“Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας”
Μόνο εμείς όμως μπορούμε να αλλάξουμε τις αναλογίες… Ενημέρωση (31/5): Εδώ το τελικό κείμενο και τα banners για την αυριανή διαμαρτυρία.
Αμαλία Καλυβίνου (1976-2007) – Εξ’ αιτίας σου, “γιατρέ μου”…..
έχω νιώσει ντροπή για την εικόνα του σώματός μου, έχω αντιμετωπίσει παραλογη γραφειοκρατεία, έχω υπάρξει θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης από γιατρούς, έχω υπάρξει υποψήφιο θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γιατρό, έχω νοσηλευθεί σε βρώμικα νοσοκομεία με αδιάφορους γιατρούς και νοσοκόμες, έχω νοσηλευθεί σε καθαρά νοσοκομεία οπου ήμουν πελάτισσα και το βλέμμα ήταν πάντα στην τσέπη που μπορούσε και όχι στο πόδι που πονούσε,έχω δει την τύχη της υγείας μου να εξαρτάται από αδιάφορα πρόσωπα και αμόρφωτους “επιστήμονες”, έχω περιμένει άπειρες ώρες σε ουρές νοσοκομείων ή ΙΚΑ για μια σφραγίδα, έχω υπάρξει άθυρμα του κάθε αμόρφωτου δημοσιοϋπαλληλίσκου, τις ώρες του πόνου έχω νιώσει τους γιατρούς όχι δίπλα μου αλλά απέναντί μου, έχω καλλιεργήσει ήδη από την παιδική μου ηλικία κυνισμό και έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος και τον κάθε “αρμόδιο”,
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που να διάβασε το blog της Αμαλίας και να μη συγκλονίστηκε. Παραδόξως, την πιό ανθρώπινη ιστορία που ανέδειξε η ελληνική μπλογκόσφαιρα την γνώρισα πρώτα μέσα από τις εφημερίδες. Και μόνο το άρθρο του Γιώργου Κιούση στην Ελευθεροτυπία ήταν αρκετό για να με βάλει, για λίγο, στον κόσμο του πόνου και της ταλαιπωρίας της. Όμως, όσο και να θέλουμε να συμπονέσουμε και να συμπάσχουμε, άνθρωποι σαν την Αμαλία ζούνε και πεθαίνουν ουσιαστικά μόνοι τους στην απάνθρωπη κοινωνία που όλοι μαζί συντηρούμε με την καθημερινότητά μας. Όλοι μας κουβαλάμε, σαν ένοχα μυστικά ή εμπειρίες πολέμου, τις ιστορίες ανθρώπων που ταλαιπώρησε, διακινδύνεψε ή σκότωσε -για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους- το σύστημα υγείας της χώρας μας. Ο Μολώχ της υγείας, που έχει θεριέψει με τόσες και τόσες θυσίες, τι όνομα να έχει άραγε;
Μισώ τα ελληνικά νοσοκομεία, και τα αποφεύγω όσο είναι δυνατό, όχι γιατί δεν αντέχω να βιώνω τον πόνο των άλλων· η απανθρωπιά που ποτίζει τους τοίχους και τα έπιπλα, και η αναλγησία στη συμπεριφορά των εργαζόμενων -και, κάποιες φορές, των επισκεπτών κι ασθενών- είναι που με τσακίζει. Σαφώς και δε θ’ αλλάξει το σύστημα αυτό επειδή μέσα από την ιστορία της Αμαλίας αισθανθήκαμε για λίγο να μας τραβάει η αδυσώπητη άβυσσος που κρύβει. Όμως, αν θέλουμε “να την νιώσει” έστω και λίγο, ακόμα και μετά το θάνατό της, θα πρέπει να απαιτήσουμε την ανθρωπιά -και τον επαγγελματισμό- από τον κάθε γιατρό και την κάθε νοσοκόμα, να δείχνουμε κι οι ίδιοι ανθρωπιά στους ασθενείς, κι όχι μόνο στους δικούς μας· όχι μόνο να μή στηρίζουμε τη διαφθορά, την αναξιοκρατία και τη γραφειοκρατία, αλλά να τις καταγγέλουμε για να μην τις βιώσουν οι επόμενοι συνάνθρωποί μας. Το blog της Αμαλίας θα πρέπει ίσως να γίνει υποχρεωτικό ανάγνωσμα για κάθε πρωτοετή φοιτητή της ιατρικής· μόνο αν ποτιστούν από νωρίς με ντροπή για την σημερινή κατάντια του λειτουργήματός τους θα μπορέσουν να προσφέρουν υπηρεσία στους συνανθρώπους τους κι έτσι να το ανορθώσουν. Το πέρασμα του κάθε γιατρού, ασθενή ή επισκέπτη από ένα νοσηλευτικό ίδρυμα μπορεί να βελτιώσει όχι μόνο τις συνθήκες περίθαλψης σ’ αυτό αλλά και την υγεία της κοινωνίας. Η αξιοπρέπεια είναι προνόμιο ανθρώπινων σχέσεων κι όχι “ιδρυμάτων”, και το κάθε φακελάκι που δίνουμε την υπονομεύει για όλους.
“Είτε δώσεις φακελλάκι είτε δε δώσεις, την ίδια δουλειά ξέρει να σού κανει ο γιατρός”
Άκουγα σήμερα ένα podcast στο οποίο ο Joe Trippi, ο άνθρωπος που οδήγησε μέσα από τα social media την πιό πετυχημένη σε συνεισφορές καμπάνια των Δημοκρατικών, να εξιστορεί τι την ενέπνευσε:
I used to read the THQ bulletin board – a company that makes games for Playstations and Xboxes and Game Boys. There was a guy I really liked to read, just a normal guy named David Haines, who was posting almost every day. After I’d check my e-mail and checked out the news sites, I’d go over there to look for a post from Haines and read it. He came on one day and said, ” Sorry I haven’t posted in five days. My wife just gave birth to our baby son Christian.” Then he’d go back to reposting every day, and like five months later he posted “Christian started walking today.” By the end of two years, we all knew that he was an amateur tri-athlete who lost every race he ever entered, that he had a dog named Bruin, and that his wife gave birth to a baby daughter about 18 months later. About two years into visiting that bulletin board, I was reading it one day when this guy came on and said, “I have horrible news. David Haines died tragically of a massive heart attack this morning at the age of 31.” All of a sudden, I realized I was witnessing a funeral on the Internet. All these thousands of people who’d never met David Haines were eulogizing him, were talking about starting an education fund for his children. This community – built around a video game company of all things – was doing things that too many Americans don’t do for their next-door neighbor or a guy five blocks away from us. It dawned on me right then and there: if a group of people could create a community like that on their own, what would happen if you built that same kind of community around a candidate for the presidency of the United States? Or around strengthening our democracy by getting people to participate in the future of the country. [..]
It’s not about technology, it’s about having faith in strangers again [..] People are good, and it’s the power of all of us; and there’s only one medium out there that let’s us connect with each other and use that power…
Ο λαός της κάθε χώρας έχει ένα προδομένο όνειρο, μιά χαμένη αξία, μιά νοσταλγική αντίληψη για κάτι που ίσως δεν υπήρξε ποτέ, η ελπίδα για την αναβίωση του οποίου τον κάνει να αντέχει την καθημερινότητα. Οι αξίες είναι κολλητικές, όμως, και τα όνειρα έχουν δύναμη, όταν τα ενστερνιστούν αρκετοί άνθρωποι οπλισμένοι με τη γνώση, τα μέσα και την αποφασιστικότητα για να τα πραγματοποιήσουν. Το προδομένο όνειρο της Αμερικής δεν είναι το “αμερικάνικο όνειρο”, αλλά η δύναμη της κοινότητας και η πίστη στην καλωσύνη των ξένων, το εμβληματικό barn raising της εποχής των πιονιέρων.
Η χαμένη αξία της Ελλάδας είναι το φιλότιμο, ο συνεκτικός ιστός μιάς μυθικής ελληνικής κοινωνίας που ξέρουμε μόνο από τις αφηγήσεις των μεγαλυτέρων· κι η απτή απουσία του σε κάθε έκφανση της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής στη χώρα μας είναι που κάνει έννοιες όπως η παιδεία, η υγεία και η δικαιοσύνη να φαντάζουν κενά γράμματα. Ακόμα κι αν ευτυχήσουμε κάποτε να δούμε καλύτερους πολιτικούς, όμως, για να “αλλάξουν τα πράγματα” χρειάζονται καλύτεροι πολίτες. Η δική μας “γιατρειά” δε μπορεί παρά να είναι κάπως διαφορετική από κείνη των αμερικανών: δε χρειαζόμαστε να φτιάξουμε μιά κοινότητα γύρω από την πολιτική, αλλά γύρω από την κοινωνία, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, έχουμε τα μέσα. Στην προκειμένη περίπτωση, η συλλογική μας κοινωνία -με την εκκλησιαστική έννοια- του πόνου και της αδικίας που υπέστη η Αμαλία μπορεί να εμπνεύσει κάτι μεγαλύτερο από ένα πρόσκαιρο ξέσπασμα συμπαράστασης.
Stay angry…
Ανανέωση (17:40): Mιά πρακτική πρόταση, από το Ιστολόγιο:
Η καλύτερη απότιση τιμής στην μνήμη και στην προσπάθεια της Αμαλίας είναι η συνέχιση του έργου της. Κάνω λοιπόν μια πρόταση σε ασθενείς και συγγενείς τους, σε γιατρούς που θέλουν να πολεμήσουν την αθλιότητα, σε εργαζόμενους στα δημόσια νοσοκομεία και στο ΙΚΑ, ή σε ανθρώπους που σχετίζονται κατά οιονδήποτε τρόπο με την δημόσια υγεία, να ξεκινήσουν (ή να συνεχίσουν, ίσως, δεν ξέρω) ανάλογα μπλογκ συγκεκριμένης καταγγελίας και ανάδειξης προβλημάτων και παθολογιών του δημόσιου συστήματος υγείας, επώνυμα (καλύτερα) ή ανώνυμα (όπου είναι αναπόφευκτο). Στην συνέχεια, να δημιουργηθεί ειδικός (οι ειδικοί) επί τούτου συναθροιστής- aggregator που θα αναδεικνύει όλη αυτήν την δραστηριότητα και θα την προωθεί δια της λειτουργίας του.[..] αν όντως προχωρήσει μια τέτοια προσπάθεια, οι δυνατότητες παρέμβασης και διόρθωσης κάποιων (έστω λίγων) κακώς κειμένων είναι πολλές
Το ελάχιστο που μπορεί να προσφέρει η ελληνική μπλογκόσφαιρα σε βάθος χρόνου είναι να στηρίξει μιά τέτοια προσπάθεια και να ενθαρρύνει τους αναξιοπαθούντες του συστήματος υγείας να μιλήσουν δημόσια για τις εμπειρίες τους· οι ιστορίες του πόνου τους είναι βάρος όλων μας.
Ανανέωση (27/5 18:45): ..και η μετρημένη τοποθέτηση του Νίκου Γενημάκη,
Σε αντίθεση με την Αμαλία, πιστεύω πως οι «αλμπάνηδες» είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Γνωρίζω όμως την παθογένεια του συστήματος που αναδεικνύει τους «αλμπάνηδες» και τιμωρεί, θάβοντας ή εξορίζοντας, όσους έχουν την προοπτική να βελτιώσουν την κατάσταση.[..]
Φοβάμαι πως κάποια στιγμή μπορεί, για κάποιο πιθανό λόγο, να γυρίσω και να εργαστώ στην Ελλάδα. Φοβάμαι πως εκεί ως γιατρός θα κληθώ να φέρω σε πέρας έναν ρόλο με τον οποίο εγώ δεν συμφωνώ, ένα ρόλο «μηχανικού σάρκας», απογυμνωμένο από τα ανθρώπινα και κοινωνικά χαρακτηριστικά της ιατρικής. Φοβάμαι πως, μέσα σε αυτήν την αλλοτρίωση, θα γνωρίσω κάποτε έναν άνθρωπο σαν την Αμαλία, που στο ύστατο στάδιο της δοκιμασίας της, θα έχει καταλήξει στο να με θεωρεί εχθρό, κι εγώ δε θα μπορώ να πω τίποτα.
Ελπίζω, μιας και η αρχή έγινε, ο διάλογος που θα ακολουθήσει να μην αφορά μόνο τους «αλμπάνηδες», αλλά τις νοσηρές καταστάσεις που κάνουν αυτούς τους ανθρώπους να ευδοκιμούν, και έτσι αναπαράγουν και διαιωνίζουν το πρόβλημα της υγείας στην Ελλάδα.
Ανανέωση (30/5/07 13:40): Το πλάνο κινητοποίησης για τη “μέρα της Αμαλίας” (1/6). Μπράβο στον Helix Nebulae και όλο τον κόσμο που δραστηριοποιήθηκε για να προκύψει κάτι θετικό απ’ αυτή την τραγωδία.
Ανανέωση (16:10): Από την Αφροδίτη, περιεκτικός σχολιασμός της (μη) κάλυψης του θέματος από τα ΜΜΕ, με συγκεκριμένες αναφορές. Αναμενόμενα πράγματα,
σε όλα τα κανάλια που κάνει ανάγνωση των πρωτοσέλιδων ο όποιος δημοσιογράφος, ανατριχιάζει και κομπιάζει, έως τσακίζει φωνή. Αλλά πέραν κάποιου μίνι-αφιερώματος, [..] γροθιά στο μαχαίρι ουδείς. Επικέντρωση στην Αμαλία ως ασθενή (σε στυλ “αχ την καημένη, πωπω!”, “βρε οι γιατροί!”), κι όχι ως σύμπτωμα ενός τεράστιου κοινωνικοπολιτικού προβλήματος που μας βασανίζει όλους.[..] Από τα τρία βασικά, Γολγοθάς Αμαλίας, αγώνας για τα φακελλάκια, αγώνας για τη γραφειοκρατία, το πρώτο γνωστοποιήθηκε.
Πιό ενδιαφέρουσες, κάποιες συζητήσεις που ξεπήδησαν στην μπλογκόσφαιρα, όπως αυτή στου kukuzeli.
Ανανέωση (31/5 03:00): Το προτεινόμενο κείμενο της διαμαρτυρίας για την Παρασκευή, και η προτεινόμενη λίστα παραληπτών
Ανανέωση (09:30): Όλο το υλικό για την αυριανή διαμαρτυρία έχει συγκεντρωθεί κι εδώ: http://giatinamalia-blog.blogspot.com/
Ανανέωση (13:40): Το τελικό κείμενο της διαμαρτυρίας, εδώ κι εδώ
Έγραψαν: Argos, vita moderna, Ροδιά, Μαύρος Γάτος (1, 2), Ιστολόγιον, Γιώργος Μαργαρίτης, Νίκος Γενημάκης, Reality Tape, discolata, Crazymonkey, Citronella (1, 2), mindstripper, Παραμύθια χωρίς νόημα, Calle Drama, aspripetraxexaspri, Αρκούδος, Arxedia Media, Μάριος Ροζάκος, Penguin Witch, Χνούδι, pestaola, Καλύβα, Ημεροδρόμιο, ANemos, Πρέζα TV, Καπέλα στα φώτα, Ναταλία, Composition Doll, Arkin, A F Marx, Ερμής, Λουκρητία, Βασιλική, metablogging.gr, polsemannen, Herinna, 3thirdsorange, Νίκος Δήμου, Γιάννης Καρακατσάνης, Δημήτρης Κανούλας, An-Lu, coolplatanos, foulianna, Μοναχικός Λύκος και πολλοί άλλοι…
Στον τύπο: Ελεύθερος Τύπος, Ελευθεροτυπία (1, 2, 3), Τα Νέα (1, 2, 3), Καθημερινή (1, 2, στα αγγλικά), Reuters India, in.gr, Pathfinder
