Ουσιαστικά μια φράση σου τα λέει όλα : “ανοιχτοί διαγωνισμοί”.  Κάτι που κινδυνεύει να γίνει ανέκδοτο στις μέρες μας.

Χρόνια Πολλά και φυσικά μεγειά το Blog(entis) – ετοιμαζόμαστε για δοκιμές!

Η Θεσσαλονίκη διώχνει το φως με τα ψηλά κτίρια και το αφήνει να απελευθερωθεί μόνο στην παραλία, λέει ο Γιώργος Γραμματικάκης σε συνέντευξή του στη “Μακεδονία”. Και τον αέρα, προσθέτω εγώ.

αμαν πια αυτος ο μυθος των ψηλων κτιριων. Σε πολη ζειτε, καταλαβετε το. Οι ελληνικες πολεις δεν εχουν προβλημα λογω ψηλων κτιριων (εχουν απο τα χαμηλοτερα κτιρια που εχω δει στην Ευρωπη). το προβλημα ειναι οι μικροι μιζεροι δρομοι και γενικα η μιζερη λογικη. Σκεφτειτε μεγαλοπνοα ρε! (γιατι σε χαλαει το σχεδιο για αγαλμα στην θαλασσα ας πουμε?)

Οι περισσοτερες προτασεις σου φαιντονται κατα τα αλλα λογικες
-μα φυσικα πρεπει να γινει ανοιχτος διαγωνισμος, αν μπορει να εξασφαλιστει η συμμετοχη σοβαρων γραφειων. Για να εξασφαλιστει, πρεπει να υπαρχουν εχεγγυα οτι θα εφαρμοστουν οι μελετες και δεν θα γινει οτι εγινε στην Αθηνα με την Ομονοια να εφαρμοζεται κατα 1/8
-τι χρειαζεται σωμα στρατου στην Θεσαλλονικη? ειναι υπο κατοχη?

Αλλα:

Ξηλώστε τα τραπεζοκαθίσματα από την Αριστοτέλους, τώρα! Ο Θεσσαλονικιός δε χρειάζεται μόνο μπουγάτσα και φραπέ για να ζήσει, αλλά και ήλιο και αέρα.

καθε πραμα στον καιρο και στον χωρο του. Ηλιος και αερας στο παρκο ή στην παραλια. Μια πολη χρειαζεται και καφετεριες, μην προσπαθεις να επιβαλεις τις προτιμησεις σου στους αλλους! Το οτι τοσοι ανθρωποι πανε για καφε εκει σημαινει οτι το θελουν!

Γενικα η φαινομενικη αντιπαθεια στις καφετεριες (στα λογια, γιατι στις πραξεις παντα γεματες ειναι) πρεπει να ειναι ελληνικο φαινομενο. Η Βαρκελωνη, η Μαδριτη, η Ρωμη, το Παρισι πχ εχουν μπαρ και καφετεριες καθε 70 μετρα και κανεις δεν γκρινιαζει…

σόρυ για τα ορθογραφικα

σόρυ

Ο ανασχεδιασμός της πόλης της Θεσσαλονίκης απαιτεί αρχιτέκτονες και μηχανικούς ριζοσπάστες, με φαντασία, με θέληση για κατεδάφιση εκ θεμελίων της κατεστημένης βλαχομπαρόκ γκλαμουριάς. Με διαολεμένο τσαμπουκά να απαιτήσουν την εκπαραθύρωση «ατσαλάκωτων» νοοτροπιών.

Υ.Γ. Υπάρχει πρόβλημα με name στα ελληνικά.

snowflake, καλωσόρισες και σ’ ευχαριστώ. Δυστυχώς, η καταγραφή των προβλημάτων απέχει πολύ απ’ το να είναι ολοκληρωμένη, και βασικό λόγο γι’ αυτό αποτελεί η έλλειψη δεδομένων και ηλεκτρονικών υπηρεσιών για την Θεσσαλονίκη. Ούτε καν ένας χάρτης οδών της προκοπής για ελεύθερη χρήση δεν είναι διαθέσιμος στο internet, ενώ μόνο μιά τοπική εφημερίδα διαθέτει δικτυακό τόπο, κι αυτόν με ελλείψεις και προβλήματα στη λειτουργία του (δεν περιέχει όλα τα άρθρα, δεν αναφέρει ονόματα αρθρογράφων, και χθες ήταν πεσμένη η βάση).  Θα σε ενημερώσω μόλις ο Τάσος κάνει διαθέσιμο το war-άκι του blogentis.

Dark Angel, ευχαριστώ αδερφέ, αλλά ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη. Ας γράψουμε όλοι μιά ομοβροντία με εμπεριστατωμένα posts για τα πράγματα που μας ενοχλούν στην πόλη κι είμαι σίγουρος ότι δε θα πάει χαμένη’ εξάλλου, είναι ήδη προεκλογική περίοδος για τις δημοτικές, ας την κάνουμε πιό ενδιαφέρουσα με το να αναγκάσουμε τους υποψήφιους να πάρουν θέσεις σε συγκεκριμένα ζητήματα. Κι αν μετά ξαναβγεί πάλι ο Ατσαλάκωτος, τουλάχιστον θα μπορούμε να πούμε ότι το παλαίψαμε το πράγμα αυτή τη φορά (αυτό που μας ντροπιάζει δεν είναι ότι κλείνει οκταετία, αλλά ότι την προηγούμενη φορά είχε τον Δήμο στο τσεπάκι του, παρ’ ότι όλοι ξέραμε τι μας περίμενε). Άντε, γιατί δεν έχω όρεξη να κατοχυρώνω μετά το http://www.sorryeverybody.gr/ ;-p

S G, welcome back. Δε διαφωνώ πως το ουσιαστικό πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε ευρείς δρόμους και κατάλληλες αποστάσεις ανάμεσα στα κτίρια, πρόκειται όμως για όψεις του ιδίου προβλήματος (όπως και η έλλειψη πυλωτών, που πολλαπλασιάζει το πρόβλημα παρκαρίσματος, η έλλειψη εξόδων κινδύνου σε κτίρια και καταστήματα κλπ.). Αν είχες ποτέ ζήσει στη Θεσσαλονίκη θα καταλάβαινες τι εννοώ, και τι εννοούν οι περιβαλλοντικοί μηχανικοί όταν λένε ότι η πόλη ασφυκτιά. Αν, όπως λες, δε μπορούμε να “σκεφτούμε μεγαλόπνοα” είναι γιατί ίσως δε μας φτάνει το οξυγόνο για να επιβιώσουμε, πόσο μάλλον για να πάρουμε βαθιές ανάσες (χώρια που οι ακτινοβολίες του πάρκου κεραιών στο Χορτιάτη μπορεί να μας έχουν κάνει το μυαλό κουρκούτι τόσα χρόνια). Και κάτι σχετικό: ένας φίλος μου έλεγε σήμερα πως στην Ελλάδα δεν ευδοκιμούν οι καινοτομίες γιατί η εκκλησία διατηρεί την κυριαρχία της στις κατευθύνσεις του εκπαιδευτικού συστήματος’ και το σύστημα αυτό μας εμπνέει το φόβο του ρίσκου. Αν λάβεις τώρα υπ’ όψη και το γεγονός ότι η εκκλησία διατηρεί την ιδιοκτησία σημαντικής ακίνητης περιουσίας στο ιστορικό κέντρο, μπορείς να πάρεις μια εικόνα για τις χωροταξικές ισορροπίες της πόλης.
Τους ανοικτούς διαγωνισμούς πρέπει να τους απαιτήσουν και οι ίδιοι οι νέοι επαγγελματίες -με διαολεμένο τσαμπουκά, όπως πολύ σωστά γράφει ο Θοδωρής- για να σπάσουν επιτέλους το φαύλο κύκλο της ρεμούλας που ταλανίζει τον τόπο στα κατασκευαστικά (και όχι μόνο). Και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό, όχι μόνο για να φανούν αντάξιοι των προσδοκιών των κατοίκων της πόλης (τόσα χρόνια μάθανε να μην περιμένουν τίποτα ουσιαστικό κι η φαντασία στέρεψε), αλλά να τις ξεπεράσουν.
Δε νομίζω πως θα βρεις κανένα να διαφωνήσει με το ότι η απομάκρυνση του Γ’ΣΣ και η αξιοποίηση των κτιριακών εγκαταστάσεων του είναι αναγκαία λύση για την πόλη, εκτός ίσως από τους στρατιωτικούς. Αλλά το γεγονός ότι δεν την προτείνει κανείς αποτελεί απόδειξη του μουδιάσματος και του παραλογισμού που διακρίνει όλους τους σχεδιασμούς.
Τόλμη δεν είναι οι εικαστικές παρεμβάσεις χωρίς αντίκρυσμα’ ένα άγαλμα μέσα στη θάλασσα και μόνο δεν πρόκειται να κάνει τους κατοίκους της πόλης να στραφούν στην θαλάσσια οικονομία (πίστεψέ με, έχω δει πολλές εικαστικές παρεμβάσεις να επιπλέουν στο Θερμαϊκό τόσα χρόνια, δε χρειαζόμαστε και μόνιμους κινδύνους για τη ναυτιλία). Αν θες να μιλήσουμε με τόλμη, η παλιά παραλία μπορεί ίσως να γίνει η πιό γκλαμουράτη μαρίνα της ανατολικής Μεσογείου -με ανάλογη ανάπλαση της οδού Νίκης, φυσικά- και τα μεταφορικά καραβάκια, που κατατρόπωσε ο ΟΑΣΘ (που ακούστηκε μονοπώλιο συγκοινωνιών από τα λεωφορεία σε παραθαλάσσια πόλη;), μπορούν να επανέλθουν στο ρόλο τους με κάποιο τρόπο.
Τέλος, βλέπω ότι συνεχίζεις την τακτική του να ξεχειλώνεις το νόημα όσων γράφω: ούτε φαινομενική ούτε πραγματική αντιπάθεια στις καφετερίες έχω (για όνομα, ρε, τόσες και τόσες φορές έχω εκθειάσει τη “λωρίδα του φωτός”, που νομίζεις ότι περνάω τις ώρες που έχει λιακάδα;), κι ούτε θέλω να επιβάλλω τίποτα σε κανένα. Όμως η συνολική εικόνα του νοτιότερου τμήματος της πλατείας Αριστοτέλους (το μοναδικό μέρος του σχεδίου Εμπράρ που υλοποιήθηκε) ντροπιάζει την πόλη. Μην ανησυχείς και δε χάνονται οι καφετερίες’ είναι -μαζί με τα εστιατόρια και τα σκυλάδικα- οι μόνες αειθαλείς επιχειρήματικές δραστηριότητες που της έχουν απομείνει.
Ήλιος και αέρας παντού, κι όχι μόνο εκεί που πρέπει να πληρώσεις για να τα απολαύσεις! Ακόμα κι η Αθήνα μας βάζει κάτω σ’ αυτά τα θέματα.

Χαρίση, πολύ καλά έκανες, και μάλιστα θα ήθελα να απαντήσουν κι άλλοι. Έγραψα το συγκεκριμένο post για να γίνει ένας διάλογος και ειλικρινά ελπίζω να τοποθετηθούν περισσότεροι bloggers που έχουν ζήσει και πονέσει (σ)τη Θεσσαλονίκη (προφανώς, δεν εννοώ μόνο τους γηγενείς).

Φοβάμαι βλέπεις τις υπεριώδεις…