Γράμμα από το Μεγάλο Μήλο
Χωρίς σχόλια από μένα…
Queens NY, May 5th 2006
Τομάρια
Έξω έχει μεξικάνικο πανηγύρι και μια και δε με έπαιρνε ύπνος είπα να μελανιάσω κανένα “μπριζολίνο”. Βρίσκομαι λοιπόν στο Maria’s Dinner και μόλις τσάκισα ένα “New York Sirloin Steak”, medium rare, με 1 side order baked potatoes with jalapenos. Έτσι λοιπόν μια και έχω wireless connection σε ολόκληρη την πόλη (συμπεριλαμβανομενου του μετρό) είπα να σας γράψω κανένα νέο μου να ζηλέψετε.
Αυτό που με δυσκολεύει είναι το από που να αρχίσω… Ας πιάσω τα επαγγελματικά: Δεν δουλεύω στο καφέ τελικά, μια και έπιασα δουλειά σε ένα fine dining sea food restaurant στο Manhattan. Μέχρι στιγμής παίρνω μισά λεφτά μιά και εκπαιδεύομαι στο μενού και τα κρασιά και άρα καθαρίζω μονο ~$150 την ημερα. Την Κυριακή έχω rendez-vous με τον βοηθό αρχισυντάκτη μιάς εφημερίδας του Queens, όπου και θα υπογράψουμε συνεργασία. Αποκτώ έτσι press-pass για όλα τα θεάματα, τέχνες και αθλητικά καθώς και συγκοινωνία. Παράλληλα, μετά από ένα διάστημα, θα έχω sponsoring για πράσινη κάρτα επ’ αορίστου. Ούτε στον παπά δηλαδή… Από τον Ιούνιο ξεκινάω σεμινάρια στο “Gotham Writers Workshop”. Όλα αυτά σε 10 μέρες… Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν προσπάθησα καθόλου. Όλα αυτά είναι τόσο στα πόδια μου, όσο στα πόδια του κάθε Νεοϋορκέζου. Αρκεί να σκύψει και να τα αρπάξει.
Η πόλη είναι μια κούκλα! Η μονολιθική αρχιτεκτονική με τα στοιχεια art-deco, την “χιλιομπαλωμένη” άσφαλτο, τα δεκάδες χιλιάδες κίτρινα ταξί, τον ατμό που υψώνεται νύχτα-μέρα από τα φρεάτια του μετρό από τη μέση του δρόμου, τα κτίρια των 50+ ορόφων συνθέτουν ένα μωσαϊκό τόσο όμορφο που καμιά κάμερα κανενός σκηνοθέτη δεν μπορεί να αποτυπώσει στον κινηματογράφο. Μαλακες, δεν έχω λόγια…
Η πολυπολιτισμικότητα του τόπου είναι μοναδική. Απέναντι από το diner, βρίσκεται ένα τζαμί που από τη μια μεριά γειτονεύει με ένα Dunkin’ Donuts και από την άλλη με ένα σιδερωτήριο (ναι, κινέζικο). Το πρωί έκανα manicure στο salon της A., μιας γιαπωνέζας κουκλίτσας γειτόνισσας μου, ενώ αύριο που έχω ρεπό θα παω με τα φιλαράκια μου στην Chinatown… για ινδικό φαγητό.
Για τους Νεοϋορκέζους δεν έχω να πω τίποτα! Αν ποτέ κάποτε κάποιος ισχυρίστηκε πως είναι αγενείς η απότομοι, μάλλον δεν έχει έρθει ποτέ από δω. Αποκλείεται να σε σπρώξουν στο metro χωρίς να σε κοιτάξουν στα ματια και να σου ζητήσουν συγγνώμη. Ποτέ πίσω από τα δόντια τους, ποτέ χαμηλόφωνα και ποτέ από υποχρέωση.
Συμπαθώ τους αστυνομικούς! Κι όμως. Δεν υπήρξε στιγμή που να ζήτησα τη συνδρομή τους (πάντα για λόγους προσανατολισμού) και εκείνοι να μη με εξυπηρέτησαν με χαμόγελο και να μη με αποχαιρέτησαν λέγοντας “have a nice day, Sir” (ο επίσημος νεοϋορκέζικος αποχαιρετισμός). Μια συμπαθέστατη τεράστια αρχιφύλακας κατέβηκε από το περιπολικό της την δεύτερη μέρα μου εδώ και με οδήγησε πεζή από την Broadway μέχρι το μετρό της Steinway Ave., ενώ ένα περιπολικό σταμάτησε εχθές στην Times Sq. μονο για να με ρωτήσει ο συνοδηγός “Is everything OK, Sir?” όταν καθόμουν στο πεζοδρόμιο για να κάνω ένα τσιγάρο.
Times Sq…. Οποιος δεν έχει δει αυτή τη γειτονιά δεν έχει ταξιδέψει! Με γιγαντοοθόνες και φωτεινά ταμπλό 40+ ορόφων, από το κτίριο του Reuters και του Virgin MS, μέχρι το μικρότερο McDonalds η Times Sq. είναι η καρδια τις NY. Βάσει σχεδίου πόλεως κανένα κατάστημα στην Times δεν μπορεί να έχει πινακίδα αν αυτή δεν “αποτελείται” από 1000+ λάμπες. Ένα τεράστιο τροποποιημένο Hummer δίπλα σε ένα καρο με άλογο στα φανάρια της Times με 69th είναι εικόνα ρουτίνας. Παιδιά ραπάρουν στο δρόμο, ζωγράφοι με washable sprays αντιγράφουν πορτραίτα του Van Gogh στο πεζοδρόμιο, παρέες από μαθήτριες κάνουν vocal bands και τραγουδάνε έξω από το “Bubba Gump’s Shrimp Co.” (ένα απίστευτο “γαριδαδικο” εμπνευσμένο από την ταινία Forrest Gump με όλα τα δικαιώματα) για να εξασφαλίσουν την έξοδο τους.
6 λεπτά με το μετρό είναι η Christopher Str., η μέκκα τhς Jazz της NY. Ο drummer του Miles Davis παίζει με την μπάντα του για $20. Δεν χρειάζεται εξαιρετική τύχη για να συναντήσεις εκεί τον Woody Allen η τον τέως δήμαρχο Giuliani. Παρεμπιπτόντως, το νερό βρύσης στα bar και τα εστιατόρια “παραγγέλεται” ως “glass of Giuliani”, ή και “glass of Bloomberg” κατά τον τωρινό δήμαρχο. Να σας δω να ζητάτε ένα ποτήρι Παπαγεωργόπουλο και να ουρλιάξω.
Κανένα κατάστημα, από τον μπακάλη μέχρι το GAP, δεν κλείνει πριν τα μεσάνυχτα, αν ίσως κλείσει καθόλου. Η πόλη δεν κοιμάται ποτέ!
Νεοϋορκέζες… Δε σχολιάζω, γιατί θα βάλετε τα κλάματα. Ας μιλήσω για baseball. Οι Yankees τσάκισαν την Tampa Bay με ένα απίστευτο home run του Rodriguez που συζητιέται, ενώ εγώ έχω κλείσει εισιτήριο για το ματς με τους Angels. Την ίδια στιγμή έχω στοιχηματίσει $100 με τον Tony τον μπακάλη μου, έναν αφοσιωμένο οπαδό των NY Mets για το αποτέλεσμα της αναμενόμενης αναμέτρησης NY Yankees vs. NY Mets.
Σε γενικές γραμμές, ζω αμερικάνικα, παιδιά. Και λέει της πουτάνας! Δεν υπάρχει τίποτα και κανένας που να μην βρίσκεται στην NY. Είσαι ό,τι θέλεις, όπως θέλεις, όποτε και για όσο θέλεις και πάντα υπάρχει κάποιος σαν εσένα τριγύρω όσο ακραίες και αν είναι οι επιλογές σου. Και απορώ τι έκανα στην “κωλο-Ελλάδα” τόσα χρονια.
Λοιπόν, πάω σπίτι για ύπνο γιατί αύριο έχει τρελή έξοδο. Να είστε πολύ καλά και να θυμάστε ότι ποτε δεν είναι αργά. Η ηλικία και οι “υποχρεώσεις” είναι συμβατικότητες. Για οποιον του την βαρέσει, το μεγάλο μήλο χωράει ακόμα πολλά σκουλήκια σα τα σκατόμουτρα σας.
Τσακιστείτε και ελάτε πριν γεράσετε με ένα μισθουλάκο, “ενσημάκια” και ένα καλο κορίτσι που δε λέει και πολλά αλλά την συμπαθεί η μαμά σας. Αν μάθω ποτε ότι κάνατε σπίτι δικό σας και απλώσατε “σεμεδάκι” της πεθεράς/μαμάς πάνω στην τηλεόραση με την γωνία να σκάει κεφαλομάντιλο στα μούτρα του Χατζηνικολάου, τη γαμήσατε.
Have a nice day
M.
Σχετικά:
- Είναι ωραίο… (Δημήτρης Γλέζος, 5/5/06)
- Είναι απαίσιο… (Άγγελος Μάρκος, 5/5/06)
- Η περηφάνια των άλλων, η δική μας ντροπή; (agit prop, 8/5/06)
