Beyond Yangon
..Amritsar 1919, Θεσσαλονίκη 1936, Αθήνα 1944, Kent 1970, Derry 1972, Αθήνα 1973, Soweto 1976, Rangoon 1988, Beijing 1989, Fallujah 2003, Rafah 2004, Kabul 2006, Yangon 2007…
(..reposted, το αρχικό post σβήστηκε κατά λάθος· να’ ναι καλά το Google cache…)
Οι δρόμοι προς τη δημοκρατία, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη ήταν πάντα μακρείς, δύσβατοι και βαμμένοι με αίμα αθώων, αλλά η συγκεκριμένη κακοτράχαλη στράτα στην οποιά βαδίζουν οι Βιρμανοί τραβάει πολύ μακριά, ακόμα και με τα δεδομένα της Νοτιοανατολικής Ασίας: 45 χρόνια στρατιωτική δικτατορία, ένα χρονικό διάστημα που ακούγεται απίστευτο, ακόμα και για λαούς που έχουν υποφέρει επανηλλειμένα και πικρά από χούντες, όπως ο δικός μας. Συγκρίσιμο παράδειγμα ίσως αποτελεί ο σχεδόν εξηκονταετής αποκλεισμός της Βόρειας Κορέας, που συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας, βασισμένος σε ένα απόλυτα προσωπολατρικό πολιτικό σύστημα, ενώ την κοντινότερη ευρωπαϊκή εμπειρία σ’ αυτό που βιώνουν εδώ και δεκαετίες οι βιρμανοί αποτελεί ο αποκλεισμός της Αλβανίας απ’ τον υπόλοιπο κόσμο για 47 χρόνια, κατά την κομμουνιστική περίοδο της χώρας. Συχνά, τα απολυταρχικά καθεστώτα δεν χρειάζονται καν τόσο καιρό για να καταστρέψουν μιά χώρα: μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, οι Ερυθροί Χμερ πρόλαβαν να εξοντώσουν ανάμεσα σε 1.2 και 3 εκατομμύρια Καμποτζιανούς, ενώ στα Τρία Χρόνια Φυσικών Καταστροφών της Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο, υπολογίζεται ότι λιμοκτόνησαν 38 εκατομμύρια Κινέζοι.
Τη Βιρμανία δεν την καταλαβαίνουμε, κι ούτε πρόκειται να την καταλάβουμε εύκολα μέσα από μερικά πλάνα που βλέπουμε στην τηλεόραση από τις ταραχές. Είναι δύσκολο, για παράδειγμα, να κατανοήσουμε πως οι βουδιστές μοναχοί μπήκαν μπροστάρηδες στις διαδηλώσεις, λόγω μιάς κοσμικής αφορμής,
Η εξέγερση άρχισε τον Αύγουστο, λόγω της δυσαρέσκειας από τον πολλαπλασιασμό της τιμής των καυσίμων, που κατέστησε απαγορευτικές τις μετακινήσεις με λεωφορεία (οι περισσότεροι Μπουρμέζοι ούτως ή άλλως δεν διαθέτουν Ι.Χ.) και επέβαλε δυσβάστακτο μεταφορικό «καπέλο» στις τιμές των περισσότερων προϊόντων πρώτης ανάγκης. Οι μοναχοί, συχνά παιδιά φτωχών οικογενειών που πηγαίνουν στα μοναστήρια για να επιβιώσουν, ζουν από ελεημοσύνη και άρα βρίσκονται σε άμεση επαφή με τις δυσκολίες της καθημερινής διαβίωσης. Οταν η Μπούρμα ήταν βρετανική αποικία, οι μοναχοί είχαν πρωτοστατήσει σε αντιαποικιακές εξεγέρσεις, που είχαν κατασταλεί βίαια.
όντας μέλη οργανωμένης θρησκείας, και μάλιστα μίας που απορρίπτει τα εγκόσμια. Οι λεπτομέρειες και οι κοινωνικές συνθήκες όμως είναι που έχουν σημασία,
Ο Βουδισμός είναι της σχολής Theravada που είναι και η παλιότερη σχολή στον κόσμο. Η Theravada ενθαρρύνει το σκεπτικό της «Διδασκαλίας της Ανάλυσης». Αυτή λέει πως η ενόραση πρέπει να έρθει από τις εμπειρίες του ασκούμενου, την κριτική έρευνα και τη λογική και όχι με την τυφλή πίστη. Τα μοναστήρια που βρίσκονται σε κάθε χωριό της Βιρμανίας είναι το κέντρο της κοινωνικής ζωής. Οι μοναχοί δηλαδή ζουν εντός της κοινωνίας. Αυτά εξηγούν εν μέρει και τη συμμετοχή των μοναχών στις πρόσφατες και παλιότερες εξεγέρσεις.
Το άρθρο ενός μέλους της Ασιατικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δίνει περισσότερα στοιχεία για τη σημασία της διαμαρτυρίας των μοναχών:
On Sept. 18, monks in Mogok, upper Burma, gathered together at the Aungchanthar Monastery to decide whether or not to overturn their alms bowls: to declare a formal boycott of the country’s military regime, together with the rest of the Buddhist order — the Sangha — in response to a brutal attack on a group of their peers early in the month.
The overturning of bowls is not done lightly. It is a last resort that must be carefully discussed and considered. There are only eight prescribed circumstances under which it may be invoked: one being that the offending party has put the lives of monks at risk. It also must be declared through a formal procedure.
The last time that the Sangha in Burma declared a boycott against the regime in response to a similar incident in 1990, it was violently suppressed. Thousands of monks were arrested and hundreds disrobed and detained. Monasteries were occupied; some were seized. New orders prohibited unofficial religious groupings, and disciplinary committees were later established to oversee behavior.
So the significance of declaring a boycott was not lost on the community in Mogok
αλλά και για τον αντίκτυπο που έχει η "βαθυκίτρινη επανάσταση" στους απλούς βιρμανούς:
the cause of the rallies [..] are obvious. People have had enough. As an elderly woman told a group of monks in the ancient city of Amarapura, “We are sick and tired of being in the hands of these kings, these bad kings. We are destitute. We are miserable. We are depending upon you.”
The reference to kings in a country that lost its monarchy in 1885 is not accidental or archaic. It alludes to the preliminary verses that precede the chanting of certain Buddhist discourses in Burma, including those for loving kindness and safekeeping, mentioned above. These call for safekeeping from iniquitous kings, which are counted together with fire, flood, thieves and ungrateful heirs as one of the five traditional enemies.[..]
The Saffron Revolution, as it has become known, is the expression of decades upon decades of pent-up frustration at the ineptitude, inequity and indecency of a national leadership that is an archetypal enemy. Whatever else happens, it has brought the facade of national unity, peace and development that the army has worked for almost 20 years to build — and which its supporters and apologists have tried to sell — crashing down. There is only one national unity in Burma: that is, the unity of its people against its government. There is only one possibility for peace and development: that the regime ends, one way or the other.
Εκτός των άλλων, η εξέγερση αυτή -για πρώτη φορά, σε τέτοιο πλαίσιο γεγονότων- ανέδειξε το ρόλο που μπορούν να παίξουν οι απλοί πολίτες και τα νέα μέσα στην διεθνή ενημέρωση για τα γεγονότα εντός μιάς χώρας αποκομμένης από τον υπόλοιπο πλανήτη. Τη στιγμή που η χούντα έχει σταματήσει να εκδίδει βίζες σε δημοσιογράφους κι ενώ όσοι ανταποκριτές των διεθνών ΜΜΕ παραμένουν στη χώρα μεταδίδουν τις ανταποκρίσεις τους κρυφά κι ανώνυμα, οι βιρμανοί bloggers και οι ανταποκριτές τους στους δρόμους της Ραγκούν υπηρέτησαν επάξια και γενναία την ελευθεροτυπία και τον αγώνα για τη δημοκρατία, όχι μόνο στη χώρα τους, αλλά παντού.
Αν κάποιοι δικτάτορες σε άλλες χώρες τρέφουν αυταπάτες ότι μπορεί να διαπράξουν τα ανομήματά τους σε βάρος των λαών τους μακριά απ’ τα μάτια του κόσμου, δεν έχουν παρά να ρίξουν μιά ματιά στα διεθνή ΜΜΕ, τη μπλογκόσφαιρα, το YouTube και το flick.r αυτές τις μέρες: παρά το γεγονός ότι η δημόσια πρόσβαση στο internet έχει κοπεί τις τελευταίες μέρες στη Βιρμανία, και κάποιοι bloggers αγνοούνται, κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να τροφοδοτούν τον κόσμο με ανταποκρίσεις και εικόνες, ενώ και οι μετανάστες διατηρούν τις επαφές με τις πηγές τους. Εξάλλου, η χούντα δεν έχει καταφέρει να σιγάσει και τις παράνομες ανταποκρίσεις δυτικών δημοσιογράφων που κατάφεραν να περάσουν ή να μείνουν στη χώρα παρά την απαγόρευση και την αναστολή έκδοση των μη-κυβερνητικών εφημερίδων, ενώ δεν μπορεί να κρυφτεί κι από τους δορυφόρους, που τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται και για να τεκμηριώσουν περιπτώσεις καταπίεσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό ρόλο τους στην υπηρεσία της στρατιωτικής κατόπτευσης και της καταστολής.
Όσο για τον απολογισμό των αιματηρών επεισοδίων της περασμένης εβδομάδας,
members of Burma’s opposition groups say as many as 200 people may have been killed in the standoff between monks, pro-democracy demonstrators and security forces. Many hundreds of people were seriously injured. Many corpses were taken to secret locations, according to opposition sources.
In Rangoon, as many as 1,000 monks have been imprisoned [..] in the notorious Insein Prison and the Government Technology Institute compound, located near the prison in north Rangoon[..]. A senior monk who was taken to Insein Prison by authorities to talk to the monks said they were stripped of their robes and are now wearing prison clothing. Some monks have already been sentenced to six years imprisonment by a specially convened court, he said.[..]
Authorities maintain a heavy presence around many of the most active monasteries in Rangoon and Mandalay. Many shopping malls, businesses, grocery stores and public parks are closed. Ngwe Kyar Yan Monastery in Rangoon, the scene of a bloody overnight attack in which about 200 monks were detained early Thursday morning, has since been looted by army troops[..]. Everything of value was carted away, including scores of Buddha statues. The head of one of the largest Buddhas, embedded with valuable jewels, was cut off.
Meanwhile the price of basic food in Rangoon is increasing hour by hour. Some retail shops say rice stocks are very low. "I have rice to sell for only two or three days," said one shop owner. A dusk to dawn curfew in Rangoon and Mandalay has made life very difficult for the people.
Μετά τις ομαδικές συλλήψεις μοναχών και τη βίαιη καταστολή των διαδηλωτών, στη χώρα επικρατεί μιά εξαναγκασμένη "παράξενη ομαλότητα", λόγω της επίσκεψης του ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ:
Thousands of soldiers swamped the city on Sunday to prevent any demonstrations that could have gained the attention of Ibrahim Gambari, the visiting UN envoy. Civilians were subjected to searches and questioning at new checkpoints set up within the city centre. And there are reports that hundreds of people were rounded-up and arrested on the eve of Gambari’s visit. Army rapid reaction units toured the streets and hundreds of troops guarded the airport road and previous flashpoints. I walked around the city and noticed jittery soldiers, their fingers still on triggers, eyeing people suspiciously, especially foreigners.
But the word on the streets is that the lockdown may have choked the democracy protests for now but they have not killed them off.
Παρά τον αποτροπιασμό που έχει προκαλέσει ανά τον κόσμο η αιματηρή καταστολή των ειρηνικών διαμαρτυριών την περασμένη εβδομάδα, και ενώ κάποιες παρατάξεις στο Ευρωκοινοβούλιο προτείνουν το μποϊκοτάρισμα των Ολυμπιακών αγώνων του 2008, αναλυτές εκτιμούν ότι η παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας είναι μάλλον απίθανη, για προφανείς λόγους:
Myanmar’s resources, including natural gas and oil fields that foreign companies are vying to tap, make many nations reluctant to impose economic sanctions or other measures as punishment for the bloody assault on pro-democracy demonstrators.[..]
Diplomats said Western nations are mostly limited to condemnation because they don’t have extensive economic ties with Myanmar, and thus little influence. They predicted the countries that do have investments there would not support any punitive actions. Among them are Russia, India, China and smaller Asian nations, including the island-state of Singapore, which is America’s strongest ally in Southeast Asia. China is the largest single investor in Myanmar and its projects include a pipeline delivering gas to its energy-hungry south.
China and Russia, both veto-wielding permanent Security Council members, argue that Myanmar’s unrest an internal affair and not a matter that affects international peace and security. Still, U.N. diplomats said China is growing worried that the violence in Myanmar could produce so much instability that Chinese interests could be hurt.
Το 2001 είδα καθυστερημένα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου την ταινία Beyond Rangoon του John Boorman, που ήταν βασισμένη σε μιά πραγματική ιστορία από τα γεγονότα της εξέγερσης του 1988, την οποία η χούντα της Βιρμανίας κατέπνιξε στο αίμα χιλιάδων ανθρώπων. Θυμάμαι πως απορούσα τότε που δεν είχα ακούσει τίποτα για την χώρα -η οποία μετονομάστηκε από τους δικτάτορες σε Myanmar τον επόμενο χρόνο της εξέγερσης, ίσως για να ξεχαστεί το κρίμα τους- στα χρόνια που ακολούθησαν. Βλέποντας τη βία στους δρόμους της Rangoon -τώρα Yangon- τις προηγούμενες μέρες, ήρθαν στο νου μου σκηνές από την ταινία, κι αναρωτήθηκα γιατί δεν έχει αλλάξει τίποτα μέσα σε 20 χρόνια. Η διεθνής κοινότητα έκανε τότε τον ..Κινέζο (ή, ίσως, τον Ινδό), κι απ’ ότι φαίνεται θα συνεχίσει να τον κάνει, αν δεν εξαναγκαστεί -από τους λαούς κι όχι από τα ενεργειακά συμφέροντα- σε ανθρωπιστική παρέμβαση.
Και κάτι ακόμα, για όσους διστάζουν λόγω ιδεολογικής σύγχυσης να τοποθετηθούν, ή έστω να αισθανθούν κάτι για όσα συμβαίνουν στη Βιρμανία: όλες οι χούντες είναι ίδιες, και το αίμα των θυμάτων τους έχει το ίδιο χρώμα. Εξάλλου, ότι και να λένε οι δικτάτορες για να δικαιολογήσουν τα κρίματά τους, το καθεστώς τους δεν είναι αριστερό: η αριστερά που ξέρω εγώ έχει επίκεντρο τον άνθρωπο, μάχεται για κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία κι ανθρώπινη αξιοπρέπεια· δεν σκλαβώνει και απομονώνει πληθυσμούς στο όνομα του κέρδους. Αφεθείτε ελεύθεροι και οι αριστεροί, λοιπόν, να νιώσετε θλίψη και ντροπή γι’ αυτό που συμβαίνει σ’ αυτή τη χώρα που έκρυψε κάτω από το χαλί η διεθνής κοινότητα επί 45 χρόνια.
Ενδεικτικές πηγές:
- Βιρμανικά ειδησεογραφικά sites: The Irawaddy, Mizzima, Democratic Voice of Burma, BurmaNet News
- Βιρμανικά blogs: ko htike, Rule of Lords, nik nayman, Abhipanya, Yangon Thu, dawn_1o9, moemaka,
- Φωτογραφίες: nik nayman, indy.gr
- Βίντεο: Burma Digest, Juvenilebirds
- MME: BBC (άρθρα: 1, 2, 3 – βίντεο: 1, 2, 3, 4, 5), RSF (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7), in.gr, indy.gr (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7)
- ΜΜΕ για το ρόλο των blogs: BBC, NYT, CNN, WSJ, Asia Times, SF Gate, indy.gr
- Ελληνικά blogs: Argos, Arxedia MEDIA, AF Marx, Ρίτσα Μασούρα, myEnet
- Καμπάνιες: Human Rights First Petition, Avaaz Petition, Give to Burma, Burma Campaign UK, US Campaign for Burma, Free Burma Coalition, Saffron Revolution
