Εν είδει απολογισμού των διακοπών
Ραθυμία, writers’ block και θερμό φθινόπωρο στη μπλογκόσφαιρα… 
Πέρασα καλά στις διακοπές μου, όπως όλοι σας εύχομαι, αλλά δεν έχω καμιά ιδιαίτερη διάθεση (ούτε διαθέτω την ανάλογη έμπνευση) για να τις περιγράψω στο blog. Ας πούμε ότι ήταν μια επανάληψη του περυσινού γυροβολιού σε πιό χαλαρούς ρυθμούς, με βασική διαφορά ότι το πέρασμα από την Αθήνα έγινε αυτή τη φορά για να πανηγυρίσουμε την κατάρριψη της Οδηγίας για τις πατέντες λογισμικού, στο beach party του HELLUG (και, φυσικά, για να ξαναβρεθώ με φίλους που είχα καιρό να τους δω). Μιά μεγάλη μάχη κερδήθηκε στο μέτωπο των πατεντών λογισμικού, αλλά όχι και ο πόλεμος’ υπάρχουν όμως αρνητικές εξελίξεις και σε σωρεία συναφών θεμάτων που απασχολούν την ευρωπαϊκή κοινωνία, στα οποία μιά παρόμοια δυναμική δραστηριοποίησης και συμμετοχής μ’ αυτή που αναπτύχθηκε για τις πατέντες θα μπορούσε να αποβεί ωφέλιμη. Απ’ τη συνάντηση της ελληνικής ομάδας κατά των πατεντών που ακολούθησε του party, ίσως προκύψουν χρήσιμες πρωτοβουλίες σχετικά με τα θέματα αυτά. Περισσότερα όμως γι’ αυτό σε εύθετο χρόνο.
Το καλοκαίρι που πέρασε, φυσικά, δεν ήταν χωρίς ειδήσεις. Απ’ τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Λονδίνου, και τις αρνητικές εξελίξεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για τις ατομικές ελευθερίες, μέχρι τις ξέφρενες ανατιμήσεις του πετρελαίου με την παραμικρή αφορμή και την τραγωδία της HELIOS, που ανέστησε πάλι το φόβο για τα αεροπορικά ταξίδια και ξεσκέπασε πλείστες βρωμιές κάτω απ’ τη μοκέτα της μπίζνας… αν το περσινό καλοκαίρι ήταν η φιέστα του αθλητισμού και του ονείρου της ενωμένης -τουλάχιστον, on stage- ανθρωπότητας, το φετινό ήταν το βίαιο ξύπνημα στη σκληρή πραγματικότητα, το ταμείο του φόβου και της απληστίας. Καλό είναι πάντως να ξυπνήσουμε (μιλάω και σε προσωπικό επίπεδο εδώ), γιατί οι εξελίξεις μας φτιάχνουνε ποικιλοτρόπως “κοστούμι”… και ως γνωστόν, μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Κατά τη διάρκεια των διακοπών έκανα τη σχετική αποδελτίωση, με κοπίδι και del.icio.us, και θα γράψω για όλα αυτά με την πρώτη ευκαιρία.
Όσο για την ελληνική μπλογκόσφαιρα: πολλά νέα πρόσωπα και αφλογιστία των παλιών (τουλάχιστον για τον Αύγουστο), κορεσμός θεματολογίας, συστηματικό trolling και προσωπικές επιθέσεις, πολλές απ’ αυτές σε ανθρώπους που εκτιμώ. Πέρασε ο καιρός που οι geeks μονοπωλούσαν το μέσο, αν και στην ψηφιακή Ελλάδα με τους φανατικούς του IRC και των forums, αυτό ήταν ένα σύντομο πρελούδιο στη ζωή του μέσου. Πέρασε επίσης και ο καιρός του “awfully nice”, οι μέρες που η ευγένεια, οι καλοί τρόποι και η προσεγμένη γραφή χαρακτήριζαν τα γραπτά των bloggers, σε βαθμό που φάνταζε αφύσικο για την ελληνική πραγματικότητα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ο αυθορμητισμός και η ειλικρίνεια δεν συμβαδίζουν με τις διαρκείς κι ανούσιες φιλοφρονήσεις’ όμως υπάρχει κι ένα όριο στην σκληρότητα και την προχειρότητα που μπορεί να αντέξει, πριν καταντήσει η μπλογκόσφαιρα οχετός, όπως το IRC και τα (περισσότερα) forums. Και θα είναι κρίμα να συμβεί κάτι τέτοιο, τη στιγμή που τα ελληνικά μήντια περνάνε τη μεγαλύτερη κρίση τους και που η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη τη συμμετοχή και την επικοινωνία.
Πλέον, η καθημερινή ψαριά του monitor γεμίζει 4 σελίδες, και τα περισσότερα posts μου φαίνονται αδιάφορα. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι, ότι αυτό οφείλεται κυρίως στα διαφορετικά ενδιαφέροντα, και στην εγγενή απέχθειά μου για το voyerism. Οι απόψεις που έχει να καταθέσει και οι ιστορίες που έχει να διηγηθεί ο οποιοσδήποτε μπορεί να μ’ ενδιαφέρουν, όχι όμως και τα προσωπικά του’ ακόμα και στη μπλογκόσφαιρα, τους φίλους τους διαλέγεις και σε διαλέγουν, και η διαδικασία δεν είναι εκεί πιό εύκολη επειδή τα δεδομένα είναι -φαινομενικά, τουλάχιστον- πιό διαθέσιμα.
Βέβαια, θα μου πεις, αυτό είναι το νόημα του blogging: να μπορεί ο καθένας να γράφει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι, για οποιοδήποτε θέμα τον ενδιαφέρει και γι’ αυτό ακριβώς είναι τόσο σημαντική αυτή η τεχνολογία. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να ενδώσω στον ελιτισμό’ χαίρομαι που η ελληνική μπλογκόσφαιρα έχει γίνει μέσο μαζικής κοινωνικοποίησης, αλλά καπου εδώ έχω φτάσει κι εγώ το όριό μου στη δυνατότητα παρακολούθησης της, κι επικεντρώνω το ενδιαφέρον μου στα 10-15 blogs που συνεχίζουν να μου λένε κάτι (το μακρυνάρι blogroll στα δεξιά θα περάσει κι αυτό απ’ το κρεβάτι του Προκρούστη σύντομα). Μαζί μ’ όλα αυτά, η γνωστή ραθυμία του καλοκαιριού και το writer’s block των τελευταίων μηνών (όχι μόνο όσον αφορά το blogging), μ’ έκαναν να θέλω να αποτοξινωθώ από το άθλημα, και για λίγο καιρό ακόμα θα ακολουθώ αυστηρή δίαιτα, τουλάχιστον όσον αφορά την ανάγνωση posts και σχολίων. Έχουμε και δουλειές… (?)
Μιλώντας για το monitor, φαίνεται πως εμφανίστηκαν και οι πρώτοι συστηματικοί exploiters της εφαρμογής. Τα κίνητρά τους δε μ’ ενδιαφέρουν, αλλά θα ήθελα να υπενθυμίσω ότι κανείς δε γουστάρει τους spammers, και πως αν κάποιος θα έπρεπε να βγάζει φράγκα απ’ αυτή την υπόθεση, αυτός είναι κατ’ αρχήν ο Παναγιώτης Βρυώνης. Προφανώς η lilina είναι Ελεύθερο Λογισμικό, και ο καθένας θα μπορούσε να τη στήσει πολύ εύκολα, σε οποιοδήποτε hosting service υποστηρίζει PHP, ώστε να ανθολογεί μόνο τα blogs που τον ενδιαφέρουν (όπως πχ. έκανα εγώ). Γνωρίζουμε όμως όλοι καλά πως το monitor, εκτός από ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο παρακολούθησης μιάς κοινότητας είναι επίσης κι ένα μέσο προβολής, με όλα τα δίκια που ίσως έχουν οι επικριτές του. Ο Παναγιώτης προσπαθεί, φερόμενος δημοκρατικά, να ανθολογήσει τα πιό αξιόλογα blogs και προσφέρει αυτή την υπηρεσία (στήσιμο και διαχείριση του monitor, υποστήριξη, bandwidth, συμπερίληψη blogs στον aggregator του monitor και πρόσβαση χρηστών) δωρεάν’ θα ήταν όμως απόλυτα μέσα στο πνεύμα του ΕΛ/ΛΑΚ ν’ αρχίσει να χρεώνει τη χρήση, και κυρίως την κατάχρηση, της υπηρεσίας, ειδικά για όσους χρησιμοποιούν την εφαρμογή για κερδοσκοπικούς σκοπούς. Στην ελάχιστη των περιπτώσεων, θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένος να διαγράφει όσους αποδεδειγμένα κάνουν κατάχρηση. Ή, θα μπορούσε πολύ απλά να μπουχτίσει και να το κλείσει το ρημάδι, κάτι που δεν συμφέρει κανέναν (ειδικά τους επικριτές του monitor). Συνεπώς, κύριοι και κυρίες spammers και exploiters, συμμαζευτείτε: δεν υπάρχει κάτι που να μ’ εκνευρίζει περισσότερο απ’ αυτούς που κατουράνε στο πηγάδι του χωριού. Κι όσοι έχουν παράπονα από τη λειτουργία της εφαρμογής, μπορούν αντί να γκρινιάζουν στα blogs τους, να βοηθήσουν ουσιαστικά να βελτιωθεί, υποβάλλοντας bug reports και προτάσεις για βελτιώσεις στο σχετικό forum.
Και τώρα που το έβγαλα αυτό το ψυχαναγκαστικό post από τη μέση, “we return you to your scheduled programming”, που λέγαν και στην αμερικάνικη τηλεόραση…
ΥΓ: Το addictive φλασάκι (μου έφαγε γεμάτο ένα μισάωρο) που σου επιτρέπει να φτιάχνεις το δικό σου χαρακτήρα του South Park το βρήκα από τον Zpi.
