Get rhythm!
Η Άνοιξη θέλει ρυθμό, ζαβολιά και κέφι ..και τα βρίσκει.
Μετά από ένα συναρπαστικό αλλά κι εξαντλητικό τριήμερο -η έκφραση “με την ψυχή στο στόμα” τα λέει όλα- ο λήθαργος έρχεται χωρίς πολλή προσπάθεια. Μερικές χιλιάδες χρόνια μετά (ή μερικά δεκάλεπτα, δεν ξέρω στ’ αλήθεια), ξυπνάω από τα βάθη της αβύσσου με τους υπόκωφους ήχους της samba batucada (ξέρω, στην περίπτωση του Case ήταν reggae). Κοφτά και ακριβή χτυπήματα στα κρουστά, ο ρυθμός άκρως μεταδοτικός, ακόμα κι από τόση απόσταση. Θυμάμαι πως έχω ξανακούσει κάτι παρόμοιο μόνο στις ανταποκρίσεις από το καρναβάλι του Ρίο. Η πρώτη μου σκέψη: “είμαι πιό κουρασμένος απ’ ότι νόμιζα”. Η δεύτερη: “γιατί όχι; όλα τα παράξενα σ’ αυτή την πόλη συμβαίνουν μαζεμένα”. Systems check. Φαίνεται πως πρόλαβα και ξεκουράστηκα αρκετά, γιατί δεν παίρνω χαμπάρι για πότε έχω ντυθεί κι έχω κατέβει στην πλατεία.
Εντοπίζω την προέλευση του ήχου, παρά τις ανακλάσεις στα διπλανά αυτοκίνητα: έρχεται από την κατεύθυνση της Καμάρας. Στο ύψος των αρχαίων, έχει μαζευτεί κόσμος και περικλείει μιά αλλόκοτη ομάδα. Ντυμένοι στα μπλέ – κίτρινα, σαν off-color Αρλεκίνοι (για την ακρίβεια, Χαμαιλέοντες), βροντοχτυπάνε διαφόρων ειδών κρουστά (από γκρανκάσες μέχρι κουδούνες), και χορεύουν κατεβαίνοντας προς την πλατεία. Αναχαίτιση στο φανάρι· της ομάδας προπορεύεται μιά πανέμορφη λυγερόκορμη κοπελιά, που λικνίζεται κι αυτή καθώς μοιράζει φυλλάδια δεξιά κι αριστερά. Μου δίνει ένα κι εμένα, χαμογελώντας, κι εγώ χαζεύω παρακολουθώντας κάτι που μοιάζει πολύ με την παρέλαση του Joker (μείον το αερόστατο και το κομφετί), να ξεχύνεται στη Ναυαρίνου. Η γειτονιά βγαίνει στα μπαλκόνια, κι οι παρέες της πλατείας μαζεύονται γύρω από τους μουσικούς, άλλοι χορεύοντας κι άλλοι παρακολουθώντας αμήχανοι, καθώς ο ρυθμός φτάνει σε κρεσέντο. Απότομο σταμάτημα, παύση, αλλαγή ρυθμού, τα πρώτα χειροκροτήματα. Η μπατερία, ακούραστη, κάνει φιδάκι ανάμεσα στα παρτέρια και κατεβαίνει τη Γούναρη ενώ το πλήθος την ακολουθεί, συνωστιζόμενο ανάμεσα στα κτίρια και τα πεζούλια. Προλαβαίνω τους μουσικούς στην κάτω μεριά της βυθισμένης πλατείας, την ώρα που στοιχίζονται και αλφαδιάζουν σαν καβούρια τις τρεις πλευρές της, φάτσα κάρτα με τα παιδιά στα κάγκελα.
Έχοντας κάνει τον κύκλο, επιταχύνουν ξαφνικά και κατευθύνονται προς το φανάρι’ σταματάνε την κίνηση στην Τσιμισκή για λίγο (ακόμα και οι θριαμβικές πορείες των κυπέλλων δεν καταφέρνουν να τη σταματήσουν για πολύ), κι αναστατώνουν το απέναντι lounge bar. Στην επέλαση της samba, καμιά μουσική δεν αντιστέκεται, όπως δεν αντιστέκονται στα κολλητικά χαμόγελα των μουσικών κι οι θαμώνες, που μοιράζονται για λίγο τα τραπέζια και το νερό τους με κάποιους απ’ αυτούς. Μέχρι που θα τους ακολουθήσω; αναρωτιέμαι· η μπαταρία του κινητού είναι στα τελευταία της κι εγώ έχω αρχίσει να πεινάω. Κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα με τον κόσμο στο κατόπι τους, οι μουσικοί μου θυμίζουν τον αυλητή του Χάμελιν: λες να έχουν σκοπό να μας φουντάρουν στο Θερμαϊκό; Δε μπορώ να ξεκολλήσω, όμως· δε συμβαίνουν συχνά τέτοια στην πόλη μας, πλέον. Έτσι κι αλλιώς, θα περάσουν μέρες για να ξεθωριάσει ο ρυθμός από τις σκέψεις μου, αλλά έχω ένα διαολεμένο κέφι, κι έτσι τους ακολουθώ.
Δεύτερο σύντομο σταμάτημα της κίνησης στη Μητροπόλεως, κι η πορεία στριβει αριστερά προς το Λευκό Πύργο. Στο ύψος του Grotesque, ο πρώτος μουσικός αποφασίζει ξαφνικά να μπει μέσα στο μαγαζί, μπροστά στο έκπληκτο βλέμμα της γκαρσόνας. Τον ακολουθεί όλη η κομπανία, συνεχίζοντας να παίζει, αλλά και μέρος του κόσμου, μετά από πρόσκληση του τελευταίου Χαμαιλέοντα. Ο ρυθμός καταλαγιάζει, και τα μάγια λύνονται για λίγο. Όσοι ακολουθούν, βρίσκουν την ευκαιρία να πάρουν ένα τηλέφωνο, να καπνίσουν ένα τσιγάρο και να μιλήσουν με τα παιδιά της Πειραματικής Σκηνής που συνοδεύουν το συγκρότημα, για την φετινή Θεατρική Άνοιξη. Μιά αναψοκοκκινισμένη κυρία με τα μαλλιά της σε ψηλό κώτσο παραπονιέται -χωρίς, όμως, θυμό- πως δε μπόρεσε να πετύχει έγκαιρα τη σημερινή παράσταση επειδή το φυλλάδιο δεν έγραφε τη σωστή ώρα. Από το μπαρ, ακούγεται ελαφριά τζαζ, και τα μέλη του συγκροτήματος ξαποσταίνουν, συζητώντας χαμηλόφωνα και γελώντας κελαρυστά, με κερασμένες μπύρες στα χέρια.
Μισή ώρα μετά, κι ενώ ανυπομονώ να ξαναρχίσει ο ρυθμός, οι Χαμαιλέοντες βγαίνουν ήσυχα από το μπαρ και ζώνονται τα όργανά τους, κατευθυνόμενοι προς τα σκοτάδια του Ντορέ. Στοιχίζονται με το πάσο τους ανάμεσα στους θαμώνες της πρώτης καφετερίας, τρυπώντας την αμήχανη σιωπή με περιπαιχτικά γελάκια, και ξαφνικά, το πανηγύρι ξαναρχίζει σαν να μη σταμάτησε καθόλου. Καθώς η μπατερία καταλαμβάνει το ξέφωτο και αποδίδεται σε νέο κρεσέντο, ο κόσμος ξαναμαζεύεται ένα γύρω, ενώ προκύπτουν και χορευτές από το πλήθος: μιά εντυπωσιακή -εμφανώς- βραζιλιάνα (new info: κουβανή) με μαλλιά σε πλεξίδες, που φαίνεται λες και καλεί με τον αχαλίνωτο χορό της τους Loa να τιμήσουν με την παρουσία τους το γλέντι, κι ένα κοντοπίθαρο (μ)παόκι, που χοροπηδάει ασταμάτητα και κάνει κωλοτούμπες με ενθουσιασμό (αν και κάπως ατσούμπαλα). Οι Χαμαιλέοντες γράφουν χαρούμενα οκτάρια γύρω απ’ τα παρτέρια του πάρκου και παίζουν με τον κόσμο, κι η λυγερόκορμη κοπελιά, μ’ ένα διαρκές χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της, χορεύει, χειροκροτάει και βγάζει φωτογραφίες το πάρτι ανάμεσα στα δέντρα.
Ένα τελευταίο χωρατό: η μπατερία διασχίζει τη διάβαση για το ΚΘΒΕ και στέκεται στη μέση του δρόμου. Μπροστά στα ανυπόμονα αυτοκίνητα, που βλέπουν το φανάρι να έχει γίνει κόκκινο, αλλά κανέναν από μας να μην έχει διάθεση να περάσει απέναντι σαν καλός πεζός, τα πολύχρωμα ζωντόβολα αποδίδονται σ’ ένα ανέμελο χορό και μας χαιρετούν γελαστά, κατευθυνόμενοι προς το βανάκι τους.
Καθώς παίρνω το δρόμο του γυρισμού, τα δάχτυλά μου παίζουν ταμπούρλο σε κάθε εύκαιρη επιφάνεια, κι ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο έχει εγκατασταθεί στα χείλη μου για το υπόλοιπο βράδι. Ο Πάνας, ο Λόκι, ο Anansi κι όλα τα υπόλοιπα πειραχτήρια πρέπει να το καταφχαριστήθηκαν, ενώ αντίθετα, τα ποταπά και μίζερα πνεύματα της πόλης μας έχουν σίγουρα τραπεί σε άτακτη φυγή. Για λίγο, τουλάχιστον.
Σχετικά: Video (.mp4, ~1Mb)
