Το Wired συνεχίζει ακάθεκτο
Το τελευταίο τεύχος του Wired -που άλλαξε "φορεσιά"- περιλαμβάνει δύο εξαιρετικά άρθρα για την σκληρή πραγματικότητα των πολέμων σε δύο διαφορετικά οικοσυστήματα.
Το πρώτο άρθρο αφορά την παρακμή του Yahoo λόγω της αποτυχίας του CEO Terry Semel να ανταγωνιστεί την Google στην αγορά των πλειστηριασμών στοχευμένων διαφημίσεων:
Terry Semel — a legendary Hollywood dealmaker, a guy who didn’t even use email — had not come to Silicon Valley to meekly merge with the geeky boys of Google. He had come to turn Yahoo into the next great media giant. Which might explain why the face of the famously serene CEO was slowly turning the color of Yahoo’s purple logo, exclamation point included. "Five billion dollars, 7 billion, 10 billion. I don’t know what they’re really worth — and you don’t either," he told his staff. "There’s no fucking way we’re going to do this!"
Το κομμάτι είναι τολμηρό, αθυρόστομο, ίσως ακόμα και εμπαθές, αλλά καταγράφει με πάθος κι ανελέητη ακρίβεια την πορεία και τα λάθη του Semel, σε μιά ιστορία επιχειρηματικού δράματος στην πληροφορική που θυμίζει τις sagas των παλιών entrepreneurs της χαραυγής του home computing, όπως ο Adam Osborne, ο Clive Sinclair κι ο Jack Tramiel. Η κατακλείδα του άρθρου ίσως εκνευρίσει κάποιους, αλλά προσωπικά την βρίσκω καθησυχαστικά ρεαλιστική:
Semel has been Yahoo’s CEO for nearly six years, yet he has never acquired an intuitive sense of the company’s plumbing. He understands how to do deals and partnerships, he gets how to market Yahoo’s brand, and he knows how to tap Yahoo’s giant user base to sell brand advertising to corporations. But the challenges of integrating two giant computer systems or redesigning a database or redoing a user interface? Many who have met with him at Yahoo say he still doesn’t know the right questions to ask about technology.[..] One could have made a convincing argument two years ago that such deep technical knowledge didn’t matter much. But now we have empirical evidence: At Yahoo, the marketers rule, and at Google the engineers rule. And for that, Yahoo is finally paying the price.
Θέμα του δεύτερου άρθρου αποτελεί η εκπληκτική ιστορία των νέων, ισχυρών ιών που αναπτύσσουν και διασπείρουν οι υπερατλαντικοί πόλεμοι της υπερδύναμης: όχι εκούσια στο εργαστήριο, αλλά στα πεδία των μαχών και τα στρατιωτικά νοσοκομεία. Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο, αλλά η τελευταία παράγραφος συνοψίζει το πιό εντυπωσιακό στοιχείο:
When a team of geneticists unlocked the secret of the bug’s rapid evolution in 2005, they found that one strain of multidrug-resistant Acinetobacter baumannii carries the largest collection of genetic upgrades ever discovered in a single organism. Out of its 52 genes dedicated to defeating antibiotics, radiation, and other weapons of mass bacterial destruction, nearly all have been bootlegged from other bad bugs like Salmonella, Pseudomonas, and Escherichia coli.
In the open source world of bacteria, everyone is working for the resistance. Ramping up the immunity of any single organism, while dramatically increasing the size of the population most susceptible to infection, only helps the enemy. To an aspiring superbug, war is anything but hell.
Κι ένα σχετικό tidbit από το ίδιο τεύχος, ιδιαίτερα ανησυχητικό αν αληθεύει:
Scientists in France are resurrecting ancient human retroviruses, HIV-like bugs that attacked our ancestors millions of years ago and remain fragmented in our DNA. The team has reconstructed one, dubbed Phoenix, that could again infect human cells.
Φοίνικας, Χίμαιρα… WTF, indeed! Η ζωή μιμείται την "τέχνη", πάλι ή απλά πάμε γυρεύοντας;
Ενδιαφέρον και χρήσιμο, επίσης -αν και όχι τρομερά πρωτότυπο- το κεντρικό αφιέρωμα του τεύχους στα όσα δεν ξέρουμε για τον κόσμο μας, με συνεισφορές από μεγάλα μυαλά της εποχής, όπως οι James Gleick, Simon Singh και Wil McCarthy.
Όπως έχει πει κι ο Argos σε σχετικές συζητήσεις, παρ’ ότι ή, μάλλον, επειδή το Wired διαθέτει έγκαιρα όλη την ύλη του online, πολλοί αναγνώστες αγοράζουν φανατικά το περιοδικό, προκειμένουν να απολαύσουν την πλήρη εμπειρία που τους προσφέρει ένα έντυπο με εμπεριστατωμένη άποψη για δύσκολα θέματα, συντάκτες – ερευνητές που δεν χαϊδεύουν την άγνοια του αναγνώστη και φιλοσοφημένο design που στοχεύει στην υποβοήθηση της ανάγνωσης. Καλό θα ήταν να αποτελέσει ένα μάθημα αυτό για τους εκδότες των περισσοτέρων ελληνικών εντύπων, που είτε αγνοούν πλήρως την ύπαρξη του internet, είτε αντιμετωπίζουν τις online εκδόσεις τους σαν καθυστερημένα και παραμορφωμένα παραπαίδια, κλειδωμένα στο υπόγειο.
Από την άλλη, μάλλον είναι μάταιο να αναρωτιέται κανείς πότε θα μάθουν να αξιοποιούν τις συνταγές επιτυχίας διεθνώς επιτυχημένων περιοδικών όπως το Wired, αντί να αντιγράφουν απλά τις "φορεσιές" τους…
Σχετικά:
- The Rise and Fall of Wired, μιά επικριτική ανάλυση για το ρόλο του Wired, από το 1998
