τωρα γενικα, η αποψη μου ειναι οτι πρεπει να γινοντα σοβαροι αρχιτεκτονικοι διαγωνισμοι με διασφαλιση οτι θα εφαρμοστουν. Γιατι χωρις αυτην, οι αρχιτεκτονες δεν θελουν να συνδεθουν με σχεδια τα οποια κουτσουρευονται απο τους ασχετους που τα εφαρμοζουν…

Οι προτάσεις για Αρχιτεκτονικούς Διαγωνισμούς , για αναμορφώσεις και Σχέδια της Θεσσαλονίκης υπάρχουν. Ας πάρουν οι Αρχιτέκτονες την ευθύνη, μαζί με τους πολίτες. Να τους στήσουμε μόνοι μας τους διαγωνισμούς, χωρίς τις Αρχες ,και ας κρίνουν οι πολίτες τα σχέδια και τις μακέτες.

Δεν είδα να είχε ανταπόκριση, όπως και γενικά δε βλέπω να γίνεται καμιά ανοικτή κίνηση από πολίτες και αρχιτέκτονες για την οριοθέτηση των αρχιτεκτονικών προβλημάτων των ελληνικών αστικών συγκροτημάτων. Άρα, καλά να πάθουμε που τρώμε τις ατσαλάκωτες αισθητικές στη μάπα.

Οι αρχιτέκτονες μπορεί να μη θέλουν να λερώσουν τα πόδια τους, βουτώντας στο βούρκο του δημοτικού σχεδιασμού, κι εγώ όμως δε γουστάρω να επιδοτούνται οι καφετερίες της Αριστοτέλους με αναπτυξιακά κονδύλια της Περιφέρειας -ήτοι λεφτά από την τσέπη μου- που θα μπορούσαν να δοθούν για να γίνουν τόσες και τόσες ουσιαστικές βελτιώσεις στη λειτουργία της πόλης· πόσο μάλλον να πίνω εκεί τον ακριβότερο καφέ της Ευρώπης. Κάτι πρέπει να κάνω γι’ αυτό, δε νομίζεις;

Πώς τον είπαμε εκείνον τον ατάλαντο πολεοδόμο; Ερνέστο Εμπράρ;

Αν ζούσε σήμερα, θα γινόταν καμικάζι…

Tero

Όσο για τους αρχιτέκτονες, ξέρω αρκετούς νέους με κατάρτιση, άποψη και μεράκι. Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι διαλέγουν να ξενιτευτούν και να χαρίσουν τη δημιουργικότητά τους σε άλλες χώρες, ακριβώς για να γλυτώσουν τέτοιους παραλογισμούς. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να βοηθήσουν κι αυτοί να αντιστραφεί το κλίμα, ευελπιστώ ότι θα αρχίσουν να παίρνουν θέση και να προτείνουν λύσεις σε τέτοια θέματα.

β. Αν εξαιρέσουμε το πως αποφασίζεται κάτι και πάμε στο επόμενο βήμα: ρε παιδιά, ΠΟΥ είναι αυτή η πρόταση επιτέλους που όλοι μαζί κρίνετε? Διαβάζω το κείμενο και δεν καταλαβαίνω γιατί μιλάμε. Τι να πω? Μόνο κάτι με αύξηση τραπεζοκαθισμάτων κατάλαβα αλλά δεν ξέρω πως το κάνει.

γ. Δεν μπορώ τις υπερβολές. Τα “εξαφανιζόμενα συντριβάνια”, σύμφωνα με τα posts γύρω τριγύρω που διάβασα, δεν είναι δα και καμμιά supernatural ultrahyper καινοτομία. Τα μισά Village τα έχουν. Αν έχετε παρατηρήσει σε διάφορους εξωτερικούς χώρους, πρόκειται για κάτι τρυπούλες(στις οποίες υπάρχουν τα ακροφύσια) ανάμεσα στις πλάκες του δαπέδου από όπου εκτοξεύεται μια λεπτή στήλη νερού. Η στήλη ανεβοκατεβαίνει, σταματάει η ξεκινάει απότομα σύμφωνα με μια ρύθμιση.Τα πιτσιρίκια τρελαίνονται να παίζουν εκεί το καλοκαίρι. Ανεξαρτήτως αν κολλάει ή όχι στην πρόταση για Πλατεία Αριστοτέλους η ιδέα δεν είναι σοκαριστική. Μη φρίτετε από την θαρραλέα καινοτομία.

Γραφω αυτά που έστειλα και στα Μυστικα του Κολπου:

Κάτι που δεν είδα (αλλά έτσι γρήγορα που περνάω μπορεί και να μη πρόσεξα) είναι ΠΟΙΟΣ “αρχιτέκτονας” υπογράφει την πρόταση. Αυτός θέλει το ΠΡΩΤΟ και ΚΥΡΙΟ κράξιμο!!! Συν την απομόνωση απο τους πολίτες.
Υπάρχουν δυστυχώς “επαγγελματίες” που σκύβουν στην εξουσία για λίγα (μαλλον πολλά εδώ που τα λέμε..) φράγκα και υποσχέσεις για δουλειές του ΔΗΜΟΣΙΟΥ..

αλλά… ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ..???..

(έλα μου ντε)

Θα εκτιμούσα μια ανταπάντηση σε όσα έγραψα, επί της ουσίας και όχι να συνεχίζουμε το κράξιμο όπως συνηθίζεται στα περισσότερα blogs με αποδέκτη τον οιοδήποτε.  Σε  όποιον έχει ασχοληθεί έστω  και  μια φορά με το δημόσιο γνωρίζει ότι την περί ου ο λόγος πρόταση θα την έχει κάνει κατά 90% ένας -ανώνυμος- αρχιτέκτονας της δημοτικής υπηρεσίας.

Μιλάω με σαφείς θέσεις και νομίζω ότι για να γίνει κουβέντα, όπως ζητάς, χρειάζονται εξίσου σαφείς απαντήσεις.

Γράφεις, από τη μία, πως οι πολίτες κάνουν υπέρβαση ρόλου “λέγοντας ότι γουστάρουν”, κι από την άλλη πως αποτελούν το μοναδικό μέσο πίεσης. Για μένα, δε νοείται υπέρβαση ρόλου, σε ότι αφορά την έκφραση γνώμης για ζητήματα δημόσιου συμφέροντος, σε μιά δημοκρατική κοινωνία. Σαφώς και οι πολίτες θα πρέπει να τα αντιμετωπίζουν πιό ενεργά, πέρα από το να εκφέρουν εύκολες γνώμες επί παντός επιστητού, όμως θεωρώ πως είναι και βασική υποχρέωση του κάθε επαγγελματία απέναντι στην κοινωνία να τοποθετείται επώνυμα και “αυτεπάγγελτα” σε θέματα που άπτονται της ειδικότητάς του. Τόσο το χειρότερο αν, όπως λες, οι περισσότερες τέτοιες προτάσεις γίν0νται από “ανώνυμους” και υμέτερους: οι ίδιοι οι αρχιτέκτονες θα πρέπει σ’ αυτή την περίπτωση να απαιτήσουν να δημοσιοποιούνται τα στοιχεία των υπευθύνων για τις μελέτες, ώστε να υπάρχει ανάληψη ευθύνης, και δυνατότητα για κριτική και απόδοση ευσήμων’ σ’ αυτό, δε βλέπω γιατί θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ειδικά ελαφρυντικά για τους αρχιτέκτονες, σε σχέση με άλλες ειδικότητες (οι συνθήκες που περιγράφεις δεν αφορούν μόνο τον αρχιτεκτονικό κλάδο αλλά πχ. και όλα τα επαγγέλματα μηχανικών). Κι αν δεχτούμε πως στην Ελλάδα επικρατεί ο “νόμος της σιωπής” σε συντεχνιακά θέματα, και οι μόνες δημόσιες τοποθετήσεις επαγγελματιών για ζητήματα του κλάδου τους γίνονται συνήθως για (μικρο)πολιτικούς λόγους, αυτό θα πρέπει κάποτε να αλλάξει.

Τέλος, το βασικό πρόβλημα δεν είναι το συντριβάνι (χώρια που εμένα η ιδέα μου φαίνεται βλαχομπαρόκ), αλλά η σχεδιαζόμενη αυθαίρετη αλλοίωση ενός ιστορικού χώρου της πόλης, με δημόσια δαπάνη, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα κάποιων ιδιοκτητών καφετεριών. Η πλατεία έχει όντως τα χάλια της, αλλά γι’ αυτό ευθύνεται πρώτα απ’ όλα η σημερινή δημοτική αρχή. Θα ήθελα πολύ να δω μιά δημόσια διαβούλευση για την ανάπλαση της πλατείας, με γνώμονα πρώτα απ’ όλα τις ανάγκες των Θεσσαλονικιών, και όχι μόνο των πελατών κάποιων επιχειρήσεων εστίασης. Για παράδειγμα, θαρραλέα καινοτομία θα ήταν να προκηρυχτεί μιά τέτοια ανοικτή και διαρκής διαβούλευση με τη συνεργασία των αρμόδιων τοπικών φορέων (Δήμοι, Νομαρχία, ΠΕΠΚΜ, Ρυθμιστικό και η σχεδιαζόμενη Αρχή Διαχείρισης Θερμαίκού) και της επιστημονικής κοινότητας για την ειλικρινή καταγραφή των προβλημάτων του πολεοδομικού συγκροτήματος και την υποβολή προτάσεων από νέους επαγγελματίες (αρχιτέκτονες, πολεοδόμους, περιβαλλοντολόγους κλπ.), με την αξιοποίηση διακεκριμένων ελλήνων και ξένων επιστημόνων σε συμβουλευτικούς ρόλους. Αυτό το στόχο θα μπορούσαν να υπηρετούν και εκδηλώσεις όπως η πρόσφατη ημερίδα του ΕΒΕΘ, αντί να λειτουργούν σαν άλλοθι για την προώθηση μυστικών σχεδιασμών.

α. Για να γίνει σοβαρός διάλογος επί της πρότασης και όχι άρες μάρες κουκουνάρες δεν χρειάζονται τα πρακτικά(που υποθέτω θα είναι τόνοι χαρτούρας) μα τα ίδια τα σχέδια συνοδευόμενα ίσως από μια σύντομη επεξήγηση του μελετητή τους. Να κάτι που θα μπορούσαν οι δημοσιογράφοι της Θεσσαλονίκης να προσθέσουν σε ένα επόμενο φύλλο της εφημερίδας τους. Χωρίς επίθετα παρακαλώ, γιατί και ο αρχιτέκτονας της δημοτικής υπηρεσίας τη δουλειά του κάνει, υποθέτω ευσυνείδητα. Αν δεν διαθέτει την καλύτερη πρόταση δεν φταίει ο ίδιος. Έπρεπε να γίνει διαγωνισμός. Μετά να κουβεντιάσουμε ότι θέλετε επί της πρότασης.

Όσο για τα λεγόμενά σου -προς το τέλος- για διάλογο μεταξύ όλων αυτών των συντομογραφιών…. καλά, πιστεύεις πως θα βγει άκρη? Ούτε στην Ελλάδα ούτε ίσως κια οπουδήποτε αλλού τόσοι άνθρωποι θα μαζευόντουσαν μαζί παρά μόνο για να τσακωθούν θεωρητικά, να περάσουν μήνες που να πληρώνονται για αυτό και να βγάλουν τη χειρότερη δυνατή απόφαση στο τέλος. Άλλη είναι η λύση και είναι απλή: ανοιχτός -ανώνυμος όπως πάντα- αρχιτεκτονικός διαγωνισμός. Εδώ σημασία έχουν ΟΙ ΚΡΙΤΕΣ.

β. Επί της διαδικασίας. Η άκρως προβοκατόρική ατάκα μου “λένε ό,τι γουστάρουν” έπιασε τόπο. Βασικά ήθελα να υπογραμμίσω την ευκολία του να ανοίγει το στόμα του ο καθένας και χωρίς γνώση(και ευθύνη) να δημιουργεί ένα κύμα μαζί με άλλους που σκέφτονται τι ίδιο και να ωρύονται επί παντός επιστητού. Δώσε βάση εδώ στο “επί παντός επιστητού”. Εννοώ ότι θα έπρεπε να φωνάζουν για να μη γίνονται απευθείας αναθέσεις ή δουλειές του τύπου “η πλατεία είναι my own back yard και θα τη διακοσμήσω όπως πει η γυναίκα μου που παρακολουθεί αυτή την τύπισσα στην ΕΤ3 που μιλάει για design”. Θα έπρεπε να διεκδικούν τους καλύτερους να τους προτείνουν σχέδια για την Πλατεία Αριστοτέλους, νέους ή γέρους αρχιτ’εκτονες, Έλληνες ή και Ευρωπαίους ή και από όλο τον κόσμο αν θέλουν, σε ανώνυμο διαγωνισμό. Επίσης θα έπρεπε να έχουν μεν γνώμη για το τι τους σερβίρεται μα -πέραν αυτού- να διεκδικήσουν οι κριτές του διαγωνισμού να μην είναι τυχαίοι. Να είναι αυτοί που έχουν δημιουργήσει μερικά από τα landscapes που θαυμάζουν περισσότερο/ή που ιεωρούντια περισσότερο επιτυχημένα τέλος πάντων.

γ. Μια μικρή προσθήκη λόγω εμπειρίας στον τομέα: Χώρια από το ότι το συγκεκριμμένο συντριβάνι είναι εξαιρετικό σε πολλές υπαίθριες αστικές διαμορφώσεις και χάλια σε πολλές άλλες(λόγω της ιδιότητάς του να “υπάρχει κατ’επιλογη”) – δεν θα κάτσουμε να κολλήσουμε εκεί στο κάτω κάτω- μα το “βλαχομπαρόκ” ως όρος αν και δόκιμος σε κάποιες περιπτώσεις, είναι εντελώς άστοχος στην περίπτωση αυτή. Δυστυχώς τα τόσο συγκινησιακά φορτισμένα επίθετα, όταν είναι άστοχα, προκαλούν μια μικρή αδυναμία στη γενικότερη ποιότητα του κειμένου. Μεν αυτά τα καταλαβαίνω μόνο εγώ ίσως οπότε..τεσπά. Χαιρετώ

Θα μου επιτρέψεις να επιμείνω στο χαρακτηρισμό:
βλαχομπαρόκ
! (από conceptual μοντάζ του Argou για τα φωτιστικά στις καμάρες). Όπως επίσης, να διατηρήσω κάποια συναισθηματική φόρτιση (και ίσο δικαίωμα στην προβοκάτσια με σένα!), καθώς μιλάω για την πόλη μου. Με αντιπολίτευση στα χαλαρά και ψόφια κέφια δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτα.

Για τα υπόλοιπα, θα περιμένω πρώτα να δω τι έχουν να συνεισφέρουν και άλλοι στην κουβέντα και θα απαντήσω στη συνέχεια.