Τόσοι αγώνες για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, άνθρωποι που ποτίσανε με αίμα χώμα και άσφαλτο, που στο καλό έχουνε πάει…

Και πως τα καταπίνουμε όλα τούτα, σαν συνέπειες “φυσιολογικές” των καιρών!

Πέραν τούτου, να σε συγχαρώ για το κείμενο στα <a href=”http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20070915&nid=6001386&sn=%25CE%2595%25CE%259B%25CE%259B%25CE%2591%25CE%2594%25CE%2591&spid=876“>Νέα</a>, θαυμάσιο, φωνή διάφανη που καθρεφτίζει ό,τι απόμεινε απ’ την ελληνική ψυχή.

Σαν φωτογράφος δρόμου, είμαι πολύ πιό συνεσταλμένος από τον Craig· για να το πω απλά, κωλώνω να φωτογραφίζω ανθρώπους στο δρόμο, είτε λόγω σεβασμού για την ιδιωτική τους εικόνα και τον προσωπικό τους χώρο ακόμα και σε δημόσιους χώρους -δική μου υπερβολή, δεν απαιτείται από το νόμο νομίζω- είτε για λόγους ..αυτοσυντήρησης, σε μέρες όπως κι αυτή.

Ίσως να φαίνονται και ίσως και να είναι διαφορετικά πράγματα, αλλά δεν μπορεί από την μια να μιλάμε για δικαιώματα ελευθερίες και από την άλλη να μην αναγνωρίζουμε στον *οποιοδήποτε* τυχαίο περαστικό γείτονα κλπ το δικαίωμα στο δικο του privacy – και μάλιστα έχω δει και πολύ ειρωνικές αντιδράσεις σχετικώς.

(btw, πολύ ωραία η επίμαχη φωτό)

Ας προστεθεί λοιπόν κάμποση ακόμα οργή και αγανάκτηση, συναισθήματα που βράζουν μέσα μας από καιρό και που, ελπίζω, την Κυριακή να δηλωθούν κατά πως πρέπει.

Είθε…

Τόσοι αγώνες για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, άνθρωποι που ποτίσανε με αίμα χώμα και άσφαλτο, που στο καλό έχουνε πάει… Και πως τα καταπίνουμε όλα τούτα, σαν συνέπειες “φυσιολογικές” των καιρών!

Δεν ξέρω, Καπετάνισσα, κι εμένα αφύσικη μου φαίνεται η τόση στωικότητα. Όχι μόνο οι αγωνιστές του δρόμου, αλλά κι οι πολιτικοποιημένοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες έχουν χαθεί (τόσο γλυκές πιά οι κρατικές χορηγίες;). Κι αυτός ο περίφημος τράχηλος του Έλληνα, πόσα ακόμα αντέχει να υπομένει αγόγγυστα;

Πέραν τούτου, να σε συγχαρώ για το κείμενο στα Νέα, θαυμάσιο, φωνή διάφανη που καθρεφτίζει ό,τι απόμεινε απ’ την ελληνική ψυχή.

Σ’ ευχαριστώ για τα ζεστά λόγια που είχες για τα κείμενα όλων μας, μου δώσανε δύναμη.

δεν μπορεί από την μια να μιλάμε για δικαιώματα ελευθερίες και από την άλλη να μην αναγνωρίζουμε στον *οποιοδήποτε* τυχαίο περαστικό γείτονα κλπ το δικαίωμα στο δικο του privacy

Έτσι είναι Citronella, αλλά κάπου πρέπει να υπάρχει η χρυσή τομή, και οι καλοί φωτογράφοι συνήθως καταφέρνουν να τη βρουν, ή να την ορίσουν. Η φωτογραφία, εκτός από υψηλή τέχνη και εικονογράφηση της ειδησεογραφίας, είναι κι ένα παράθυρο στον κόσμο και στην ανθρώπινη ψυχή που με πολύ κόπο ανοίξαμε και που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας κλείσουν στα μούτρα με τις συστηματικές καταχρήσεις οι επιβουλείς των ατομικών δικαιωμάτων. Όπως έλεγε κι ο πατέρας της φωτοδημοσιογραφίας,

As photojournalists we supply information to a world that is overwhelmed with preoccupations and full of people who need the company of images….We pass judgement on what we see, and this involves an enormous responsibility.

-Henri Cartier-Bresson, “American Photo”, September/October 1997