Η κατάρα της φύσης
Ένας λόγος που δεν έχουμε κανένα σεβασμό για τη φύση είναι ότι έχουμε ξορκίσει από τους εφιάλτες μας όλους τους μπαμπούλες της.
(Προσοχή, ακολουθεί παραλήρημα· I’m too angry to blog properly, και εν τέλει, να πα’ να γαμηθεί το είδος του ορθολογισμού που αποχαρακτηρίζει και οικοπεδοποιεί τα δάση)
Άει στο διάολο πια, με τους εμπρηστές και τους οικοπεδοφάγους σ’ αυτή τη χώρα. Και λίγα τα λέει ο Estarian, που τους καταριέται:
Εύχομαι στα καθήκια που βάλαν τη φωτιά, στα καθήκια που τους έδωσαν εντολή και στα καθήκια που θα χτίσουν τα κωλόσπιτά τους πάνω από τα καμμένα να μη σώσουν ποτέ να χαρούν τίποτα από δω και πέρα στη ζωή τους. Χρυσάφι να πιάνουν, σκατά να γίνεται. Το φαϊ τους να έχει γεύση στάχτης και το νερό τους να μυρίζει σαπίλα. Να τα φάνε όλα στους γιατρούς και στους δικηγόρους. Να τους γκρεμίζονται οι βρωμοβίλλες τους με την πρώτη βροχή. Να πέφτουν τα παλιοαυθαίρετά τους σαν τραπουλόχαρτα, είτε είναι βίλλες είτε παράγκες. Να πάθουν ανίατες ασθένειες και να πονάνε αλλά να μην ψοφάνε. Να παρακαλάνε για ευθανασία τα καθίκια και να μην τους λυπάται ούτε Θεός ούτε Δαίμονας να τους πάρει. Και αν γίνομαι κακός τώρα, δε δίνω δεκάρα. Να πα να κόψουν τα λαρύγγια τους. [..] Να ψοφήσουν φτωχοί, πονεμένοι, ψειριάρηδες και με μαραμένα τσουτσούνια τα παλιολαμόγια!
Η Λόλα σχολιάζει,
Όπως σε κάτι ταινίες θρίλερ που έχουν χτίσει πχ πάνω σε νεκροταφείο Ινδιάνων…
Και μετά ήρθαν τα ζόμπι…Έτσι και σ’ αυτούς που βαλαν φωτιά να βγουν τα φαντάσματα από τα καμένα ελαφάκια και σκιουράκια και να τους τυραννούν σ’ όλη την υπόλοιπη ζωή τους…
Μας αξίζει να έρθουν τα ζόμπι, τα αγριεμένα τοτέμ των καμένων ζώων, οι τιμωροί δρϋίδες και rangers με τα Creeping Doom, το Wild Hunt και ο Ithaqua ο ίδιος για προσωπική βίζιτα στα σπίτια των προαναφερθέντων. Και για να αντιστρέψω μιά ευχή των Aiel: may you never find water and shade, motherfuckers!
Την πραγματική κατάρα της φύσης, βέβαια, θα την βιώσουμε όλοι τα επόμενα χρόνια που θα ψηνόμαστε μέσα στα τομάρια μας. Αλλά δεν πειράζει, ίσως όσοι μεγαλώσουν ασθμαίνοντας σε μιά Ελλάδα χωρίς πράσινο -πραγματική καμένη γη- να γίνουν καλύτεροι πολίτες, με ειλικρινή σεβασμό για το φυσικό περιβάλλον (βέβαια, tough shit αν μέχρι τότε έχει γίνει υποτροπική έρημος από την κλιματική αλλαγή η χώρα μας).
Ίσως, πάντως, να μπορούμε να κάνουμε κάτι πιό πρακτικό από το να καταριόμαστε ερήμην τους ενόχους, για να προστατεύσουμε τα δάση που απέμειναν, και να αποτρέψουμε την οικοπεδοποίηση των καμένων:
http://anadasosi.blogspot.com/
Δεν θα ξέρουμε αν δεν το προσπαθήσουμε.
