(Μπράβο για το ποστ!!)

Δεν μεταφέρω το κείμενο στον Αγγ. από δικά μου αρχεία, επειδή είναι πληρωμένη δουλειά και υπάρχει άλλο αφεντικό.Δεν ξέρω γιατί κατέληξαν σε αυτήν την μάλλον μπουκωμένη μορφή.

Αυτό που γράφεις γιά λιγότερα παιχνίδια ενόσω προχωρεί η ζωή, με ανησύχησε κάπως. Ισως είναι καλύτερα να κόβεις ύπνο και ώρες δουλειάς.

Τώρα, τι παίζεις;

citronella, το Crystal Caves δεν το είχα πετύχει, μάλλον επειδή εκείνη την εποχή (EGA / VGA, πρωτοκαθεδρία της Lucasarts, της Activision, της Apogee και της Microprose) και για αρκετά χρόνια αφ’ ότου “αποφοίτησα” από τον Speccy, είχα ένα PC AT της κακιάς ώρας με Hercules / CGA. Τα πιό “εξελιγμένα” παιχνίδια που μπορούσα να παίξω τότε ήταν το Secret of Monkey Island, το Battle of Britain της Lucasarts (what a game!), το F-19 και το A-10 Tank Killer (oύτε καν το UFO, κλαψ λυγμ — το έπαιξα πολύ αργότερα). Τα καλά παιχνίδια για μένα ήρθαν πριν και πολύ μετά.

Πετεφρή, καλωσήρθες! Κανένα παιχνίδι διαχείρισης πολιτισμών δε με κέρδισε όσο το Alpha Centauri. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για το πως πχ. οι ηρωϊκές πράσινες λεγεώνες της Earthdeirdre κατατρόπωσαν στους τελευταίους γύρους του endgame ενός 3μηνου επικού παιχνιδιού (έχω ακόμα κάπου τα savegames, εννοείται) τα μιλιούνια της κίτρινης Κυψέλης του Sheng. Όταν πήρα στα χέρια μου το Alien Crossfire, έλπιζα ότι θα βρω χρόνο για νέες επικές περιπέτειες στο Άλφα του Κενταύρου, αλλά με είχαν ήδη κερδίσει άλλοι κόσμοι. Από τότε έχω να αφοσιωθώ τόσο απόλυτα σε παιχνίδι στρατηγικής, και μετά απ’ αυτή τη χορταστική εμπειρία, έχασα το ενδιαφέρον μου για τα RTS παιχνίδια’ turn based strategy rules!

Αυτό που γράφεις γιά λιγότερα παιχνίδια ενόσω προχωρεί η ζωή, με ανησύχησε κάπως. Ισως είναι καλύτερα να κόβεις ύπνο και ώρες δουλειάς.

Κι εμένα μ’ ανησυχεί, και συμφωνώ απόλυτα. Η ζωή μου ολοένα και περισσότερο είναι μιά κόντρα με το χρόνο, κι αυτό χωρίς να έχω “βαριές” υποχρεώσεις (παιδιά, σκυλιά, γατιά), ενώ εκτός από το gaming, την έχει πληρώσει και η αγάπη μου για τη λογοτεχνία και το σινεμά. Προσπαθώ να καβατζώνω χρόνο πάντως για ότι αξιόλογο πέφτει στα χέρια μου, ακόμα κι αν χρειάζεται να τη βγάλω στη στέρηση από “βασικές ανάγκες”, αφού η ψυχική ανανέωση που παίρνω σαν αντάλλαγμα δεν αγοράζεται. Δε βαριέσαι, we’ll sleep when we’re dead, όλα είναι αυτοπειθαρχία και προτεραιότητες.

Τώρα, τι παίζεις;

Εδώ ξεκίνησες κανονικό meme! Θα απαντήσω σε ξεχωριστό post, και μετά θα κάνω πάσα και σ’ άλλους παιχνιδιάρηδες bloggers.

Δεν μεταφέρω το κείμενο στον Αγγ. από δικά μου αρχεία, επειδή είναι πληρωμένη δουλειά και υπάρχει άλλο αφεντικό.Δεν ξέρω γιατί κατέληξαν σε αυτήν την μάλλον μπουκωμένη μορφή.

Σε καταλαβαίνω, κι έχεις δίκιο. Δε φταις εσύ, όπως και να ‘χει’ το ζήτημα είναι γιατί η εφημερίδα δεν φροντίζει -αφού το έχει που το έχει- να σουλουπώσει επιτέλους το site (αν και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, απ’ την αρχή στήσιμο θέλει) και να ανεβάζει όλη την ύλη.

αδρεναλίνη να το πω ; πρέζα να το πώ ; ελαφριά e-ξάρτηση να το πώ ;

αγανακτούσα, ανησυχούσα , αντιδρούσα

τώρα χαλάρωσα και απλά θυμήθηκα τα δικά μου με τα Half Life και System Shock (πριν μου τα καρφώσει ο έφηβος στο μέτωπο)

Πιθανό ο συγγραφέας του κειμένου ή ο οποιοσδήποτε κινδυνολόγος, να είναι +200 κιλά, φανατικός καπνιστής, αλκοολικός, να πάσχει από σύφιλη και λοιπά αφροδίσια, και να είναι υπόδικος γιατί πρόσφατα τραυμάτισε άνθρωπο με το αυτοκίνητο του…
Δεν του απαγόρεψε κανείς να τρώει, να καπνίζει, να πίνει, να πηδάει, να οδηγεί. ΑΥΤΑ !

κλεμένο, αλλά καλό.

jhn, άνευ πλακός, it’s past time να υπάρξει ένα σοβαρό αντι-λόμπι απέναντι στους κυνηγούς ψηφιακών μαγισσών. Η πρόσβαση που έχουν στα ΜΜΕ είναι δυσανάλογα μεγάλη και ανεξέλεγκτη (κανείς δεν εγκαλεί τις διάφορες ΜΚΟ για τα στοιχεία και τη μέθοδο των αστήρικτων ερευνών που προβάλλουν κατά καιρούς), και δυστυχώς, για τον πολύ κόσμο, αλήθεια είναι αυτό που δείχνει η τηλεόραση.

Άσχετο:
Λήδα
, που είσαι;

Η πρόσβαση που έχουν στα ΜΜΕ είναι δυσανάλογα μεγάλη

Μέχρι να ψοφίσει η γενιά τους.

Άσχετο:
Λήδα
, που είσαι;

Ε όχι και άσχετο. Τί απέγινε η φανατική παιχνιδολάτρης;

“μόνο η θρησκεία είναι λύση για σένα” είπε, κουνώντας το κεφάλι με συντριβή

Η ικανότητα αυτή είναι κάτι που πάντα σκέφτομαι ότι θα μας χρειάζεται τόσο στο σύντομο μέλλον όσο τώρα η ικανότητα να πατάμε τα σωστά κουμπιά, ξερωγώ (η γιαγιά μου δε ξέρει από ‘κομπιούτερ’ αλλά μιά χαρά ξέρει να βλέπει τα Βραζιλιάνικά της – γιά ρώτα όμως τη γιαγιά από το 1808 ξερωγώ…)

Κανείς δεν ανεβάζει τα παιχνίδια στο βάθρο που τους αξίζει, συνήθως – άσε που αυτοί που το κάνουν και αυτοί που το ακούνε είναι αυτοί που έχουν ήδη την κεκτημένη γνώση – Catch 22 maybe? – και όχι το site του Αγγελιοφόρου, λέμε τώρα. Το ότι “Οι αυτοδίδακτοι πάντα περνούν μέσα από την υπερβολή για να βρουν το μέτρο τους· και βέβαια, τα πάντα έχουν το τίμημά τους.” είναι από αυτές τις σοφίες που με κάνουν να εύχομαι να φορούσα καπέλο, βέβαια, για να το βγάλω προς τιμή της.

Oh well… ευτυχώς εσύ κι εγώ είμαστε αρκετά νέοι ώστε να ακούμε τις υπερβολές των επόμενων 3-4 γενεών στο μέλλον (όπου ώς γενιά ορίζουμε τη δεκαετία, περίπου, λέω) και να κοιτάμε πλάγια και προς αυτές.