Παμ’ Μαγραθέα
Τρεις μήνες και κάτι ψιλά μετά την πρώτη σαλονικιώτικη μπλογκοσυνάντηση, οι γνωστοί – άγνωστοι ξαναβρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι…
Αργήσαμε λιγάκι να μαζευτούμε, αλλά τα καταφέραμε. Ίσως επειδή ο διακανονισμός έγινε κάπως στα γρήγορα, ίσως επειδή πολλοί είχαν διαβάσματα ή λείπαν για διακοπές λόγω εποχής, αυτή τη φορά χωρέσαμε σ’ ένα τραπέζι σε μπαρ της παραλίας’ (καλή η ταβέρνα, αλλά μπουκωμένος δεν μπορείς να κουβεντιάσεις). Το cast ήταν κάπως διαφορετικό αυτή τη φορά: ttallou, Nenyaki, CrazyMonkey, Telson, Zpiderman, Θοδωρής και η Παυλίνα, που ήρθε για να ανακαλύψει, με τη ματιά του νέου δημοσιογράφου, το κοινό ποιόν των bloggers’ το τι βρήκε θα μας το πει η ίδια, σύντομα. Προσπαθώντας να βρω μιά απάντηση στο ερώτημά της, πάντως, νομίζω πως αν υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στους bloggers, είναι -ως επί το πλείστον- αυτό: είναι άνθρωποι με ζωηρή περιέργεια και δίψα για επικοινωνία, με ενδιαφέροντα, απόψεις κι όνειρα που δεν τα έχουν αφήσει να φθίνουν λόγω των υποχρεώσεων, των συμβάσεων και της ανάγκης για άμυνα και επιβίωση.
Μου είναι δύσκολο να γράφω δημόσια για πρόσωπα που έχω γνωρίσει από κοντά και με τα οποία έχουμε τσουγκρίσει ποτήρια’ και παραείμαι γεμάτος εικόνες, ιδέες και έμπνευση απ’ τις πολλές και καταιγιστικές συζητήσεις για να θυμηθώ ποιός είπε τι και πότε. Το metablogging, η κουβέντα δηλαδή για το ίδιο το ..σπορ και τους ανθρώπους του (ειδικά τους απόντες ;-p) είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα, σε τέτοιες συναντήσεις. Όταν όμως έκλεισε -γρήγορα- τον κύκλο του, πιάσαμε να μιλάμε γι’ αυτά που αγαπάμε, κι αυτά που θυμόμαστε, κι αυτά που μας λείπουν και ποθούμε, με την Πόλη (και το ραδιόφωνό της) πάντα παρούσα στις συζητήσεις μας’ και σταματημό δεν είχαμε. Σαν αυτές τις αέναες, πολύχρωμες, εξοντωτικές, μαγικές κουβέντες που κάναμε παλιά όταν είμασταν (ή το παίζαμε) φοιτητές, με τους φίλους στις ταράτσες, στα υπόγεια καπηλειά, στις πλατείες, στο “Τρίγωνο της Βερμούδας“, στις παραλίες των camping’ με νταμιτζάνες φτηνή ρετσίνα, κιθάρα και κασέτες (απ’ τους πειρατές του τούνελ της Θεολογικής).
Όσο το σκέφτομαι, πρέπει να την κάνουμε ..Μαγραθέα μια απ’ αυτές τις συναντήσεις. Ο χρόνος ενός καφέ και μιάς μπύρας στο παγκάκι δεν φτάνει για να γνωρίσεις μιά παρέα γνωστών – αγνώστων. Κι όπως και να ‘χει, μερικές συζητήσεις κι αφηγήσεις ανθίζουν καλύτερα με “ξίδια”, και με θέα στη θάλασσα και τ’ άστρα.
Όσο για την πόλη, συνεχίζει να κοιμάται τον ύπνο της Χιονάτης, αλλά το hangover περνάει’ κάποια στιγμή σύντομα θα την ξυπνήσουμε και θα πραγματοποιήσουμε τα όνειρά της (και δικά μας). Είτε αυτό, ή θα την κάνουμε όλοι μαζικώς για Βαρκελώνες και Δουβλίνα…
(Αφιερωμένο σ’ όσους δεν ήταν εκεί, αλλά όχι επειδή δεν το ήθελαν.)
Soundtrack: ότι βάλουν μέχρι το πρωί το Radio Paradise, κι ο 88.5 στο μικρό Tivoli (με 2 special requests…)
