Το πλησίασμα της ώρας
Ένα από τα πιό ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ που προβάλλονται στο 7ο Φεστιβάλ είναι αυτό της Γκρατσιέλλας Κανέλλου με τίτλο The approaching of the hour, που καταγράφει την πορεία του πατρινού συγκροτήματος Raining Pleasure, αλλά και την σημερινή κατάσταση της αγγλόφωνης ελληνικής ροκ και ποπ σκηνής, μέσα από συνεντεύξεις με 36 ανθρώπους του χώρου.
Στο Φεστιβάλ προβλήθηκε εκτεταμένη έκδοση της ταινίας, με σκοπό να ακουστούν όλες οι απόψεις που καταγράφηκαν, καθώς δεν υπήρξε αντίστοιχη προσπάθεια στο παρελθόν.
Στην ταινία καταγράφονται τα γνωστά προβλήματα της σύγχρονης αγγλόφωνης ελληνικής μουσικής σκηνής: η έλλειψη ουσιαστικής στήριξης και ενδιαφέροντος για προώθηση των συγκροτημάτων από τις δισκογραφικές (οι υπάλληλοι των οποίων λειτουργούν πλέον δημοσιοϋπαλληλικά, και υπογράφουν που και που κάποιο συγκρότημα ροκ “για να μπορούν να λένε ότι έχουν κι αυτοί ένα”), η έλλειψη κοινότητας, το περιορισμένο αγοραστικό κοινό και η δυσκολία ταυτοποίησής του, η αυξανόμενη δυσκολία στην ανεύρεση χώρων σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες (εμφανής, για όσους παρακολουθούσαν τότε τα μουσικά δρώμενα στη Θεσσαλονίκη και άλλες μεγαλουπόλεις), και οι περιορισμένες δυνατότητες προώθησης των συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Παρ’ ότι η ταινία επικεντρώνει σε μεγάλο βαθμό στους Raining Pleasure, γίνονται αναφορές και σε άλλα συγκροτήματα του χώρου, με αποσπάσματα από videoclip και συναυλίες.
Η σκηνοθέτης, ένα αεικίνητο και πολύ συμπαθητικό ξωτικό, παραβρέθηκε και στις δύο προβολές της ταινίας μαζί με δύο μέλη του συγκροτήματος για να απαντήσει σε ερωτήσεις του κοινού. Η δική μου ερώτηση είχε να κάνει με τις δυνατότητες αυτοπροώθησης των συγκροτημάτων μέσα από κερδοσκοπικά outlets, όπως το iTunes, το νέο Napster και το αναγεννημένο mp3.com, και grassroots προσπάθειες προώθησης καλλιτεχνών, όπως το IUMA, που βρίσκεται στο δωδέκατο χρόνο λειτουργίας του. Άσχετα με τις διενέξεις γύρω από το DRM και τη δυσκολία υλοποίησης των μικροπληρωμών, οι υποδομές είναι διαθέσιμες και δεν υπάρχει λόγος για να μην τις χρησιμοποιούν τα ελληνικά συγκροτήματα. Όσο για την έλλειψη κοινότητας, δεν φτάνουν μόνο τα τεχνικά μέσα (φόρουμ και portals) και η πρόσβαση στην πληροφορία. Όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές στο παρελθόν, και σε άλλα αντικείμενα, οι κοινότητες δεν ευδοκιμούν εύκολα στη χώρα μας’ κι ακόμα και να ευδοκιμήσουν, δεν έχουν ουσιαστική αγοραστική δύναμη.
Παρά τις κάποιες τεχνικές ατέλειες της ταινίας στη μορφή αυτή, και την παραδοχή της Γκρατσιέλλας ότι έμαθε κινηματογράφο φτιάχνοντάς την, νομίζω πως κατάφερε να κάνει μιά αξιόλογη και σημαντική καταγραφή κι εύχομαι να βρει η ταινία το δρόμο της στη διανομή, κι ακόμα πιό σημαντικό, να παρακινήσει περισσότερο κόσμο να γνωρίσει την αγγλόφωνη ελληνική ροκ. Θα χαιρόμουν ιδιαίτερα να δω κάποια στιγμή ένα χρονικό της εξαιρετικά δυναμικής πορείας της ίδιας (αλλά και τόσο διαφορετικής) σκηνής στις δυό προηγούμενες δεκαετίες, ίσως σε μορφή miniseries.
Παρά την αποκαρδιωτική εικόνα που βγαίνει από τις συνεντεύξεις, μου έκανε ευχάριστη εντύπωση το γεγονός ότι οι περισσότεροι συνεντευξιαζόμενοι στην ταινία, πέρα από κάποια “ονόματα” (πχ. Μουρατίδης, Μηλάτος), είναι κυρίως άτομα νεαρών ηλικιών’ όχι μόνο οι καλλιτέχνες, αλλά κι οι υπάλληλοι των δισκογραφικών, οι managers και οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί. Δεν ξέρω αν αυτό έγινε σκόπιμα, αλλά αν το δείγμα είναι αντιπροσωπευτικό των δημογραφικών τάσεων του χώρου, υπάρχει τουλάχιστον μιά ελπίδα πως ίσως ..”ήγγικεν η ώρα” για ανανέωση των νοοτροπιών.
ΥΓ: Η συναυλία των Raining Pleasure, που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα το βράδυ στο Μύλο, ως παράπλευρη εκδήλωση του Φεστιβάλ, ακυρώθηκε.
