Μουντιάλ και ο Άξονας του Κακού
Μια εντελώς υποκειμενική και ηθικοπλαστική -α λα fantasy rpg- αποτίμηση του Μουντιάλ, βάσει των αγώνων που απομένουν.
Στον πίνακα βλέπετε την τρέχουσα κατάσταση της δεύτερης φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, λίγες ώρες πριν τις τελευταίες δραματικές (όπως αναμένονται) αναμετρήσεις ανάμεσα στους επιζήσαντες του πρώτου γύρου. Με κόκκινο κύκλο σημειώνονται οι Θετικές Δυνάμεις, και με μαύρο, ο Άξονας του Κακού. Μπήκα στον πειρασμό να προσθέσω και την Αργεντινή στον Άξονα, λόγω παλιάς αντιπαθειας επί εποχής Μαραντόνα και της τάσης της να σέρνεται μέχρι την παράταση και να κερδίζει στα μουλωχτά την εύνοια των διαιτητών, αλλά το καταπληκτικό γκολ του Maxi και το 6-0 κατά της Σερβίας τους σώζει μέχρι στιγμής απ’ τα νύχια του σκότους (χώρια που αν τους έβαζα, θα χαλούσε η γεωμετρία του Άξονα).
Και τι είναι ο Άξονας του Κακού, θα ρωτήσετε. Τα εύσημα για την δημιουργία του όρου ανήκουν στον λογογράφο του Dubya, George Frum, που τον χρησιμοποίησε πρώτη φορά για να περιγράψει την απειλή που αποτελούσαν, και καλά, για τον κόσμο το Ιράκ, το Ιράν και η Βόρειος Κορέα. Στο ποδόσφαιρο, ο Άξονας αποτελείται από χώρες που παραδοσιακά αποτελούν μεγάλες δυνάμεις στο άθλημα λόγω των διασυνδέσεών τους, της τάσης τους να παίζουν βρώμικο και ανούσιο παιχνίδι και της ικανότητάς τους να εκμαιεύουν κρίσιμα θετικά αποτελέσματα με πονηριές, και μαγγανείες της διαιτησίας και της FIFA. Συχνά, οι δυνάμεις του Άξονα καταφέρνουν να κερδίσουν κύπελλα σε κορυφαίες διοργανώσεις και να απαξιώσουν το λαοπρόβλητο άθλημα στα μάτια του κόσμου (όπως έγινε, για παράδειγμα, στον τελικό του Μουντιάλ ’90, τον πιό άθλιο ίσως της διοργάνωσης, ανάμεσα σε δύο ιδρυτικά μέλη του Άξονα). Επειδή, όμως, ως γνωστόν το Κακό δε θριαμβεύει για πάντα, οι Θετικές Δυνάμεις του ποδοσφαίρου καταφέρνουν που και που να το κατατροπώσουν και να κερδίσουν τις δάφνες του νικητή σε μεγάλες διοργανώσεις, ανεβάζοντας ξανά το άθλημα στη θέση που του αξίζει (σε διεθνές επίπεδο, να συνεννοούμαστε· στο συλλογικό επίπεδο, όπου κυριαρχεί η απληστία και η ατομικότητα, θεωρούμε de facto ότι είναι όλοι -παίκτες, προπονητές, παράγοντες και οπαδοί- καρα-evil του κερατά και βράζουν στα καζάνια της κόλασης…)
Στη φετινή διοργάνωση, ο Άξονας είχε εύκολο έργο εξ’ αρχής: έχοντας χάσει δύο απ’ τα ιδρυτικά του μέλη (τη Γερμανία, λόγω του θετικού ποδοσφαίρου που παίζει μέχρι στιγμής, και την Αργεντινή, λόγω του θεάματος που σκορπάει όποτε της γουστάρει), ανήγαγε έγκαιρα σε βασικά μέλη δύο ομάδες που μέχρι πρότινος ανήκαν στην συνομοταξία των Ευγενών Χαμένων (την Αγγλία και την Πορτογαλία) και έστρωσε το αιματηρό μονοπάτι της με τα κουφάρια των νομιστερακίων του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού στερεώματος. Για να ακριβολογώ, θεωρώ ότι η Αγγλία των Deep Ones (εξ’ ου και η νερόβραστη μπάλα) προσχώρησε υπογείως στον Άξονα εδώ και καιρό (λέγε με Sven), ενώ η Πορτογαλία υπέγραψε με αίμα στην διακεκομένη γραμμή όταν ενώθηκαν οι σατανικές διάνοιες που ακούνε στα ονόματα Figo και Scolari. Ο Felipão αποτελεί κλασικό προπονητή της Μεγάλης των Sith Σχολής (“νίκη πάσει θυσία, the bloodier the better”), και το μίασμα από τη θητεία του στον πάγκο του Αρχάγγελου των Θετικών Δυνάμεων -τη Βραζιλία, φυσικά- θα κάνει καιρό να ξεπεραστεί, ειδικά επειδή χάρισε στους βραζιλιάνους την κούπα για πέμπτη φορά.
Η μονίμως αναποφάσιστη Γαλλία -μιά ζωή παλαντζάρει ανάμεσα στον Άξονα, στις Θετικές Δυνάμεις και στους Χαμένους- παίζει σήμερα το κύκνειο άσμα της απέναντι στους επίσης αναποφάσιστους Ισπανούς, κι όλοι ξέρουμε ότι ακόμα κι αν νικήσει αυτό τον αγώνα, η γεροντοπαρέα του Zidane δε θα μπορεί να δέσει ούτε τα κορδόνια της μετά, πόσο μάλλον να υψώσει ανάστημα απέναντι στους Βραζιλιάνους και να τα βάλει στη συνέχεια με τους Μοχθηρούς. Όπως και να έχει, όμως, σ’ αυτή τη γωνιά και στην απέναντι σφάζονται Καλά (ή τέλος πάντων, Έτσι κι Έτσι) Παλικάρια, σε αναμετρήσεις που κάλλιστα θα μπορούσαν να είναι τελικοί, ενώ ο Άξονας κάνει εκδρομή εις τας εξοχάς μέχρι τους τέσσερις (σαφώς και η αναμέτρηση με την νερόβραστη και Αγενή Χαμένη Ολλανδία ήταν αιματηρή, αλλά είπαμε, η μοβόρικη μηχανή που ακούει στο όνομα Πορτογαλία θεριεύει με κάτι τέτοια). Βέβαια, είναι πολύ πιθανό οι κομψευόμενοι κολομπίνοι του Lippi, έχοντας αντιμετωπίσει μέχρι στιγμής μόνο Ευγενείς Χαμένους και νεοσύλλεκτους Καλούς να υπερεκτιμήσουν τις δυνάμεις τους και να χαρίσουν στον κόσμο ακόμα ένα ασύγκριτο μελόδραμα, αλλά οι Θετικές Δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να επαγρυπνούν.
Κι εδώ ακριβώς έγκειται το Δράμα, και το Δίλημμα: μπορεί ο κόσμος να εμπιστευτεί δύο πρώην πρωτομάστορες του Άξονα, και νυν δοκιμαζόμενα μέλη των Θ.Δ. (Γερμανία και Αργεντινή), να κρατήσουν ψηλά το κούτελο, χαμηλά την Teamgeist, και άμωμο το Μπαλοπότηρο;
Η Βραζιλία παίζει σήμερα με τη Γκάνα, μιά ομάδα που παρ’ ότι έκανε τα περισσότερα φάουλ στη διοργάνωση, έγινε γρήγορα το αγαπημένο αουτσάϊντερ όλων, χάρη στο δυναμικό και γρήγορο παιχνίδι της, και στην ελπίδα που δίνει για την ανάδειξη νέων δυνάμεων από τις, λίγο πολύ, άμπαλες ηπείρους. Παρ’ ότι οι αφρικανοί αίλουροι κέρδισαν και τη δική μου συμπάθεια, η Βραζιλία έχει ηθική επιταγή να κερδίσει το σημερινό αγώνα, ώστε να πετάξει έξω από τη διοργάνωση τους πρωτομάστορες της βδελυγμίας, που ακούνε στο όνομα Πορτογαλία (ή, πιό πιθανό, την ξενέρωτη Αγγλία). Αν από κει κι έπειτα, η Ιταλία δεν καταφέρει να νικήσει τους σκληροτράχηλους Ουκρανούς κι ένας απ’ τους δυό πρώην Σκοτεινούς τους ξεπαστρέψει και φτάσει στον τελικό, ας πάρει την κούπα ο καλύτερος (που εύχομαι να είναι η Βραζιλία, γιατί ακόμα κι εμείς οι θιασώτες του Καλού έχουμε αδυναμίες και άχτι…)
Έγκυρες αναλύσεις: Dribble & Drink, Reality Tape, Σπιτάκι, Ιστολόγιον
Πίσσα και πούπουλα: Στη FIFA και τους ανεκδιήγητους διαιτητές της (Poll, Ivanov & σία), στην ΝΕΤ (για την απύθμενης ηλιθιότητας σύλληψη που ακούει στο όνομα “Goalywood”, τη χάλια pixelated εικόνα των αγώνων και τους Βερνίκο – Θεοφιλόπουλο), στον Polak για την πιό ηλίθια κόκκινη που δέχτηκε ποτέ επαγγελματίας παίκτης, και στον Figo (παρ’ ότι έβγαλε την καλύτερη πάσα του τουρνουά), επειδή παραμένει αμετανόητος τσόγλανος.
Disclaimer: Feel free to flame, αλλά όλα τα παραπάνω αποτελούν παραλήρημα ελαφρά τη καρδία· δεν είμαι ειδικός στο ποδοσφαιρό, μόνο Μουντιάλ βλέπω -σταθερά, από το ’82- και ενίοτε κανά Euro για να φρεσκάρω τις μνήμες και τις συγκινήσεις.
