Αλλάζω μια ΔΕΘ μ’ ένα πάρκο, μέρος 2ο
Τώρα που τελείωσε ακόμα ένα πανηγύρι εξαγγελιών και συγκρούσεων, με δακρυγόνα, καμένα αυτοκίνητα και πυροτεχνήματα, είναι καιρός να σκεφτούμε αν πραγματικά θέλουμε να επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό και του χρόνου… κι αν όχι, τι θέλουμε να δούμε στη θέση του.
Από την κάλυψη της Ελευθεροτυπίας για τα εγκαίνια της 71ης ΔΕΘ, η Κάτια Μακρή γράφει:
Διεθνής σίγουρα δεν είναι, αφού σε σύνολο 1.009 εκθετών, οι ξένες συμμετοχές είναι μόλις 21! Ούτε και εμπορική έκθεση είναι, όμως, καθώς τα 30.000 τ.μ. από 42.900 τ.μ. της έκτασής της δεν φιλοξενούν προϊόντα εταιρειών, αλλά μισθώνονται από τον δημόσιο τομέα (!) που σπαταλά άφθονο χρήμα για ένα λαϊκό πανηγύρι.
και παρακάτω, ο Κώστας Λασκαρέλιας σε άρθρο με τον εύλογο τίτλο “Ούτε Διεθνής, ούτε Έκθεση“:
Η Θεσσαλονίκη [...] Διοργανώνει την έκθεση του Σεπτεμβρίου, που την ονομάζει «διεθνή», σε εγκαταστάσεις που έχουν την όψη παραγκούπολης. Υπάρχουν κτίρια του 1953 και του 1954, άθλια στην εμφάνιση και δίχως δυνατότητα σωστής προβολής προϊόντων και άλλα μεταγενέστερα, που ως πρώτη ύλη έχουν τη λαμαρίνα. Οι υπόλοιποι χώροι… απλώς καλύπτονται με τέντα. Τα περισσότερα «περίπτερα» δεν παρέχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε άτομα με ειδικές ανάγκες, οι χώροι υγιεινής είναι ακατάλληλοι, ενώ οι υποβαθμισμένες υποδομές εστίασης και αναψυχής απέχουν αισθητά από τη σύγχρονη αντίληψη περί έκθεσης.
Ξεκινώντας από το κέντρο της άδειας πόλης (*), το περασμένο Σάββατο στις 7 η ώρα, έφτασα περπατώντας μέχρι το άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου. Η σιωπή, λίγη ώρα πριν αρχίσουν οι πορείες διαμαρτυρίας να συγκλίνουν στη ΔΕΘ, ήταν απόκοσμη, σαν την ηρεμία πριν την καταιγίδα. Ζήτημα να είδα πάνω από 50 πολίτες να κυκλοφορούν στο δρόμο· είδα όμως κάμποσες διμοιρίες ΜΑΤ, ένστολους αστυνομικούς και αστυνομικούς με πολιτικά, 30-40 κλούβες, οδοφράγματα, αστυνομικά ελικόπτερα και γερανούς με κάμερες. Η κυκλοφορία είχε κοπεί εντελώς, από την Εγνατία μέχρι την Μητροπόλεως, και από την Καμάρα μέχρι τη ..Μπότσαρη. Κατά τύχη βρήκα ένα από τα λίγα ταξί που κυκλοφορούσαν, στο άγαλμα -το οποίο μοιράστηκα με άλλους τέσσερεις ταλαίπωρους- επειδή είχε μόλις πετάξει έναν VIP στην Έκθεση. Ήταν λες και το κέντρο είχε μετατραπεί σε πίστα του Half Life 2.
Μεγάλωσα -όπως και οι περισσότεροι Θεσσαλονικείς της γενιάς μου- με μιά αόριστη περηφάνεια για τη Διεθνή μας Έκθεση, που μεταφράζονταν συνήθως σε αναμνήσεις από μαύρη μπίρα Φιξ, μαλλί της γριάς και (πανάκριβο και άγευστο) παγωτό Δεληολάνη, αχανείς παράγκες με γυαλιστερά αλλά αδιάφορα εκθέματα και την αίσθηση της απεραντοσύνης του εκθεσιακού χώρου, ειδικά όταν έπρεπε να επιστρέψεις διασχίζοντάς την από τη μιά άκρη στην άλλη με 10 κιλά φυλλάδια παραμάσχαλα. Κάποτε νιώσαμε οργή στη σκέψη ότι οι “Κακοί Αθηνέζοι” προσπαθούσαν να μας την πάρουν· αργότερα, καταλάβαμε ότι δεν ήταν ποτέ δική μας.
Εδώ και μερικά χρόνια, έχω πάψει να νιώθω περήφανος γι’ αυτό τον απαρχαιωμένο και χωρίς νόημα θεσμό, ειδικά από τη στιγμή που έχει καταντήσει άλλοθι για τις φιέστες -και βήμα για τις κενές υποσχέσεις- της εκάστοτε κυβέρνησης, πεδίο μάχης μεταξύ αγνώστων και αγνώστων (η πίστα του HL2 που λέγαμε) και “πνίχτης” στο λαιμό της πόλης που ασφυκτιά έτσι κι αλλιώς από την έλλειψη πρασίνου και ελεύθερων δημόσιων χώρων. Η ΔΕΘ προκαλεί, με την αλαζονεία και την έπαρση των στελεχών και παραγόντων που συγκεντρώνει κάθε Σεπτέμβρη, με τις κλειστές για τους πολίτες πύλες της τον υπόλοιπο χρόνο, με τα εκατομύρια που δαπανώνται για happenings χωρίς νόημα, και με τη συμφόρηση που επιφέρει στην πόλη μιά από τις πιό επιβαρυμένες εποχές του χρόνου. Προκαλούν επίσης και τα σχέδια των λογής λογής ιθυνόντων και stakeholders (ΔΕΘ ΑΕ, Hellexpo, ΥΠΑΝ, Δήμος Θεσ/νίκης), που ούτε μεταξύ τους δε μπορούν να συνεννοηθούν, και εκκολάπτουν διαρκώς σχέδια για την αξιοποίηση των εκθεσιακών χώρων ερήμην των Θεσσαλονικιών. Εναλλακτικές προτάσεις για ορθολογική χρήση των χώρων της ΔΕΘ υπάρχουν· ο Argos πρότεινε πέρυσι, τέτοια εποχή,
Να ενοποιήσουμε τους χώρους των Πανεπιστημίων, ΔΕΘ, Γ’ Σώματος Στρατού (με ταυτόχρονη έξωση των στρατιωτικών), Πάρκου, Αρχαιολογικού και Βυζαντινού Μουσείου, με κατάλληλη ρύθμιση των δρόμων (π.χ. υπόγειοι) ώστε να υπάρχει ένα ενιαίο πράσινο μέτωπο στο στενότερο σημείο της πόλης.
Έτσι θα μπορούσαν να αναδειχθούν τα δυο μουσεία αλλά και το καταπληκτικό κτίριο του Γ’ΣΣ που θα μπορούσε, αν είχαμε άλλο δήμαρχο να είναι αυτό το Δημαρχείο και να μην χρειάζεται να σηκώσουμε και άλλο κτίριο. Παράλληλα πιστεύω ότι θα μπορούσαν στους ίδιους χώρους, υπόγεια, να δημιουργηθούν πάρκινγκ.
, ένα κάλεσμα που έκτοτε ακούστηκε και από πολιτικούς. Δεν πρόκειται όμως οι προτάσεις αυτές να ληφθούν ποτέ σοβαρά υπ’ όψη, αν οι πολίτες δεν απαιτήσουν δυναμικά να ενταχθούν οι χώροι της ΔΕΘ στον πολεοδομικό ιστό για χρήσεις κοινής ωφέλειας.
Όπως έγραψα και παλιότερα, εγώ πάντως αλλάζω τη ΔΕΘ (και το Γ’ ΣΣ) μ’ ένα πάρκο (και υπόγειο δημοτικό πάρκινγκ). Εσείς;
Παλιότερα σχετικά posts:
- Νισάφι πιά, Θεσσαλονίκη (13/4/06)
- Αέρα! (και ήλιο) (6/3/06)
- Καλα(σ)τραβό-city (3/10/05)
- Το μέλλον της Θεσσαλονίκης (10/4/05)
Έγραψαν πρόσφατα: thess.gr (1, 2), Argos, Θοδωρής Γούτας (1, 2), Dark Angel, Tekmirio, Diablog, Ροδιά, Open, siegmundshof, Επαρχιακό Σαλόνι, Thessaloniki Files, Πρέζα TV, Τριαγώνια, urbicide
(* Ζητώ συγγνώμη για την άθλια ποιότητα εικόνας, κάποια μέρα θα αγοράσω μιά φωτογραφική μηχανή της προκοπής…)
