Καμένη γη
Πέρασε και δεν ακούμπησε τη χώρα μας η
ειδικά στην Θεσσαλονίκη, ούτε τόλμησε να πατήσει το πόδι της.
Ο Αγγελιοφόρος, στο φύλλο της περασμένης Παρασκευής, αναφέρονταν στις
10 περιβαλλοντικές πληγές της πόλης που κατέγραψε το Τμήμα Κεντρικής
Μακεδονίας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
Στα πλέον αναγκαία έργα και δράσεις που πρέπει, σύμφωνα με το ΤΕΕ/ΤΚΜ, να
υλοποιηθούν άμεσα περιλαμβάνονται:
- Oι μελέτες για τα έργα διαχείρισης υγρών και στερεών αποβλήτων.
- Αντιπλημμυρική προστασία Θεσσαλονίκης (59 εκ. ευρώ) και Κεντρικής
Μακεδονίας.- Η προστασία της λίμνης Κορώνειας.
- O ΧΥΤΑ του νομού Ημαθίας.
- Εργα διαχείρισης λυμάτων ύψους 345 εκ. ευρώ ώς το τέλος του 2005 στην
Κεντρική Μακεδονία- Εργα διαχείρισης αστικών στερεών αποβλήτων 260 εκ. ευρώ στην Κεντρική
Μακεδονία.- Αμεση απομάκρυνση των επικίνδυνων αποβλήτων της ΔΙΑΝΑ και αναγέννηση του
εδάφους.- Αποκατάσταση και αναγέννηση του χώρου των βυρσοδεψείων.
- Σύσταση Φορέα Διαχείρισης του Θερμαϊκού.
- Επεμβάσεις σε τουλάχιστον δέκα ρέματα της Θεσσαλονίκης (60 εκ. ευρώ).
Όσον αφορά την αέρια ρύπανση, να μην ξεχνάμε φυσικά και την φετινή
πρωτιά της Θεσσαλονίκης στον πίνακα των 10 πιό μολυσμένων πόλεων της Ευρώπης (208 ημέρες ανά έτος με συγκέντρωση επικίνδυνων
σωματιδίων πάνω από τα επιτρεπτά όρια).
Αποτέλεσμα της χρονίζουσας τριτοκοσμικής διαχείρισης των περιβαλλοντικών και χωροταξικών θεμάτων είναι και η πλήρης, πρακτικά, αποσύνδεση της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, αλλά και γενικότερα της χώρας, από τις ευρωπαϊκές πολιτικές για το περιβάλλον. Απ’ το ίδιο άρθρο του Αγγελιοφόρου:
ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση κατευθύνει τα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία σε καινοτόμες
περιβαλλοντικές δράσεις, η χώρα μας έχει ακόμη 1.300 ανεξέλεγκτες χωματερές,
τέσσερις πόλεις που στέλνουν τα λύματά τους εντελώς ανεπεξέργαστα σε φυσικούς
αποδέκτες και 287.000 τόνους επικίνδυνων αποβλήτων κάθε χρόνο που κανείς δεν
ξέρει τι γίνονται[..]
Είναι χαρακτηριστικό ότι η εφαρμογή πέντε κοινοτικών οδηγιών εκκρεμεί επί
τρία χρόνια: εκτίμηση των περιβαλλοντικών επιπτώσεων ορισμένων σχεδίων και
προγραμμάτων, για τον περιορισμό των εκπομπών στην ατμόσφαιρα ορισμένων
ρύπων, εθνικά ανώτατα όρια εκπομπών για ορισμένους ατμοσφαιρικούς ρύπους, για
την αποτέφρωση των αποβλήτων (η χώρα καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο) και για τις ουσίες που καταστρέφουν τη στοιβάδα του όζοντος.
src="http://oneiros.gr/blog/media/biohazard.jpg"
align="left" class="inlined" />
Ενδεικτική της πλήρους περιβαλλοντικής εξαθλίωσης της πόλης είναι η κατάσταση
που επικρατεί στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της ΔΙΑΝΑ, στη Ν. Ευκαρπία,
όπου, ενάμιση χρόνο μετά την
πυρκαγιά που δηλητηρίασε την ατμόσφαιρα της Θεσσαλονίκης, παραμένουν
αφύλακτοι τουλάχιστον 500 τόνων φυτοφαρμάκων, επειδή το ΥΠΕΧΩΔΕ παίζει
κρυφτούλι με τις ευθύνες του και αδυνατεί να βρει τα 300.000€ που απαιτούνται
για τη φύλαξη και απομάκρυνση τους. Η χθεσινή
εκδήλωση διαμαρτυρίας, με τη συμμετοχή 300 πολιτών, του αντινομάρχη, 6
δημάρχων και 10 απορριματοφόρων σε πορεία που ξεκίνησε από τις πύλες του
εργοστασίου για να καταλήξει μπροστά στο ΥΜΑΘ με γραφικά happenings μάλλον δεν
συγκίνησε τους υπευθύνους.
Θα μου πεις, υπάρχουν και χειρότερα’
Λάρισα, πίνουν αρσενικό.
I’ll walk to the depths of the deepest black forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
Where the executioner’s face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number[..]
— Α hard rain’s a-gonna fall, Bob Dylan, 1963
Ανανέωση (21:42): Κατάλαβα καλά; Προωθείται “λύση” μεταφοράς της λυματολάσπης της Ψυττάλειας στους Ταγαράδες για επεξεργασία; Μήπως να εκκενώσουμε το Νομό και να τον μετατρέψουμε σε ΧΥΤΑ/ΧΑΔΑ όλης της χώρας; Αν κάποιος έχει περισσότερες πληροφορίες, θα εκτιμούσα μια διευκρίνιση (πείτε με παρανοϊκό, αλλά δεν πιστεύω στις “αθώες αναγνώσεις” τέτοιων άρθρων).
Ανανέωση (9/6): Ευτυχώς, δε θα μας φέρουν τη λυματολάσπη της Ψυττάλειας, τελικά’ για επίδειξη του μοντέλου εδαφοποίησης που χρησιμοποιεί ο ΟΤΑΜΘ τους φέρανε. Και πήγε η καρδιά μου στην κούλουρη (ποτέ δεν ξέρεις, μ’ αυτούς…)
