Το Seattle των Βαλκανίων
..έτσι χαρακτηρίζει τη Θεσσαλονίκη το ενδιαφέρον άρθρο της Ιωάννας Κακίση στο ταξιδιωτικό section των New York Times.
Η αρθρογράφος επικεντρώνει στην ανάπλαση της πολυπολιτισμικής και εναλλακτικής ταυτότητας της πόλης από τους νέους καλλιτέχνες που συρρέουν στο ιστορικό της κέντρο για να δημιουργήσουν και να διασκεδάσουν. Αν το διαβάσει κανείς επί τροχάδην, ίσως καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα ακόμα αβανταδόρικο lifestyle άρθρο απ’ αυτά που εμφανίζονται συχνά πυκνά στις σελίδες των free press και των περιοδικών ποικίλης ύλης, κι όπου οι αναφορές στα must μαγαζιά είναι εκ των ων ουκ άνευ (όπως και εδώ άλλωστε)· και για να πούμε την αλήθεια, το άρθρο είναι πασπαλισμένο με μπόλικο wishful thinking κι εναλλακτική γκλαμουριά. Είναι όμως καλογραμμένο, στα standards των NYT, κι εκτός από την περιγραφή μιάς ενδεικτικής βόλτας βάσει της προσωπικής αντίληψης της αρθρογράφου για τη Θεσσαλονίκη ("γράφουμε για τα μέρη όπου συχνάζουμε", όπως συνηθίζεται σε τέτοια άρθρα) περιέχει και τις απόψεις ανθρώπων της πόλης, καθώς και μιά σύντομη αναδρομή στην ιστορία της. Τελικά, η εικόνα που πλάθει για την πόλη είναι πειστική και θελκτική. Το πρόβλημα όμως με τέτοια άρθρα είναι πως όταν τα διαβάζω αναρωτιέμαι σε ποιά πόλη ζω τελικά, και πόσοι από τους ανθρώπους της έχουν την πολυτέλεια αλλά και το αισθητήριο για να συμμετάσχουν στην εναλλακτική και πολυπολιτισμική ζωή της.
