Our last, best hope for ..frappe?
Κι έλεγα, τι μου θυμίζει…
Αριστερά, η μακέτα της προτεινόμενης ανάπλασης της Αριστοτέλους, όπως εμφανίστηκε στο περιοδικό “Κ” της Καθημερινής της περασμένης Κυριακής. Δεξιά, η κεντρική πλατεία του Minbar, πρωτεύουσας των εξωγηίνων Minbari, από την σειρά επιστημονικής φαντασίας Babylon 5. Αντιστάθηκα στον πειρασμό να προσθέσω ένα UFO στη μακέτα· μπορεί, όμως, να μπέρδεψα το αριστερά με το δεξιά, και οι .. αναπλάστες ήπιοι ανασχεδιαστές τα μπούτια τους, ποιός ξέρει…
Βέβαια, αν είναι να μοιάσει η Θεσσαλονίκη με τον Minbar (ναι, σίγουρα, και τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ θα μετατραπούν εν μία νυχτί σε White Stars!), τσιμέντο να γίνει, βρε αδερφέ· ποιός είμαι εγώ ο ταπεινός Σαλονικιός, και φανατικός οπαδός του Babylon 5, που θα πω όχι; Όμως, δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής, όπως έχουμε ξαναπεί, αλλά συστηματικού εμπαιγμού των πολιτών και αποκλεισμού τους από τη συμμετοχή στους σχεδιασμούς για τον πιό σημαντικό δημόσιο χώρο του ιστορικού κέντρου, όπως επίσης και παγίωσης της χρήσης των χώρων της πλατείας στο διηνεκές (όπως φαίνεται απ’ τη μακέτα, οι υπερυψωμένες κατασκευές οριοθέτησης και υποβάθρου των καφετεριών, όχι μόνο δεν αποτελούν ήπιες παρεμβάσεις στον χώρο, αλλά ούτε και θα μπορούν εύκολα να αξιοποιηθούν για άλλη χρήση στο μέλλον).
Το θέμα δεν πιστεύω πως έκλεισε με την (ήπια;) παρέμβαση του ΥΠΠΟ: και οι αντιδράσεις των πολιτών πρέπει να συνεχίσουν να ακούγονται, και οι ενστάσεις των επιστημόνων, καλλιτεχνών και διανοούμενων να προβάλλονται, και η συλλογή υπογραφών -που συνεχίζεται, σε διάφορα σημεία της πόλης- έχει σημασία να συνεχιστεί, αλλά και το “κίνημα” της μπλογκόσφαιρας που ανέδειξε το ζήτημα (καθώς και άλλες αυθαιρεσίες που ψήνονται εν είδει πακέτου για την Θεσσαλονίκη και την ευρύτερη περιοχή) μπορεί να βοηθήσει στο να ξεκινήσει ένας δημόσιος διάλογος για το πως οραματιζόμαστε τελικά τους κοινοχρηστούς χώρους και τις υποδομές της πόλης μας, αλλά κυρίως, για το πως (και αν) θέλουμε να συμμετάσχουμε στους σχεδιασμούς και στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για το μέλλον της. Τώρα που οι πολιτικοί τεντώνουν κάπως περισσότερο τ’ αυτιά τους με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές είναι ευκαιρία να αρθρώσουμε θετικό λόγο και να καταθέσουμε προτάσεις, ώστε να αποτινάξουμε και τη ρετσινιά των ράθυμων και απληροφόρητων γκρινιάρηδων που μας έχουν κολλήσει οι αλεξιπτωτιστές του Ηλέκτρα Παλάς.
Οι πλατείες των πόλεων δεν είναι παρά η απεικόνιση της ψυχής των κατοίκων τους. Θα πρέπει λοιπόν πρώτα η ψυχή μας να πάψει να είναι διεστραμμένη, συμβιβασμένη και κακομοιριασμένη, για να πάρει και η πλατεία Αριστοτέλους την όψη που της πρέπει…
– Πλατεία Αριστοτέλους, Τα μυστικά του Κόλπου (4/4/06)
Κι όχι μόνο προτάσεις και λόγια: της Αριστοτέλους της πρέπει η κίνηση, το χρώμα, η μουσική και το παιχνίδι (και τα αυθόρμητα, λέμε· όχι μόνο τα παρωχημένα φουσκωτά demo Ολυμπιακών αθλημάτων, οι εκτός εποχής λαμέ – μογγολοειδείς Γέφυρες των Αγγέλων και τα μουδιασμένα “εορταστικά” πατιρντί των stars Β’ διαλογής). Όσο για την προτεινόμενη ανάπλαση, όποια κι αν είναι η τύχη της, δε μπορεί να αποτελέσει αυτό άλλοθι για την δημοτική αρχή, τα αρμόδια υπουργεία και τους πολίτες, ώστε να παραμείνει η πλατεία στη σημερινή της κατάσταση.
ΥΓ: Όσο για το περίφημο άρθρο στο περιοδικό της Καθημερινής, χρήζει αναλυτικού ξετινάγματος, αλλά έχω βάσιμες υποψίες ότι θα επιληφθεί επ’ αυτού σύντομα κάποιος άλλος blogger, λόγω δικής μου έλλειψης χρόνου και δικού του (δικαιολογημένου) μένους. Αναμείνατε…
Σχετικά:
- το πραγματικό σχέδιο για την Αριστοτέλους (AR_LAV, 10/6/06)
“Notice the waves, each moving in its own order, predictable, unchanging. But drop in a single stone and see how the pattern changes. Everything around it is altered.”
– Minbari Ambassador Delenn to Sinclair in Babylon 5:”The Gathering”
