The Big Chill: Ο χρόνος της παρέας
Όπου οι γνωστοί άγνωστοι βρίσκονται ξανά γύρω απ’ το ίδιο τραπέζι (βασικά, δυό τραπέζια) και επιτίθενται στην απόσταση, στη σύμβαση, στο χρόνο και σε μερικές κανάτες πιοτί…
Η πλατεία του Μπιτ (beat? bit?) Παζάρ ήταν τελικά ιδανικό μέρος για τη χθεσινή συνάντηση των βορείων bloggers: δύσκολο να χαθείς, εύκολο να περιμένεις μισή ώρα παραπάνω για να μαζευτεί η ολομέλεια. Η απόκοσμη ησυχία της πλατείας και οι πολλές νέες αφίξεις συντέλεσαν στο να δημιουργηθεί αρχικά μιά ατμόσφαιρα αμηχανίας, αλλά μόλις άρχισαν να καταφτάνουν τα καραφάκια και τα πιάτα, οι γλώσσες λύθηκαν κι ήταν ξανά λες και γνωριζόμασταν όλοι από παλιά. Στο πρώτο δίωρο, το ..ανατολικό τραπέζι είχε μεγαλύτερη όρεξη και περισσότερα κέφια, αλλά στην επανάληψη, με τις μεταγραφές, ισορρόπησαν κάπως τα πράγματα. Κρίμα, πάντως, που χωριστήκαμε σε δυό όχθες’ αισθανόμουν σαν ..δυτικογερμανός σε κάποια φάση (κι αυτό γιατί μας περίσσεψε φαί ενώ απέναντι δεν είχε μείνει ούτε κουβέρ!), μόνο που αντί για το τείχος μας χώριζε ο δρόμος – αυλάκι. Σε τέτοιες στιγμές, ποτέ δε φτάνει η ώρα για να μιλήσεις με όλους τους συνδαιτημόνες, ενώ το πιοτό και το φαί ανεβάζουν μεν τα κέφια αλλά ρίχνουν το ..bandwidth. Περάσαμε καλά, όμως, κι ελπίζω να επαναληφθεί σύντομα η συνάντηση, ειδικά με τα παιδιά που δεν προλάβαμε να τα πούμε περισσότερο.
Όσο για το τι ειπώθηκε, “όλα μπερδεύονται γλυκά”, που λέει και το τραγούδι. Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα καλός στο να καταγράφω στιγμιότυπα κι ατάκες αλλά νομίζω πως μιλήσαμε κυρίως για μας κι αυτά που μας ορίζουν, κι όχι για τη μίζερη επικαιρότητα: ταξίδια, όνειρα κι επιδιώξεις, έρωτες, ταινίες, μουσικές, κοινοί γνωστοί, αναμνήσεις από άλλες δεκαετίες, πράγματα που μας ενώνουν και μας χωρίζουν (ίσως κι αυτά να μας ενώνουν, τελικά). Τα κλασικά θέματα μιάς παρέας, δηλαδή. Οι επαναστάσεις μπορεί να ξεκινάνε από κοινωνικές ομάδες, αλλά νομίζω πως οι αναγεννήσεις ξεκινάνε από παρέες’ γιατί σ’ αυτές αλαφραίνουν οι αλυσίδες κι ο χρόνος κυλάει διαφορετικά, και γιατί σου λείπει το μοίρασμα που γίνεται στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Κι έτσι, πλάκα στην πλάκα, κάποιοι από μας γινόμαστε φίλοι, και μια ταπεινή κρασοκατάνυξη γίνεται ανοικτό μυστήριο που σε γεμίζει με διάθεση κι εικόνες, και με την ελπίδα να προλάβεις να κουβαλήσεις -με τα χέρια- το νεράκι της έμπνευσης στην επόμενη δημιουργική στιγμή, πριν το στερέψει η καθημερινότητα.
Ξέρω, τα παραλέω λίγο, αλλά κάπως έτσι νιώθω πάντα μετά από τέτοιες παρέες. Συγκριτικά, η επόμενη μέρα είναι πάντα Κυριακή, αλλά με μιά Μαγραθέα στα ορεινά και τη χθεσινή συνάντηση στο ενεργητικό του τελευταίου δεκαήμερου, την παλεύω χαλ(λλ)αρά, κι αυτή και το νέο μήνα.
Απολογισμοί της βραδιάς: ANemos (στατιστικά, “Όπως οι αρχαίοι νομάδες στα παζάρια των πόλεων [..] Τα όνειρα πρέπει να μας κρατούν άγρυπνους“), ttallou (στιγμιότυπα), Omicron (48hours later), Θοδωρής (φωτογραφίες και παρουσιολόγιο, βλέποντάς τα διπλά), nenyaki (5 ερωτήσεις, τα καλά και τα κακά της βραδιάς), Argos, marilina (φωτογραφίες), Zpi (πρώτη μούρη στο ολοσέλιδο), mn8 (η αμηχανία του γνωστού αγνώστου), drk-angel (τι τραβάνε κι αυτοί οι μαιτρ), Archive (λουλούδια)
ΥΓ: Όπως υποσχέθηκα στον Argo (που ότι θυμάται χαίρεται :-p), έχω αρχίσει εδώ και κάποιους μήνες να περνάω τα θεσσαλονικιώτικα blogs (= blogs ανθρώπων που ζούνε στη Θεσσαλονίκη και γράφουν γι’ αυτήν, ενίοτε) στη βάση του thess.gr. Για διορθώσεις και προσθήκες, επικοινωνήστε με προσωπικό email ή υποβάλλετε το blog σας απευθείας στη βάση.
