Ροδιά, νομίζω πως το πιό σημαντικό είναι να συνεχιστεί η ongoing συζήτηση στη μπλογκόσφαιρα -που διακόπτεται τακτικά από τους εντυπωσιασμούς της επικαιρότητας- για το πως βλέπουμε πρώτα απ’ όλα εμείς οι ίδιοι αυτό το φαινόμενο στο οποίο συμμετέχουμε, πριν μας κολλήσουν μόνιμες ταμπέλες οι τρίτοι. Ο αυτοπροσδιορισμός αποτρέπει κατ’ αρχάς τα εκ του πονηρού διπλαρώματα, τις εύκολες ταμπέλες και τις κούφιες απειλές.
[Πχ. εγώ θεωρώ τον εαυτό μου μεταξύ άλλων και blogger, με την έννοια του χρήστη μιάς τεχνολογίας του social web και ενός ερασιτέχνη δημοσιογράφου - συγγραφέα' μπλογκάροντας μπορώ να κάνω πιό κοινωνικά χρήσιμα πράγματα απ' το να καταγράφω σκέψεις, να κρίνω και να ομφαλοσκοπώ, αλλά όλα είναι blogging εδώ μέσα' δε θεωρώ ότι το blogging από μόνο του είναι κίνημα (κοινωνία - υποσύνολο της "έξω" κοινωνίας είναι, πιστεύω), ούτε πως έχω κάτι κοινό με όλους τους bloggers πέραν του ότι είμαι πολίτης που εκφράζομαι δημόσια και ψηφιακά' μ' ενδιαφέρουν περισσότερο η διάσταση της δημοσιογραφίας και του ακτιβισμού των πολιτών, και οι συλλογικότητες απ' ότι το generic μοναχικό εσωστρεφές blogging, και πιστεύω ότι όλα αυτά μπορούν και πρέπει να ενδυναμωθούν.]
Από κει και πέρα, αν κάποια κρίσιμη μάζα από μας αποφασίσουμε ότι έχουμε τη διάθεση για να δημιουργήσουμε και να στηρίξουμε κάτι πρακτικό και συλλογικό σε μακρόχρονη βάση, όπως ένα legal defence fund, τα μπανεράκια κι η ενημέρωση θα είναι το μόνο εύκολο. Συμφωνώ πάντως πως θα βοηθούσε ένας χώρος συζήτησης για την ιδέα. Η αρχή μπορεί να γίνει κι εδώ, μέχρι να βρεθεί αυτός ο χώρος.

Jago, ακριβώς επειδή η συγκεκριμένου τύπου αυτορρύθμιση στην οποία αναφέρεσαι με απωθεί κι εμένα, απέφυγα να χρησιμοποιήσω τον όρο. Πολλές φορές οι παρεξηγήσεις σε τέτοια χαοτικά και ασαφή ζητήματα ξεκινάνε απ’ την έλλειψη συμφωνημένης ορολογίας / οντολογίας (με την έννοια της πληροφορικής), γι’ αυτό “περπατάω στις μύτες των ποδιών” με τους συλλογισμούς στο 2ο μέρος του post, μεταξύ άλλων.
Ο άλλος λόγος είναι ότι δεν έχω στο μυαλό μου κάτι συγκεκριμένο, παρά μάλλον παγίδες που θα ήταν καλό να αποφύγουμε σε μιά προσπάθεια ενδυνάμωσης της δημοσιογραφίας των πολιτών, εν πρώτοις (γιατί αυτή δέχεται κυρίως τα πυρά της εξουσίας και κινδυνεύει περισσότερο από διώξεις παντός τύπου) και της διαδικτυακής κοινωνίας των πολιτών γενικά. Το web of trust, που αναφέρω, πιστεύω ότι υπάρχει έτσι κι αλλιώς και στην μπλογκόσφαιρα, και στην τεχνολογική – επιστημονική κοινότητα, και μπορούμε να το αξιοποιήσουμε σαν μοντέλο πρώτα απ’ όλα αξιολόγησης (όχι authoritative!) της πληροφορίας που διακινεί η μπλογκόσφαιρα.

Για να δώσω ένα παράδειγμα: μου είναι οικείο πάνω κάτω το “χνάρι” σου στη μπλογκόσφαιρα (θεματολογία, θέσεις, ύφος, συχνότητα, σχολιαστές), αν και δεν σε έχω γνωρίσει προσωπικά και ομολογώ ότι δεν διαβάζω όσο τακτικά θα ήθελα το blog σου. Μπορεί να έχουμε ιδεολογικές ή υφολογικές διαφωνίες σε κάποια πράγματα, αλλά σε εμπιστεύομαι σαν πηγή -και το blog σου σα χώρο συζήτησης- σε σχέση με το μέσο όρο πχ. των blogs που μπορεί να απαντάω στο sync.gr, ακριβώς επειδή έχω δει επαρκή αριθμό δειγμάτων γραφής σου. Αν αυτό μπορεί να εκτιμηθεί από τρίτους σαν μονόδρομη εμπιστοσύνη κάποιου βαθμού, αυτή η πληροφορία αποτελεί ποιοτικό metadata (και με την αντίστροφη έννοια, του κόστους: “πες μου ποιούς εμπιστεύεσαι να σου πω ποιός είσαι”). Η αμοιβαία εμπιστοσύνη αποτελεί ισχυρότερο metadata, η εμπιστοσύνη πολλών που εμπιστευόμαστε σε ένα άτομο ακόμα πιό ισχυρό και πάει λέγοντας. Δεν είμαι σίγουρος αν βγάζουν νόημα όλα αυτά, μάλλον θέλουν δικό τους post μόνο και μόνο για να τα περιγράψω…