Την κάνουμε σιγά σιγά;
Η ελληνική μπλογκόσφαιρα συνεχίζει να διογκώνεται με εκρηκτικούς ρυθμούς, και πολλά αξιόλογα νέα ιστολόγια κάνουν δυναμική εμφάνιση, αλλά κάποιοι “πρωινοί” έχουν αρχίσει να φεύγουν και πολλοί άλλοι έχουν αραιώσει τις γραφές τους.
Το varometro έβαλε λουκέτο και μας αποχαιρέτησε άψογα, μ’ ένα τραγουδάκι που μου θύμισε το Fallout, το MarketingPro με μιά σειρά θελκτικών φωτογραφιών από μοτοσυκλέτες (ευτυχώς, και τα δύο blogs συνεχίζουν να είναι προσβάσιμα). Η Ευθεία γραμμή του taflinel απλά χάθηκε, μιά μέρα, αλλά οι γραφές και οι νότες του είναι κάπου έκει έξω (η πρώτη διδάξασα του blogο-εξαφανιζόλ, titania, αφήνει ίχνη αραιά και πού στην μπλογκόσφαιρα, αλλά το blog της επέστρεψε στη χώρα των ξωτικών με μικρή καθυστέρηση, τον περασμένο Γενάρη). Η Mandy έκλεισε το δικό της blog προσωρινά, λόγω μελαγχολίας, αλλά επιστρέφει (ελπίζουμε). Τα καλύτερα post των E.V.A εξαφανίζονται μυστηριωδώς σαν να μην υπήρξαν (μα, τα διάβασα, σας λέω!), και ο Πιτσιρίκος παίζει με τον πόνο μας και μας μηνεί κλαίγοντας πως λύγισε, μετά από 15 μέρες (το ξαναλέω, ελπίζω να κάνει πλάκα!) και ..μπαρκάρει στη Μέση Ανατολή, για να περάσει στην Αντίσταση.
Είναι το blogging που έχει πολύ γρήγορους ρυθμούς και μας καίει, η “πραγματική” ζωή που μας καλεί, ή μήπως πέρασε άραγε τόσος καιρός από τότε που αρχίσαμε να γράφουμε και δεν μας έχει μείνει πιά τίποτα ουσιαστικό να πούμε;
Όχι, δεν το πήρα χαμπάρι τώρα ότι κάποιοι μείναν πίσω, ή διάλεξαν άλλους δρόμους (σχήμα λόγου, μην παρεξηγείτε)’ απλά, τώρα μελαγχόλησα. Μου έρχεται στο νου το Thrasher του Neil Young (και μαζί μ’ αυτό, κάποιοι καλοί φίλοι από τα παλιά με τους οποίους πραγματικά χαθήκαμε)’ παρ’ ότι αν κρίνει κανείς απ’ την διάθεση που επικρατεί στη μπλογκόσφαιρα, και κάποιες επικρίσεις που ακούγονται συχνά-πυκνά, οι μαρμαρωμένοι ίσως είμαστε εμείς που συνεχίζουμε.
Θα ‘θελα να τους πω “ε, που πάτε ρε, έχει κι άλλο!”, όπως λέγανε στις παλιές κασέτες, μετά τα credits, αλλά θα ευχηθώ απλώς: να περνάτε καλά, όπου κι αν είστε.
