9o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Έφτασε πάλι η ώρα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ! Ας δούμε τι μας επιφυλάσσει φέτος, μετά την αδιαμφισβήτη περυσινή επιτυχία του…
Δε μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα ούτε με τη φετινή αφίσα, πάλι (*) με σκηνή σπλάτερ μοιάζει…
Απ’ το εναρκτήριο δελτίο τύπου:
Απ’ την στιγμή που οι αδερφοί Λυμιέρ κινηματογράφησαν ένα τρένο να καταφθάνει στο σταθμό, μέχρι σήμερα, το ντοκιμαντέρ, παραμένει το αρχαιότερο και ταυτόχρονα, το πιο επίκαιρο και διαχρονικό κινηματογραφικό είδος. Το 9ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα, πιο πλούσιο και ζωντανό, γιορτάζει για ένατη συνεχή χρονιά την τέχνη του ντοκιμαντέρ και τις εκφάνσεις της, από τις 16 έως τις 25 Μαρτίου, με τη συμμετοχή δεκάδων ταινιών και σκηνοθετών απ’ όλο τον κόσμο και με ένα εξίσου ενδιαφέρον πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων.
Το περυσινό Φεστιβάλ παρακολούθησαν 34.845 χιλιάδες θεατές, αριθμός ρεκόρ που αποδεικνύει το αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις ταινίες τεκμηρίωσης αλλά και την επιτυχία της διοργάνωσης που κατόρθωσε να επιβληθεί στη συνείδηση επαγγελματιών και κοινού.
Κεντρικό θέμα του φετινού Φεστιβάλ είναι τα παιδιά, και οι μυριάδες τρόποι που βρίσκει η ανθρωπότητα για να τα πληγώνει:
Στα παιδιά, το πλέον ζωντανό, ελπιδοφόρο αλλά και ευάλωτο κομμάτι της κοινωνίας μας, εστιάζει το κεντρικό θεματικό αφιέρωμα του φετινού, 9ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα. Τίτλος του, Kλονισμένη Αθωότητα / Troubled Innocence και άξονας του οι κίνδυνοι, κρυφοί ή φανεροί, που απειλούν την παιδική ηλικία. [..]
Οι σκηνοθέτες των ταινιών που φιλοξενούνται στο πρόγραμμα της Kλονισμένης Aθωότητας ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο -καθώς το θέμα που διαχειρίζονται δεν γνωρίζει κανενός είδους, φυσικά ή τεχνητά, σύνορα- αποτύπωσαν την παιδική αγωνία και αναζήτησαν τις αιτίες της: Οι μεταδοτικές ασθένειες, όπως η μάστιγα του AIDS, αλλά και τα χρόνια νοσήματα, η φτώχεια, η κοινωνική αναλγησία, ο πόλεμος, η άγνοια, οι προκαταλήψεις, οι φανατικές θρησκευτικές πεποιθήσεις ή, απλά, το άσχημο, παράλογο πρόσωπο της ζωής – πίσω από το οποίο, ωστόσο, διαγράφεται με αδρές γραμμές η ενήλικη ευθύνη.
Το Φεστιβάλ καθιερώνει δύο νέα μόνιμα τμήματα από φέτος:
Το νεοσύστατο τμήμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, με τίτλο Ανθρώπινα Δικαιώματα, πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Διεθνή Αμνηστία. Οι ταινίες του τμήματος, ρίχνουν φως στην βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εγείρουν ερωτήματα που αφορούν σε μείζονα θέματα, όπως η ελευθερία του λόγου, o πόλεμος, η θέση της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο, το δικαίωμα σε διαφορετικές πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις κ.α. [..] Κάθε χρόνο επιτροπή της Διεθνούς Αμνηστίας, που θα απαρτίζεται από ειδικούς στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα απονέμει το βραβείο του τμήματος.
Το Βλέμμα στην Ασία είναι η δεύτερη ενότητα που καθιερώνεται φέτος ως μόνιμο τμήμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα. Το τμήμα ανοίγει ένα παράθυρο στον πολύμορφο κόσμο του ντοκιμαντέρ της ασιατικής ηπείρου, για τον οποίο σημειώνεται διαρκώς αυξανόμενο ενδιαφέρον, ενώ παράλληλα διευρύνει την συνεργασία δυτικής και ασιατικής αγοράς ντοκιμαντέρ. Η θεματολογία των ντοκιμαντέρ που προβάλλονται φέτος στη διοργάνωση, ποικίλλουν ανάλογα με την χώρα προέλευσης.
Οι υπόλοιπες θεματικές ενότητες (Όψεις του Κόσμου, Μικρές Αφηγήσεις, Η Καταγραφή της Μνήμης, Πορτρέτα: Ανθρώπινες διαδρομές, Κοινωνία και Περιβάλλον, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βλέμμα στην Ασία) παραμένουν ως έχουν, ενώ εκτός από τα αφιερώματα στους επίτιμους προσκεκλημένους -αυτοί τη φορά οι αμερικάνοι ντοκιμαντερίστες Barbara Kopple, Jon Alpert και το ζευγάρι Julia Reichert και Steven Bognar- υπάρχουν και τα τρία θεματικά (Ολλανδικά Ντοκιμαντέρ, Κλονισμένη Αθωότητα, Οι Κανόνες του Παιχνιδιού). Οι παράλληλες εκδηλώσεις φαίνονται επίσης ενδιαφέρουσες, ειδικά τo mαsterclass του Alpert με θέμα την ηθική των Μέσων Μαζικής Σημασίας και την εμπειρία του ως διευθυντής του ανεξάρτητου τηλεοπτικού δικτύου DCTV, τα εργαστήρια (Η Απομυθοποίηση του High Definition, Μοντάροντας με την Julia Reichert και τον Steven Bognar, To Ντοκιμαντέρ Συναντά την Ψηφιακή Τεχνολογία) και κάποιες από τις ημερίδες (Η παραγωγή του Ντοκιμαντέρ στην Ευρώπη, Η μετα-γραφή του πραγματικού, ο ρόλος του δημιουργού).
Από τις αναμνήσεις του περσινού φεστιβάλ: το εκπληκτικό εργαστήρι του μέγιστου Peter Wintonick (πήρα level, σε λέω!), το αφιέρωμα στον “Εξάντα”, τα ντοκιμαντέρ που άνοιξαν μάτια για την πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης (Ο θάνατος του εργάτη, Ο επιούσιος, Ταΐζουμε τον κόσμο, China Blue), η γλυκιά και μικροσκοπική Kim Longinotto που έχει συνηθίσει να περπατάει αργά με την γιγάντια κάμερα στον ώμο, το εκρηκτικό Favella Rising, το μαχητικό χαμόγελο της Vandana Shiva, η βόλτα στη μουσική Βαρκελώνη και την ήσυχη Νάπολη, το κυνηγητό – κρυφτό με παρέες στις αίθουσες κι αλλού…
Η πρόκληση, όπως πάντα, θα είναι να βρούμε αρκετό χρόνο για να παρακολουθήσουμε και να συμμετάσχουμε σε όσο το δυνατό περισσότερες αξιόλογες προβολές και εκδηλώσεις, και φυσικά, να μοιραστούμε τις εμπειρίες των καταγραφών με φίλους και αγνώστους.
(* όπως έλεγα για την περσινή: “cunningly disguised as an artistic rendition of a bloody headshot”)
Παλιότερα:
- A day at the Thessaloniki Documentary Festival (19/3/06)
- Images of the 21st century (10/3/06)
- 7ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ (5/4/05)
