Κάψαν την Ελλάδα, κάψε τους κι εσύ!
Καμιά ψήφος σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Διάλεξε και ψήφισε άλλο κόμμα. Όχι άκυρα – λευκά.
Η κίνηση διαμαρτυρίας αυτή είναι μιά ιδέα του περίφημου ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, που επέστρεψε στις επάλξεις της ελληνικής μπλογκόσφαιρας την πιό ζόρικη στιγμή. Credit where credit is due, ακόμα κι αν ο ίδιος λέει,
Δε με ενδιαφέρει να μου βάλετε links να μου κάνετε αναφορά κλπ. Δε θέλω να βρεθεί να πει κάνεις ότι με ενδιαφέρει το traffic. Δεν διεκδικώ ιδιοκτησία και πατρότητα και μαλακίες. ‘Ολος ο κόσμος μέσα και έξω από το δίκτυο αυτό λέει. Tο μήνυμα ανήκει σε όποιον το γράψει στο μπλογκ του. Σε όποιον το στείλει από το e-mail του. Δικό του είναι. Δικό μας. Γαμώ το μπελά μου
Δείτε παρακάτω την τοποθέτησή μου σε σχέση με τη συγκεκριμένη πρόταση για κινητοποίηση (updated, είχα ξεχάσει να επισυνάψω ένα κομάτι):
Δε διαφωνώ καθόλου με μιά κινητοποίηση τέτοιου είδους, αλλά δε θα ‘θελα να είναι κάτι πρόχειρο και ατεκμηρίωτο, όπως η Απαξίωση, έτσι για να ξεδώσουμε. Θα προτιμούσα να συνεργαστούμε όλοι μαζί για να συγκεντρώσουμε ένα σύνολο αιτημάτων προς την όποια επόμενη κυβέρνηση και το κράτος γενικότερα σε σχέση με την αναδιοργάνωση της δασοπροστασίας, των μηχανισμών αντιμετώπισης κρίσεων σε κάθε επίπεδο της διοίκησης και των υπηρεσιών ενημέρωσης του πολίτη, την αναγέννηση κι ανοικοδόμηση των καμένων περιοχών και την τιμωρία των υπευθύνων (πχ. άρση βουλευτικής ασυλίας και δίωξη, για όποιους προκύψουν ευθύνες μετά από διερεύνηση διακομματικής επιτροπής).
Σε πολιτικό επίπεδο, τα δύο πράγματα που μπορούμε και δικαιούμαστε να προτείνουμε και να επιδιώξουμε είναι μαζική αποχή και αυτό που προτείνεις, δηλαδή τιμωρία του δικομματισμού. Το πρώτο είναι ανεδαφικό να πιστεύουμε ότι μπορούμε να το πετύχουμε με εκκλήσεις μέσα από το Internet, αλλά θα ήταν το αποτέλεσμα που τους αξίζει μετά την καταστροφή (πχ. αν όλοι οι πυρόπληκτοι αποφάσιζαν να απέχουν, δεδομένου μάλιστα ότι ο δικομματισμός έχει παραδοσιακά ισχυρή στήριξη σ΄ αυτές τις περιοχές). Η ακυβερνησία φυσικά δεν είναι option (ούτε όμως κι ο μπαμπούλας που την παρουσιάζουν), αλλά ούτε και η ανάδειξη ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα στην εξουσία με τα παραδοσιακά τους ποσοστά.
Για μένα, η μόνη ρεαλιστική και δίκαια λύση θα ήταν ο σχηματισμός μιάς κυβέρνησης συνεργασίας / εθνικής ενότητας απ’ όλα τα κόμματα που θα καταφέρουν να εισέλθουν στη Βουλή, μιά και μόνο μιά τέτοια κυβέρνηση θα μπορούσε να επωμιστεί το πολιτικό κόστος των αναγκαίων δράσεων (αλλαγή νομοθετικών πλαισίων, διώξεις υπευθύνων κλπ.) για να συνέλθει η χώρα και να αντιμετωπιστούν τα αίτια της παράλυσης και της διαφθοράς. (Η ενδεχόμενη επανενδυνάμωση των εξουσιών του Προέδρου και η προώθηση της απλής αναλογικής θα ήταν side benefits σ’ αυτή την περίπτωση).
Τα αιτήματα προς την κεντρική εξουσία μπορούν να συνοδευτούν από την πολιτική διαμαρτυρία, σε μιά λογική του στυλ “χάσατε την εμπιστοσύνη μας, καταστρέψατε την Ελλάδα”‘ δηλαδή, τα αιτήματα είναι πάγια, αλλά εμείς δε θα τους ψηφίσουμε έτσι κι αλλιώς αυτή τη φορά. Αν νομίζει κανείς ότι αυτή είναι μιά σκληρή τιμωρία για τους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων, ας κοιτάξει όσους έχασαν αυτές τις μέρες δικούς τους ανθρώπους, περιουσίες και το ίδιο το τοπίο από τη ζωή τους για πάντα.
Όπως και να έχει, σαν bloggers μπορούμε να λειτουργήσουμε πιό μεθοδικά κι αποτελεσματικά από απλοί συνθηματίες, και πολλές προτάσεις έχουν ήδη γραφτεί αυτές τις μέρες.
Θα παρακαλούσα να μην ευτελιστεί η συζήτηση σε επίπεδο κομματικών διενέξεων, και να κρατήσει ο καθένας τις πολιτικές του πεποιθήσεις για τον εαυτό του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για την καταστροφή που ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι μερίδιο ευθύνης φέρουν όλες οι κυβερνήσεις της νεότερης πολιτικής ιστορίας της χώρας, δημοκρατικές και δικτατορικές. Σκοπός είναι να βοηθήσουμε τη χώρα να κάνει μιά νέα αρχή, κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν πετάξουμε κι εμείς τα χρωματισμένα γυαλιά μας. (Και φυσικά, να καταφέρουμε μιά μέρα να μπορούμε να αγγίζουμε / πονάμε τους πολιτικούς με κάτι περισσότερο από την ανα τετραετία ψήφο μας)ΥΓ1: For the record, κι εμένα η αποχή (άκυρα, λευκά, whatever) μου χτυπάει άσχημα για επιλογή ενεργού πολίτη, κι αν δεν την ενστερνιστεί μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος αποβαίνει μπούμερανγκ (χώρια που η συστηματική καταφυγή σ’ αυτήν οδηγεί σε επικίνδυνη απάθεια). Στο κάτω κάτω, αν δεν μας ικανοποιεί η εκπροσώπηση μας μέσω των υπαρχόντων κομμάτων στην πολιτική ζωή του τόπου, ας κάνουμε κάτι να την διορθώσουμε (νέα κόμματα, απαξίωση παλιών -οσοδήποτε μεγάλων, πολιτικοί συνασπισμοί ευκαιριακοί ή διαρκείας, άμεση εκπροσώπηση, ότι χρειαστεί). Αυτό κι αν είναι αξιόλογος στόχος για μιά κοινωνία πολιτών!
ΥΓ2: Τις μέρες αυτές γυρνάει στο μυαλό μου μιά ατάκα των πρώτων αμερικανών αποίκων προς το βρετανικό στέμμα (” no taxation without representation“), κι η πιό αναλυτική μορφή της (“φορολογία χωρίς εκπροσώπηση συνιστά τυραννία”). Τυπικά, οι έλληνες πολίτες εκπροσωπούνται μέσω των βουλευτών που εκλέγουν, αλλά στην ουσία, κι όπως είδαμε με τον πιό δραματικό τρόπο αυτές τις μέρες (ανύπαρκτο κράτος, διαμεσολαβητές προς την πυρόσβεση και την πολιτική προστασία τα κανάλια και οι πολιτικοί κλπ.), η εκπροσώπηση αυτή είναι τόσο “ιδεατή” όσο κι εκείνη των πρώτων αμερικανών στο βρετανικό κοινοβούλιο, από τη στιγμή που οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας, όχι μόνο τα δικά μας ειδικά συμφέροντα δεν εκπροσωπούν ακριβοδίκαια αλλά ούτε τα ευρύτερα συμφέροντα της κοινωνίας και της χώρας. Χάριν συζητήσεως, μιά καμπάνια αστικής ανυπακοής για άρνηση καταβολής των φόρων θα μου φαίνονταν πιό ουσιαστική διαμαρτυρία από το κάλεσμα σε (μερική, αναγκαστικά, λόγω της ψυχοσύνθεσης του εκλογικού σώματος, και της μικρής απήχησης του Internet) αποχή.
Αν και στηρίζω την διαμαρτυρία που προτείνει ο ΔΜΡ (there was no fucking way in hell να ψήφιζα ΝΔ ή ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά τις πυρκαγιές, έτσι κι αλλιώς), ξέχωρα από τις εκλογές, πιστεύω ότι τώρα -όσο μας καίνε την ψυχή οι φωτιές- είναι η ώρα να σκεφτούμε και να συζητήσουμε σοβαρά για το πως θέλουμε να διαγραφεί το πολιτικό μέλλον της Ελλάδας. Όχι για το ποιοί θα μας κυβερνήσουν στις 17/9, αλλά για το πως θέλουμε να λειτουργεί η δημοκρατία στη χώρα μας· αν, φυσικά, δε μας ικανοποιεί το οθωμανικού τύπου πελατειακό σύστημα και ο φαβοριτισμός σε κάθε επίπεδο της λειτουργίας της κοινωνίας και του κράτους (όταν λειτουργεί).
Απόψεις:
Στάθης Σταυρόπουλος @ Ελευθεροτυπία,
Αυτής της ανεπάρκειας κι ανικανότητας είμαστε θύματα και δημιουργοί. Δύο κόμματα και δύο αρχηγοί περιορισμένων δυνατοτήτων, «Κόης ή Φούρλας», αυτή είναι η μόνη επιλογή που επιφυλάξαμε στον εαυτόν μας να έχει. Αυτός είναι ο δικομματισμός. Η υποκρισία στον δημόσιο λόγο[..]
Και να αφήσουμε στην άκρη τις υποκρισίες ότι τάχα δεν είναι ώρα για πολιτική κριτική. Τώρα είναι η ώρα, καθώς σβήνοντας ο καλός θεός ή η θάλασσα ή η βροχή ή χίλιοι ήρωες και τρελοί τις φωτιές, τα κουμάσια και οι επιτήδειοι, πάλι κάτω απ’ τις στάχτες θα προσπαθήσουν να κρύψουν τις ευθύνες τους.[..]
Οργή; Οχι πια. Επί πολλά χρόνια οργίζομαι – και, αν μου επιτρέπετε μια προσωπική τοποθέτηση: τόσα χρόνια μού μαυρίζουν την ψυχή κι εγώ ανελλιπώς τούς μαυρίζω στις εκλογές. Δεν αρκεί…
Χρόνης Πολυχρονίου@openDemocracy
If the general election scheduled for 16 September 2007 goes ahead in the wake of this crisis, it may become an opportunity to deliver a verdict on the incompetence of the New Democracy government; but the problems exposed by the wildfires evidently go far deeper than a mere change of administration would correct.
The nation is in dire need of new, bold, courageous leadership. It urgently requires a long-term strategy that pioneers will a sea-change in the country’s approach towards the environment. Shortcuts will be very dangerous. Complacency may be fatal. Moral consciousness must be awakened and a grand vision needs to be developed to avert the nation’s ecological collapse.
It is a genuine shame that a country that gave form and shape to democracy and civil virtue and once prided itself on the cultivation of aesthetics as the true meaning of life today displays astounding mental perversity in sacrificing the environment and its ecological system on the altar of greed and political clientilism. This is a true Greek tragedy.
May the wind-breathing gods of change come to life and spare my country from the political ecology of disaster. If they do not, even worse is to come.
Με το συμπάθειο δηλαδή αλλά εγώ λέω να ‘πάρω αποφάσεις‘ και με την ψήφο μου και με τα μαυρα μου ρούχα και με την συνδρομή μου και με ό,τι αλλο τελοσπάντων περνάει (ή και δεν περνάει) απο το χέρι μου.
Δεν πιστευω πως ούτε έτσι ούτε αλλοιώς μόνο, θ’αλλάξει ουσιαστικά κάτι. Είναι πολύ πιο δύσκολο να ζητήσεις απο έναν λαό ν’αλλάξει την στάση ζωής του (που αυτό χρειάζεται) παρά ν’αλλάξει τα παραπάνω.
Γνώμη μου λοιπόν (μέχρι νεωτέρας) είναι να κάνουμε ότι μπορούμε, ότι καταλαβαίνουμε και ότι ο καθένας απο μας αντεχει.Ψηφο λοιπόν; Ναι
Διαμαρτυριούλα με ασπρά-κόκκινα-κίτρινα-μπλε; Ναι
Βοήθεια ; Ναι
Μας κυβερνούν άνθρωποι τους οποίους πρέπει να ‘απειλήσουμε’ ότι θα χάσουμε τη ζωή μας για να έρθουν να μας βοηθήσουν. Μας κυβερνούν άνθρωποι που ενώ καίγονται ολόκληρα χωριά και θρηνούμε θύματα σα να είμαστε σε πόλεμο έχουν το θράσος και κάνουν συσκέψεις για να αποφασίσουν να αλλάξουν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο για να μειώσουν το πολιτικό κόστος. Μας κυβερνούν άνθρωποι που αξιολογούν την ανθρώπινη ζωή σε 10.000€ και τις περιουσίες σε 3.000€.
Θέλουν να μας κυβερνήσουν άνθρωποι που το μόνο που κάνουν είναι να δώσουν ένα 30% του προϋπολογισμού της πολιτικής τους εκστρατείας για την αποκατάσταση των πληγέντων και να ζητούν σύσκεψη όλων των πολιτικών αρχηγών. Κι αν κάποιος απαντήσει σε αυτό ‘μα είμαστε αντιπολίτευση, δεν ελέγχουμε εμείς τον κρατικό μηχανισμό, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο’ θα τους έλεγα απλά ‘στείλτε όλα τα μέλη σας να βοηθήσουν, δώστε όλα τα χρήματα για τις εκστρατείες, ζητήστε από ιδιώτες που σας υποστηρίζουν, και μην πει κανείς ότι δεν υπάρχούν τέτοιου είδους σχέσεις, να στηρίξουν με όποιο τρόπο τους πληγέντες (δωρεάν προϊόντα, υπηρεσίες, καταλύματα, οικοσυσκευές, τα πάντα).
Η πρώτη, ομολογώ ιδιαίτερα ψυχολογικά φορτισμένη, αντίδρασή μου ήταν να απέχω από τις εκλογές ή να ακυρώσω τα ψηφοδέλτια γράφοντας ονόματα των θυμάτων, των κατοίκων, των εθελοντών, των πυροσβεστών που θυσιάστηκαν (γιατί περί θυσίας πρόκειται στο βωμό της ασυνεννοησίας, της κωλυσιεργίας και της έλλειψης συντονισμού). Μετά όμως σκέφτηκα ότι το δικαίωμα της ψήφου είναι αναντίρρητο δικαίωμα του καθενός μας και δε θα ήθελα να ‘ατιμάσω’ τους τόσους που θυσιάστηκαν για να το έχουμε. Αλλά η ψήφος αυτή πρέπει όχι απλά να δώσει ένα ηχηρό μήνυμα αλλά μία κραυγή οργής κι αγανάκτησης απέναντι σε όλους αυτούς τους ‘μεγάλους’ υποψήφιους αρχηγούς. Ας δώσει αυτό το μήνυμα ο καθένας όπως κρίνει ότι αρμόζει.
Composition Doll @ kaltsovrako,
Οκ, λοιπόν, να αρχίσουν να πέφτουν οι συγγνώμες: μια τετράχρονη από τους βενέτους και μια εικοσάχρονη από τους πρασίνους. Γιατί η ανικανότητα και η αδιαφορία δεν είναι φαινόμενο των τριών τελευταίων χρόνων, έτσι; Για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους…
Θα μπορούσα να σκεφτώ ορισμένες (φτηνές και ανεπαρκείς βέβαια) δικαιολογίες για να ψηφίσει κανείς ΠΑΣΟΚ στις επερχόμενες εκλογές. Δεν μπορώ να φανταστώ καμμιά για να ψηφίσει κανείς την ΝΔ. Ας χάσει μια φορά η κυβέρνηση τις εκλογές για λόγους πραγματικά εθνικούς (που λέει κι ο old boy).
Old Boy (αναφερόμενος στην αυριανή διαμαρτυρία στις πλατείες),
Εκφράζοντας τον εαυτό μου και μόνο, εγώ έχω προεκλογικές σκοπιμότητες, γιατί οι εκλογές, το ποιούς θα ψηφίσουμε και με ποιόν τρόπο θα μας κυβερνήσουν, έχουν άμεση σχέση με το αν θα καεί μετά την Πελλοπόνησο η Ήπειρος, η Μακεδονία ή και οι δυο μαζί.[..] καλό θα ήταν σε είκοσι μέρες να μην απέχουμε από τις κάλπες, να μην ρίξουμε άκυρο ή λευκό, να ψηφίσουμε έτσι ώστε ο δικομματισμός του Λούλη, των καλοκαιριάτικων αμπέχωνων και του φαίνεσθαι σε βάρος του αποφασίζειν, να καταλάβει ότι δεν ψηφίζουν πρόβατα.
Σχετικό: Ούτε μιά ψήφος χαμένη (Αναποφάσιστοι)
Τους καίνε επίσης: GoCulture.gr, Crazymonkey, mindstripper, AFMarx, mersault, Αρκούδος (1, 2), IliasZ@Indy
