Fotografieren ist verbotten!
Οι μόνοι που θα φωτογραφίζουν και θα βιντεοσκοπούν ελεύθερα στους δρόμους των post 9/11 πόλεων θα είναι οι αστυνομικοί, οι embedded φωτορεπόρτερς, οι ρουφιάνοι και οι εκβιαστές;
Τα ΜΑΤ Θεσσαλονίκης έδρεψαν το περασμένο Σάββατο τις θλιβερές δάφνες για τον πρώτο ξυλοδαρμένο αλλοδαπού blogger στη χώρα μας, επειδή φωτογράφιζε τις διαδηλώσεις της ΔΕΘ.
Ο Craig είναι δάσκαλος αγγλικών που διαμένει στη Θεσσαλονίκη. Το blog του το είχα πρωτοανακαλύψει πέρυσι με την υπόθεση blogme, όταν είχε γράψει τότε ένα πρότυπο email διαμαρτυρίας προς το IGF, “taking Asteris’s advice” όπως έλεγε. Το χόμπι του είναι η φωτογραφία· κι ανεβάζει συχνά στο blog του κυρίως ασπρόμαυρες, καταπληκτικές φωτογραφίες από την ζωή στους δρόμους της πόλης μας, γιατί, όπως λέει ο ίδιος:
photography, especially street photography has been something that has always fascinated me, and finally, I have worked up the nerve over the last year or so to try it out for myself. I just love the idea of capturing tiny slivers of everyday life, which give a taste of what life is like here in Greece away from the beaches and archaeological sites.
Την περασμένη εβδομάδα, ήταν ένας από τους πολλούς που φωτογράφιζαν τους άδειους κι αστυνομοκρατούμενους δρόμους γύρω από τη ΔΕΘ, εν αναμονή των πορειών διαμαρτυρίας.
Η λεζάντα της παραπάνω φωτογραφίας λέει:
I paid for these pictures with a dislocated shoulder, fractured nose, multiple bruising and smashed glasses. All because the Greek riot police (MAT) didn’t want me to take photos during a peaceful demonstration. After being beaten, violently handcuffed( hence the dislocation), I was arrested questioned and later released without charge.
Ίσως επειδή είναι άγγλος, ο Craig δεν πτοήθηκε, και λίγες μέρες μετά κατέβηκε στην Αριστοτέλους για να βγάλει φωτογραφίες σε πολιτική συγκέντρωση, “just to show the b#st#rds who beat me on Saturday that they haven’t stopped me taking pictures”, όπως είπε. Αυτές τις μέρες ετοιμάζει τη φωτογραφική του έκθεση για τις βουλευτικές εκλογές, εμπνευσμένος από τη δουλειά του πρακτορείου Magnum. Έκανε έκκληση μέσα από το blog για νομική βοήθεια από δικηγόρο, τον οποίο βρήκε και κατέθεσε μήνυση για τον ξυλοδαρμό. Η ελληνική μπλογκόσφαιρα δεν του συμπαραστάθηκε όσο θα περίμενε κανείς υπό άλλες συνθήκες, πέρα από μερικά σχόλια στήριξης στο blog του. Μετά τις εκλογές, ελπίζω να μπορέσουμε να κάνουμε περισσότερα.
Ανάμεσα σ΄αυτούς που είχαν διαλέξει ως φωτογραφικό θέμα τους την αλλόκοτη και ανησυχητική εικόνα της πόλης εκείνη τη μέρα ήμουν κι εγώ, ο αδελφός μου, δημοσιογράφοι, περίεργοι με κάμερες κινητών, τουρίστες και πιθανότατα, πολλοί αστυνομικοί της Ασφάλειας με πολιτικά, καθώς πριν λίγες μέρες, η Ένωση Αστυνομικών Θεσσαλονίκης είχε ανακοινώσει την πρόθεσή της να καταγράψει -παράνομα- τις διαδηλώσεις. Σαν φωτογράφος δρόμου, είμαι πολύ πιό συνεσταλμένος από τον Craig· για να το πω απλά, κωλώνω να φωτογραφίζω ανθρώπους στο δρόμο, είτε λόγω σεβασμού για την ιδιωτική τους εικόνα και τον προσωπικό τους χώρο ακόμα και σε δημόσιους χώρους -δική μου υπερβολή, δεν απαιτείται από το νόμο νομίζω- είτε για λόγους ..αυτοσυντήρησης, σε μέρες όπως κι αυτή. Ειδικά στις διαδηλώσεις αυτές, δεν είχα καμιά πρόθεση να βοηθήσω άθελά μου τους ζαρντινιέρους, κι έτσι περιόρισα το θέμα μου στους άδειους δρόμους (ενδιαφέρον θέμα, αλλά εξαντλείται εύκολα) και δεν τράβηξα καμιά κοντινή φωτογραφία από τα μπλοκ των διαδηλώσεων, αν και οι άνθρωποι που δε φοβήθηκαν να διαδηλώσουν ήταν που έδωσαν ζωή στους δρόμους εκείνη τη μέρα.
Ο αδελφός μου, από την άλλη, γοητεύεται μόνο από τους άδειους δρόμους, και βγαίνει τέτοιες μέρες με το ποδήλατό του ειδικά για να τους φωτογραφίσει με το κινητό του. Την περασμένη Παρασκευή, τον προσήγαγαν κι εκείνον στην ΓΑΔΘ για εξακρίβωση για τον ίδιο λόγο με τον Craig, αν και υπήρξε πιό τυχερός στην μεταχείριση που του επιφύλαξαν. Ίσως γιατί ήταν φανερά Έλληνας, ίσως γιατί δε χρησιμοποιούσε κανονική φωτογραφική μηχανή, γλύτωσε τον προπηλακισμό και του φέρθηκαν σε γενικές γραμμές “πολιτισμένα” (αν μπορείς να θεωρήσεις την προσαγωγή γι’ αυτό το λόγο σαν δείγμα πολιτισμού). Η εντύπωση που μου έδωσε η αφήγησή του, πάντως, είναι ότι η αστυνομία αντιμετωπίζει τις φωτογραφίσεις δρόμου από πολίτες σε μέρες διαδηλώσεων σαν εν γένει ύποπτες πράξεις. Όπως, εξάλλου, αντιμετωπίζει και τις ίδιες τις διαδηλώσεις…
Ένας από τους ευαγγελιστές της δημοσιογραφίας των πολιτών και της πολιτικής των νέων μέσων σχολίαζε σήμερα έκπληκτος τον ξυλοδαρμό του άγγλου δάσκαλου:
Οι πόλεις δεν είναι στρατόπεδα όπου “απαγορεύεται η φωτογράφιση”! Αν συνεχίσουμε έτσι, θα χρειάζεσαι άδεια για να έχεις φωτογραφική μηχανή ή βιντεοκάμερα…
I think that’s the general idea, δυστυχώς: στην post 9/11 εποχή, οι μόνοι που θα μπορούν να φωτογραφίζουν και να βιντεοσκοπούν ελεύθερα θα είναι οι αστυνομικοί, οι embedded φωτορεπόρτερς, οι ρουφιάνοι και οι εκβιαστές. Εκτός κι αν αρνηθούμε να τους αφήσουμε να μας κλείσουμε τα μάτια.
Έγραψαν: Teacher Dude (1, 2, 3, 4, 5), Argos, Indymedia Athens, Indy.gr, vrypan, devious diva, Isos, spirou, too many tribbles
..και μιά αντίθετη άποψη: αναιτιολόγιο
- Freedom to photograph
- PhotoPermit.Org
- Photographer’s rights (photoblogs wiki)
- Legal rights of photographers (Andrew Kantor)
- Photographers Rights and Photography Privacy Advice (DP School)
- Photographer rights (Bert Krages)
- Photographers’ Guide to Privacy (RCFP)
- DC Photo rights
- The Public Eye (1992)
