Πνεύμα, καρδιά, συνείδηση
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στα Νέα του Σαββάτου, μαζί με τα κείμενα 7 διαλεχτών bloggers, μετά από πρόσκληση της δημοσιογράφου Αριστοτελίας Πελώνη.
Καθώς γυρνούσα σήμερα σπίτι από τη δουλειά, με σταμάτησε μιά γριούλα στο πεζούλι ενός νοσοκομείου, για να μου ζητήσει να την βοηθήσω. Τα πόδια της ήταν καφέ από τη φλεβίτιδα, και πονούσε πολύ γιατί είχε ταλαιπωρηθεί, κουβαλώντας μιά βαριά τσάντα γεμάτη βιβλιάρια για θεώρηση μέχρι το Βαρδάρη και πίσω στο νοσοκομείο. Δεν είχε κανένα να την προσέχει στην πόλη, κι ούτε λεφτά για να πάρει ταξί -η σύνταξη ΟΓΑ ίσα ίσα της φτάνει για να φάει- αλλά πίστευε ότι θα βρει κάποιον καλόκαρδο ταξιτζή να τη λυπηθεί. Τελικά, κανένας δε σταμάτησε και πήραμε λεωφορείο. Στη μία ώρα που κάναμε να φτάσουμε μέχρι το σπίτι της, 10 τετράγωνα παρακάτω, μου είπε: “ο καλός ο άνθρωπος έχει πνεύμα, καρδιά και συνείδηση’ αν κάτι λείπει απ’ τα τρία, δεν κάνει”. Όση ώρα άκουγα την κυρα-Σόφη να διηγείται τις ιστορίες της, σκεφτόμουν: που θα βρούμε πολιτικούς να έχουν και τα τρία; Πόσο δύσκολο είναι, πχ. να θεσπιστεί ψηφιακός ιατρικός φάκελος και να μπορούν οι συνταξιούχοι να παίρνουν τα φάρμακά τους με επίδειξη ταυτότητας’ ή, ακόμα καλύτερα, να τους παραδίδονται στο σπίτι; Η πολιτική, εκτός από διασυνδέσεις, τεχνογνωσία, αντοχή και χιούμορ, θέλει επίσης περισσότερη ανθρωπιά και κοινή λογική. Όπως και η κοινωνία μας επίσης.
Διαβάστε:
- Χάντρες και καθρεφτάκια (Σαλάτα εποχής)
- Ψάρια βγήκαν στη στεριά (pascal)
- Μία ψήφος δεν μου φτάνει… (AF Marx)
- Στοιχειώδες, αγαπητέ Γουότσον… (Cyrusgeo)
- Νηφάλιος και πολύ θυμωμένος (ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ)
- Για ένα ευρώ (mave)
- Πολιτικό σοκ (καλτσόβρακο)
Κάτι άλλο πρέπει να είχα κατά νου να γράψω για την Αριστοτελία, αλλά το συναπάντημα με την κυρα-Σόφη το έδιωξε από το μυαλό μου. Είχα επίσης σκοπό να γράψω πολλά περισσότερα στο blog γι’ αυτή την αγωνιώδη κι αλλόκοτη βόλτα (ίσως το κάνω κάποια στιγμή, όταν δε ντρέπομαι τόσο), να προλάβω να γράψω κι ένα σωρό ακόμα posts και σχόλια για τις εκλογές (και τι θα πετύχαινα, για όσους είτε με ξέρουν είτε όχι;), αλλά έχασα τη διάθεση και το νεύρο μου. Η θλίψη, ο κυνισμός και η στωικότητα μ’ έχουν αφήσει εδώ και καιρό, μέχρι κι η απύθμενη οργή μου για τη διάλυση του κράτους και τις πυρκαγιές σα να στέρεψε· μόνο η γαμημένη η ελπίδα δε λέει να πεθάνει ακόμα.
Όποιοι κι αν εκλεγούν αύριο, να φροντίσουν να τιμήσουν πρώτα απ’ όλα τις απούσες ψήφους των αθώων, ανήμπορων και καταφρονεμένων του AF Marx και της κάθε κυρα-Σόφης· έπειτα, να τιμήσουν τις ψήφους όσων τους μαύρισαν για οποιοδήποτε λόγο, μετά όσων τους ψήφισαν με την ψυχή στο στόμα και τελευταίες των οπαδών τους. (Να το κάνουν, όχι να πουν ότι θα το κάνουν, εννοώ.)
Ότι και να λέμε εμείς που κραδαίνουμε πληκτρολόγια και ποντίκια, είμαστε προνομιούχοι με καβάτζες, κι αντέχουμε πολλά ακόμα -κι αν δεν αντέχουμε, μπορούμε οι περισσότεροι να μεταναστεύσουμε ή να αλλάξουμε ζωή- αλλά οι παρίες της ανάδελφης κοινωνίας μας δεν αντέχουν, και δεν αξίζουν, άλλη εξαθλίωση. Μην ξανακούσω για γιορτή της δημοκρατίας, επανασύσταση του κράτους, νέο πατριωτισμό, σεμνότητα και ταπεινότητα και λοιπές παπαριές και δω την επαύριο ρεβανσισμό, απαξίωση, διαφθορά και πολιτικό κυνισμό. Οι χάντρες και τα καθρεφτάκια παύουν να σαγηνεύουν μετά από λίγο, και τα μή συνεργατικά παιχνίδια δε θα μας ξεγελάνε για πάντα. Με ή χωρίς πληκτρολόγια στα χέρια, όσοι πολίτες και για όσο αντέχουμε, δεν ξεχνάμε και θα τους παρακολουθούμε. Αν χρειαστεί, ακόμα και τα μικρά ψάρια μπορεί να γίνουν επικίνδυνα για τους καρχαρίες. Αν χρειαστεί, ξέρουμε που να βρούμε όστρακα.
ἓν δέ τι κοινὸν ἡ φύσις τῶν εὖ φρονούντων ἐν αὑτῇ κέκτηται φυλακτήριον, ὃ πᾶσι μέν ἐστ’ ἀγαθὸν καὶ σωτήριον, μάλιστα δὲ τοῖς πλήθεσι πρὸς τοὺς τυράννους. τί οὖν ἐστι τοῦτο; ἀπιστία. ταύτην φυλάττετε, ταύτης ἀντέχεσθε: ἂν ταύτην σῴζητε, οὐδὲν μὴ δεινὸν πάθητε
–Δημοσθένης, Κατά Φιλίππου Β’
ΥΓ: Περα από την αέναη παραφιλολογία για τη σχέση του τύπου με τα blogs, το αφιέρωμα της Αριστοτελίας ήταν απόλυτα αξιοπρεπές (*) και καίριο, και η επιλογή των bloggers εξαιρετική, εξ’ ου και τα πολύ δυνατά κείμενα που εκμαίευσε. Ήταν τιμή μου που μοιραστήκαμε τις ίδιες σελίδες, παίδες, one and all.
(* ο τίτλος του αφιερώματος και οι ρεκλάμες πολιτευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόνο δεν κολλούσαν ούτε σε ύφος ούτε σε ήθος στο δισέλιδο -δεν είμαστε ούτε πρόκειται να γίνουμε ποτέ κόμμα οι bloggers, κι ούτε είμαστε ομαδόν πολιτική πελατεία κανενός- αλλά προφανώς δεν κακίζω τη δημοσιογράφο γι’ αυτό, ξέροντας πως λειτουργούν οι προτεραιότητες κι ανάγκες του τύπου)
