Live8
Είκοσι χρόνια μετά το Live Aid (και 36 μετά το Woodstock), εκατομμύρια κόσμου παρακολούθησαν ζωντανά -και δύο δισεκατομμύρια από τις τηλεοράσεις τους- τις χτεσινές συναύλιες Live8 με σκοπό τον τερματισμό της φτώχιας στον πλανήτη, στο Λονδίνο, στη Φιλαδέλφεια και σε επτά άλλες πόλεις ανά τον κόσμο.
Οργανωτής των συναυλιών ήταν κι αυτή τη φορά ο Bob Geldof, μαζί με τον Midge Ure των Ultravox. Σκοπός των συναυλιών ήταν η άσκηση πίεσης προς τους ηγέτες των G8, που θα συνεδριάσουν σε λίγες μέρες στο Εδιμβούργο, για να παραγράψουν τα χρέη των φτωχών αφρικανικών χωρών, ν’ αυξήσουν και να βελτιώσουν την βοήθεια προς αυτές και να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις στους διεθνείς κανόνες εμπορίου, ώστε να μπορέσουν οι χώρες του τρίτου κόσμου να βαδίσουν ισότιμα με προς την αειφόρο ανάπτυξη.
Πάνω από 28 εκατομμύρια ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο πρόσθεσαν τα ονόματά τους στη λίστα υποστήριξης των αιτημάτων για την κατάργηση της φτώχιας. Εκτός απ’ τις κεντρικές συναυλίες, μετά από προσωπικές πιέσεις του Peter Gabriel στον Geldof, έγινε τελικά και παράπλευρη συναυλία αφρικανών καλλιτεχνών στην Κορνουάλη. Ο “Άγιος Bob” με τη σειρά του, πίεσε δημόσια το ebay και πέτυχε να σταματήσει την πώληση εισητηρίων για τις δωρεάν συναυλίες.
Οι συναυλίες συνοδεύτηκαν κι από πορεία διαμαρτυρίας 200.000 ανθρώπων στο Εδιμβούργο, εν αναμονή της μεγάλης πορείας και συναυλίας που οργανώνεται για τις μέρες της συνόδου. Δεν έλειψαν βέβαια και οι φωνές της αμφισβήτησης, η καχυποψία για τα κίνητρα και τις μεθόδους των καλλιτεχνών και των ΜΚΟ που εμπλέκονται στην προσπάθεια, αλλά και οι αμφιβολίες για το πόσα μπορεί να πετύχει μιά ακόμα μηντιακή, βασικά, κινητοποίηση για ένα βαθύ και περίπλοκο παγκόσμιο κοινωνικό πρόβλημα (το Cat’s Dream συνδέει μιά σειρά από anti-Live8 άρθρα).
“These other countries, even Americans, they know nothing about poverty — they won’t, until they come to Africa and see it.[..]One day, maybe, they might do it if we had the awareness of the whole world. But that, that will take a long time.” — Andrew Mwaipunga, πολύτεκνος στο Johannesburg
Το Live8 ήταν όμως και μιά γιορτή της κοινωνικής τεχνολογίας, με χιλιάδες bloggers ανά τον κόσμο να καλύπτουν και να παρακολουθούν τις εκδηλώσεις, μεταδόσεις μέσω διαδικτύου, podcasts, torrents κι ένα κάρο φωτογραφίες. Το αφιερωμένο στο Live8 site του Technorati μάζεψε πάνω από 10.000 posts, ενώ γνωστοί bloggers αρθρογραφούσαν χτες για το Live8 Insider, καλύπτοντας ζωντανά την συναυλία της Φιλαδέλφειας. Οι bloggers της Guardian κάνανε κι αυτοί το καθήκον τους, καλύπτοντας την κεντρική συναυλία στο Hyde Park και την πορεία του Εδιμβούργου, εν αναμονή του Final Push, ενώ και αρκετοί metrobloggers κάλυψαν τις εκδηλώσεις στις πόλεις τους. Η μαραθώνια μαγνητοσκοπημένη μετάδοση στο Mega κράτησε μέχρι τα χαράματα της Δευτέρας (ευτυχώς, την κάλυψε ο Γιάννης Πετρίδης).
Όσο για τη μουσική, την παράσταση στο Live8 έκλεψαν, σε μεγάλο βαθμό, οι παλιοί της ροκ και της ποπ, πολλοί απ’ τους οποίους είχαν παίξει και στο Live Aid. Κι αν φέρθηκε σκληρά σε κάποιους απ’ αυτούς το πέρασμα του χρόνου, το κέφι και η ομορφιά της μουσικής τους ήταν γνήσια. Όπως ήταν αναμενόμενο, το lineup του Λονδίνου ήταν το πιό δυνατό. Μερικά snapshots απ’ τις συναυλίες:
- Οι επι τριακονταετίας ασταμάτητοι U2 σε μιά συγκινητική εκτέλεση (παρά τη στραβοπενιά στο τέλος) του One, μετά τον απαραίτητο λόγο του Bono. Σα να μην πέρασε μιά μέρα απ’ το Wembley.
- Ο Chris Martin των Coldplay, με τα πολλά βραχιολάκια (όχι μόνο το άσπρο), να καλεί τον ερημίτη Richard Ashcroft των Verve στη σκηνή του Hyde Park για μιά αργόσυρτη εκτέλεση του Bittersweet Symphony. Αποθέωση.
- Ο κύριος Σμιθ να βγάζει λόγο στο Hyde Park, και η ..κυρία του να παρουσιάζει με σεμνότητα τα αφρικανικά συγκροτήματα στη σκηνή της Κορνουάλης.
- Οι Duran Duran, που είχαν παίξει πρόσφατα και στην Μαλακάσα, φανερά γερασμένοι αλλά ετοιμοπόλεμοι. Ο Simon LeBon να φέρνει στον Elvis, the Vegas version (ο George Michael κι αυτός με περίσσια κιλά’ την κόντρα του καλοδιατηρημένου ομορφόπαιδού των 80′s κέρδισε με διαφορά ο Morten Harket των A-ha). Καλά παιδιά ήταν πάντα, κι ας το έπαιζαν Wild Boys.
- Ο Bryan Adams σε μεγάλα κέφια, να ροκάρει το Barrie, και να συγκινεί με την unplugged εκτέλεση του All for Love’ κι η Annie Lennox, μόνη στο πιάνο, να κάνει το Hyde Park να βουβαθεί με το Why? και τις εικόνες των παιδιών – φαντασμάτων στη μεγάλη οθόνη.
- “Pink Floyd reunited; pigs have flown” έγραφε ένα πανό. Η αφιέρωση του Wish You Were Here απ’ τον Roger Waters στον Syd Barrett, και το χαμόγελο του Gilmour στον Waters. Ανατριχίλα στο Comfortably Numb. Βγείτε σε τουρνέ, παιδιά, επειγόντως!
- Οι.. προσευχές των Duran Duran, Madonna και Bon Jovi.
- Οι ατελείωτες διαφημίσεις (“-το πουλί, το πουλί!” “-Nettie, go git my shotgun”)’ μπορεί το Live8 να μην ήθελε τα φράγκα μας, αλλά τα θέλει το Mega.
- Ο χοροπηδηχτός Robbie Williams, που έκανε τις αγγλιδούλες να αλαλάζουν, και η γλυκιά Dido, που δεν κατάφερε εντελώς να δολοφονήσει το 7 seconds away.
- Η παρούσα σκιά του Freddy Mercury, που κατέλαβε προς στιγμή τον Billie Joe Armstrong και τον Robbie Williams.
- Το raccoon look: ο Michael Stipe των REM βαμμένος σαν συμπολεμιστής του William Wallace, και οι μαυροφορεμένς βιολίστριες του Kanye West να θυμίζουν wet dream του Robert Palmer.
- Η πριγκιπική είσοδος του Will Smith στο ..σπίτι του (τη Φιλαδέλφια), και η επανένωση με τον DJ Jazzy Jeff. Ωραίος καραγκιόζης.
- Οι όμορφες κυρίες της ποπ, παλιές και νέες: Madonna (αγέραστη), Mariah Carey (παχάκια), Destiny’s Child, Shakira (shake it!), Laura Pausini, Joss Stone (damn’!!)
- Το κλείσιμο στο Hyde Park, με τον McCartney κι όλο το θίασο επι σκηνής, να τραγουδάνε το Hey Jude. Σαφώς ανώτερη στιγμή από πχ. το κλείσιμο της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Κι αν τελικά ισχυριστεί κάποιος, δίκαια ίσως, ότι το Live8 δεν ξεπέρασε τον προ εικοσαετίας πρόδρομό του σε δύναμη πεποιθήσεων, “ωμό ταλέντο” και πάθος, η ξενέρωτη και ανάδελφη εποχή μας το χρειάζονταν αυτό το ξέσπασμα αδελφοσύνης. Ας ελπίσουμε μόνο ότι οι ηγέτες θα πάρουν το μήνυμα, ώστε να μη χρειαστεί σε 10-15 χρόνια (δε μας περισσεύουν άλλα 20!) να ξαναγίνουν megaconcerts με το ίδιο σύνθημα.
Today, like every other day, 50.000 people will die unnecessarily. If 50.000 people died in London on Monday, in Rome on Tuesday, Berlin on Wednesday, in New York on Thursday and in Paris on Friday, the G8 leaders in Gleneagles would find the money and the solution to the problem as they walked from the front door to the reception desk. — Richard Curtis, writer and co-founder of Comic Relief
(Technorati tags: live8, live+8, del.icio.us tags: live8, poverty, flick.r tag: live8)
ΥΓ: Έγραψαν επίσης για το θέμα: open, Διαστάσεις, Progressive Aspects of Design, Πιτσιρίκος, macmanus (1, 2, 3), penguin_witch, NickTheCreek, nootropia (“δε θα πεθαίνουν αύριο αλλά μεθαύριο”), Old Boy (“Κι αν ο Γκέλντοφ είναι υποκριτής, εσύ που δεν κάνεις τίποτα γιατί να είσαι καλύτερος;”).
.jpg){kind=link}