Παιχνιδομάχοι
“..με έναν κώδωνα κι ένα μαχαίρι (αυτό που “φτάνει στο κόκαλο”) είναι εφοδιασμένος κάθε ρεπόρτερ”.
Η εξαιρετική προχτεσινή στήλη του Πάνου Θεοδωρίδη στον “Αγγελιοφόρο”:
Πεσ’ τα Πετεφρή, γιατί κουδούνια μας τα ‘χουν κάνει οι κάθε λογής παιχνιδομάχοι – ιντερνετομάχοι ρεπόρτερς και σταυροφόροι κρατικοδίαιτων ΜΚΟ.
Τα παιδία παίζει, always have been, and always will (και εν τέλει, δε σταματάμε να παίζουμε επειδή γερνάμε, το αντίστροφο συμβαίνει). Αν τώρα, για να παίξουν, πρέπει να τη βγάζουν με τις ώρες στα netcafe, γι’ αυτό φταίνε οι “μεγάλοι”, που δε φρόντισαν να τους δώσουν πάρκα και αλάνες να αλωνίζουν, όπως κάναμε εμείς μικροί νυχθημερόν στις γειτονιές. Φταίει, για παράδειγμα, που το κέντρο της πόλης είναι γεμάτο μαρμαρένια / τσιμεντένια αλώνια και μίζερα στριμωγμένα φραπεδοτσαντήρια, που μόνο τη φαντασία και την όρεξη για παιχνίδι δεν εξάπτουν (πόσα παιδιά να παίζουν ή να καβαλάνε ποδήλατα βλέπετε στο δρόμο κάθε μέρα;). Όμως, μην ξεχνάμε ότι κι εμείς που μεγαλώσαμε σε πραγματικές γειτονιές, χαλούσαμε και τα μάτια μας στην τηλεόραση (Χαβάη 5-0 και Ντιούκς, η γενιά της μυωπίας), όπως η προηγούμενη τα χαλούσε στο σινεμά (με σινεάκ, Τζέρι Λιούις και Λάνα Τάρνερ). Το πρόβλημα δεν είναι ο εθισμός αλλά πως τον κουμαντάρεις και τι σου μαθαίνει. Οι αυτοδίδακτοι πάντα περνούν μέσα από την υπερβολή για να βρουν το μέτρο τους· και βέβαια, τα πάντα έχουν το τίμημά τους.
Οι σημερινοί νέοι γεννήθηκαν καλωδιωμένοι -και εσχάτως, ασύρματοι- και δε μπορεί κανείς να τους στερήσει την γραφίδα και το κουτί με τα παιχνίδια τους, εκτός κι αν τραβήξει το router απ’ τον τοίχο (αλλά και πάλι, υπάρχουν τα smartphones και τα netcafe)· ούτε και πρέπει, άλλωστε. Πάνω απ’ όλα, δε δικαιούται κανείς να τους κρίνει με συγκατάβαση, χωρίς να κάνει αναδρομή / αναγωγή στις δικές του υπερβολές, και χωρίς να προσπαθεί, τουλάχιστον, να ζει λίγο στον κόσμο τους. Το πιό σημαντικό είναι αυτό που λέει ο Πετεφρής στα ίσια: κανείς δεν τους διαπαιδαγωγεί, είτε γιατί δε μπορεί, είτε γιατί δε θέλει. Για να μπορέσουν οι παιδαγωγοί και οι γονείς να βοηθήσουν τα παιδιά να “πλοηγηθούν με ασφάλεια” μέσα στην πολυπλοκότητα της πληροφορίας, πρέπει πρώτα οι ίδιοι να βρουν το δρόμο τους μέσα σ’ αυτή. Αλλά το μέτρο και η παιδαγωγική μέθοδος δεν ευδοκιμούν έτσι κι αλλιώς στην σημερινή ελληνική κοινωνία, κι ο ψηφιακός αναλφαβητισμός στους ενήλικες, παρά τα όποια ελαφρυντικά, είναι και θέμα επιλογής.
Peter, I can’t come with you. I’ve forgotten how to fly. I’m old, Peter. Now so much more than twenty. I grew up a long time ago.
– Wendy Darling, ” Hook“
Μερικά απ’ τα παιχνίδια που μου δημιούργησαν τα μεγαλύτερα “κολλήματα”, από χρονικής άποψης: Nethack, Alpha Centauri, X-COM Apocalypse, Fallout 2, Master of Orion 2, Baldur’s Gate, Freelancer, GTA San Andreas (για να μη μιλήσω εδώ για τα εκατοντάδες παιχνίδια του ZX Spectrum που προηγήθηκαν). Κόσμοι ολόκληροι και μοναδικοί, στους οποίους πέρασα εβδομάδες πραγματικού χρόνου. Τα παιχνίδια με εξάσκησαν, μεταξύ άλλων, στο να έχω υπομονή αλλά και στο να ανταποκρίνομαι στη δράση, να βάζω στρατηγικούς στόχους και προτεραιότητες, να διανύω το τελευταίο 5% της επιτυχίας (όλα τα λεφτά, κυριολεκτικά). Κάποια απ’ αυτά τα διδάγματα τα μετέφερα στην καθημερινή μου ζωή, κάποια όχι (μ’ έμαθαν επίσης πως να πιλοτάρω αεροσκάφη και διαστημόπλοια, πως να κινούμαι σαν κλέφτης και να πυροβολώ σαν ελεύθερος σκοπευτής, πως να διοικώ πόλεις, έθνη και διαπλανητικούς πολιτισμούς). Δε μετάνιωσα ποτέ το χρόνο που επένδυσα στα παιχνίδια, κι ούτε αισθάνθηκα ότι μου έκλεψαν χρόνο από την “πραγματική ζωή”· έτσι κι αλλιώς, αυτή έχει τις δικές της προτεραιότητες, κι όσο περνάει ο καιρός, σου αφήνει λιγότερο χρόνο για παιχνίδι. Έχοντας μεγαλώσει με πεπερασμένα παιχνίδια και όντας λάτρης του πεπερασμένου storytelling, δεν καταλαβαίνω τη μανία με το World of Warcraft και τα άλλα αέναα MMORPG, αλλά αυτό ίσως απλά οφείλεται στο χάσμα γενεών. Τα σημερινά παιδία κατά πάσα πιθανότητα θα γελούσαν συγκαταβατικά, διαβάζοντας αυτή την αναπόληση.
Έγραψαν: Argos, Introspection
Παλιότερα:
- Βίαια ηλεκτρονικά παιχνίδια: Η επιστροφή (Lida, 9/6/07)
- Ψυχολογικές επιχειρήσεις (NLC, 22/9/05)
- Παιχνίδια και μάθηση (NLC, 11/11/04)
[Θα προτιμούσα να μη χρειάζονταν να σκανάρω το άρθρο, και να μπορούσα να διαβάζω την αξιόλογη στήλη του Πετεφρή online, εικονογραφημένη, με ξεχωριστό link κι αναγραφή τίτλου και ονόματος αρθρογράφου, αλλά το site του Αγγελιοφόρου είναι ελλειπές, to say the least, κι ο ίδιος προτιμάει να μην την ανεβάζει στο blog του.]
