκρέμισμα της κάμερας στην Αριστοτέλους στην προηγούμενη πορεία, οι σημερινές άτσαλες μάχες κάποιων με τα καλώδια των καμερών ήταν για γέλια. Προσωπικά, θεωρώ υποδειγματικό ακτιβισμό το απλό αλλά αποτελεσματικό και θεαματικό κουκούλωμα των καμερών στην Αθήνα από τους εναερίτες της ΓΕΝΟΠ, στην προηγούμενη απεργία.
Κι έτσι, χωρίς συνθήματα και κέφι κύλησε διεκπεραιωτικά η πορεία μέχρι το πέρας της, μπροστά στο ΥΜΑΘ, όπου διαλύθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε όπως και πολλοί άλλοι στο Μπιτ Παζάρ, όπου η παρέα αυτή τη φορά έπιασε στρατηγική θέση σε ταβέρνα με ήλιο, που διάρκεσε για ώρες. Τα μεζεδάκια ήταν έκτακτα κι η κουβέντα χορταστική, αν και απαισιόδοξη. Με τις υγείες μας, και την επόμενη φορά με περισσότερη αγωνιστικότητα…
Ακολουθούν μερικές ακόμα φωτογραφίες από την πορεία. Τουλάχιστον το φως ήταν καλό, και το γαλάζιο του ουρανού απίστευτο. Δείτε και το σχετικό φωτορεπορτάζ του Argos στο thess.gr.
