Non-Linear Complexity

Η άνοιξη έφτασε απρόσκλητη όπως πάντα, βάζοντας τρικλοποδιά σε σχέδια και
σκέψεις. Καιρός για ξεσκαρτάρισμα και στάση..

Τις τελευταίες 4-5 μέρες, η άνοιξη έκανε αισθητή την παρουσία της για τα καλά
στην πόλη μας. Οι θερμοκρασίες, από τα περίχωρα του μηδενός όπου ήταν σταθερά
καρφωμένες μέχρι πριν μερικές εβδομάδες ανέβηκαν πλέον αισθητά, τόσο που
μπορείς ν’ αφήνεις το παράθυρο ανοικτό για ώρες χωρίς να κρυώνεις. Κι ο
ήλιος δεν παίζει πιά κρυφτούλι με τα σύννεφα, αλλά ζεσταίνει τις πλατείες και
την παραλία μέχρι τη δύση του. Ίσως κρατήσει αυτός ο καιρός λίγες μέρες
ακόμα, ίσως αύριο ξυπνήσω κι ο ουρανός είναι πάλι μολυβένιος και κάνει
παγωνιά. Βάζω στοίχημα πως θα κρατήσει, πάντως.

Για μένα, αυτή είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου’ ακόμα κι αν θέλεις να
ξεχάσεις ότι είσαι ζωντανός, η φύση (με την ευρύτερη έννοια) σου το θυμίζει.
Είναι όμως και τυραννικό, όταν έχεις συνηθίσει στη ρουτίνα, το ν’ αρχίζει
να κυλά πάλι ο χρόνος γύρω σου και να νιώθεις ότι τα φευγαλέα πράγματα που
σου αποσπούν την προσοχή είναι ίσως πιό σημαντικά απ’ τις δουλειές, τα
πρέπει, τις ευθύνες, τις υποσχέσεις και τα σχέδια που γεμίζουν το καντράν του
μυαλού.

Αν ο χειμώνας μοιάζει σαν ένα href="http://home.no.net/lotsberg/data/norway/laerdal/tunnel.html">μεγάλο
τούνελ χωρίς στάσεις κάτω από βουνό, το οποίο href="http://oneiros.gr/blog/2004/09/03/birthdayroad">οδηγείς απ’
άκρη σ’ άκρη, μόνος κι ήρεμος με τη μουσική και τις σκέψεις σου, τότε
η άνοιξη και το φθινόπωρο είναι τα ορόσημα στη διαδρομή, άγνωστες βούλες και
τοπωνύμια στα οποία αναδύεσαι ξαφνικά ένα πρωί για τα οποία ο χάρτης δεν
περιέχει χρήσιμες πληροφορίες. Αν θέλεις να μάθεις κάτι παραπάνω γι’ αυτά
τα μέρη, πρέπει να σταματήσεις, να βγεις από το αυτοκίνητο και να ρίξεις μιά
ματιά στο τοπίο. Να κόψεις βόλτες, να πάρεις φωτογραφίες, να τσιμπήσεις κάτι,
να μιλήσεις με τους ντόπιους..

Με το που κατεβάζεις το παράθυρο και μπαίνει ο καθαρός πρωϊνός αέρας
("a crisp morning, with just enough snap in the air to make life
seem simple and sweet, if you didn’t have too much on your
mind", θα έλεγε ο Raymond Chandler), νιώθεις ξαφνικά ότι θες να την
κάνεις αυτή τη στάση, είσαι κουρασμένος’ ότι κι αν σου επιφυλάσσει ο
δρόμος παρακάτω, δεν μπορεί να είναι τόσο ευχάριστο . Είσαι σίγουρος ότι
έχεις περάσει από παρόμοια μέρη παλιότερα, αλλά κανένα τους δεν ήταν ακριβώς
ίδιο με το επόμενο. Συχνά, απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους κι είναι τόσο μικρά
που τα προσπερνάς χωρίς να τα προσέξεις. Θυμάσαι αμυδρά ότι σου είχε γεννηθεί
η επιθυμία κάποιες φορές να διακόψεις το ταξίδι σου σ’ ένα τέτοιο μέρος,
να παρκάρεις το αμάξι σ’ ένα στάβλο και να μπεις στο πρώτο μπαρ με την
απόφαση να γνωρίσεις καλύτερα τους ανθρώπους και τον κόσμο που κατοικούν.
Ίσως κάποιες φορές να το έκανες κιόλας, αλλά σίγουρα δεν έμεινες για πολύ,
αλλιώς δε θα ‘σουν αυτή τη στιγμή στο δρόμο αποκαμωμένος από το οδήγημα
και το μονότονο τοπίο του τούνελ που μόλις άφησες πίσω σου.

Ο δρόμος σε περιμένει, κι ίσως είναι πιό εύκολο απλά να συνεχίσεις να οδηγείς
μέχρι το επόμενο τούνελ, πριν ξεχάσεις που θέλεις να πας. Αν θυμάσαι, βέβαια,
ακόμα.

Τιμώντας την κλασική αγγλοσαξωνική παράδοση του spring cleaning, κι επειδή η
εκ βαθέων τακτοποίηση του σπιτιού και του υπολογιστή απαιτεί ηράκλεια
προσπάθεια (ντουλάπια και δίσκοι μετά από λίγο καιρό γίνονται κρύπτες που
φοβάσαι να εξερευνήσεις), έπιασα να ξεκαθαρίσω τα δοκιμαστικά posts του blog,
που είχαν μαζευτεί από πέρυσι το καλοκαίρι.

Τα συμβάντα που μας κάνουν εντύπωση, και για τα οποία αξίζει να γράψει κανείς
μαζεύονται σωρός και γρήγορα ξεθωριάζουν. Ίσως τα περισσότερα γεγονότα να μην
έχουν τόση σημασία ούτε καν όταν συμβαίνουν, αλλά ποιός άλλος τρόπος υπάρχει
για να αποτιμά κανείς την πάροδο του χρόνου και να κρατάει την επαφή του με
τον κόσμο, απ’ το να προσέχει και να αναγνωρίζει (acknowledge) αυτά που
συμβαίνουν γύρω του;

Όπως και να’ χει, αλάφρυνε λίγο το "συρτάρι". Δεν θέλω αυτή τη
στιγμή να γράψω ούτε για τις href="http://news.nationalgeographic.com/news/2005/01/0125_050125_chimeras.html">
χίμαιρες του Δρος. Μορώ, ούτε για τους href="http://www.cnn.com/2005/US/02/03/general.shoot/">στρατηγούς που
γουστάρουν να σκοτώνουν, ούτε για τους href="http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/4210629.stm">καύσωνες που
έρχονται, ούτε για το href="http://www.msnbc.msn.com/id/6994277/">διαγαλακτικό χάδι που δεν πήραμε
χαμπάρι. Μου φαίνεται πως τα περισσότερα νέα αυτό τον καιρό είναι
δυσάρεστα. Με κούρασε το οδήγημα στο τούνελ και θέλω να ξαποστάσω.

Έχει ειπωθεί από πολλούς ότι η πραγματική αξία των blogs βρίσκεται στην
υποκειμενικότητα που χαρακτηρίζει τα κείμενά τους. Η href="http://en.wikipedia.org/wiki/Information_theory">πληροφορία,
τελικά, ίσως δεν βρίσκεται στην περιγραφή των συμβάντων, αλλά στον τρόπο που
τα βιώνει ο καθένας, και στα συναισθήματα που του γεννούν. Μ’ αυτή τη
θεώρηση, κάποια από τα πιό περιεκτικά κείμενα που έχω διαβάσει τελευταία
είναι, για παράδειγμα, href="http://vitamo.blogspot.com/2005/02/blog-post_23.html">αυτό του
thas, href="http://lessoucisgraves.blogspot.com/2005/02/blog-post_18.html">αυτό
της Αρετής κι αυτό
του Αρκούδου.

Σ’ ένα δυνατό και πολύ προσωπικό κείμενο που μπορεί και να σβήσει αύριο
(ελπίζω πως όχι), ο Αρκούδος εξηγείται απέναντι στο γυναικείο φύλο:

Δεν αγαπάω αν δεν με αγαπούν. Δεν αγαπάω επειδή με αγαπούν. Δεν τάζω λαγούς
με πετραχείλια. ΔΕΝ ΛΕΩ ΨΕΜΜΑΤΑ. Δεν λέω σ’ αγαπώ για πλάκα. Ξέρω τι θέλω
– γι αυτό δεν κάνω πίσω. Αν δεν ξέρω τι θέλω, το λέω: δεν ξέρω τι θέλω.
Κα-θα-ρά, με λόγια ΚΑΙ με πράξεις. Δεν πηδιέμαι με την μία και λέω σ’
αγαπώ στην άλλη. Δεν σκέφτομαι ΚΑΝ την πρώην όταν είμαι με την νυν. Αν μου
συμβεί, σπάνιο αυτό, είμαι ειλικρινής. Και ή φεύγω και απο τις δύο, ή απο την
μία. Αφιέρωνομαι, γαμώ το κερατό μου, πλήρως, σε αυτό που νιώθω για σενα. Δεν
ακούω τους άλλους, τους αρέσεις ή όχι. Ακούω ΜΟΝΟ εμένα και σένα. Δεν παίζω
παιχνίδια. Δεν δοκιμάζω τον έρωτα καμιάς – δεν το έκανα ΠΟΤΕ.

Ασύνδετος συνειρμός, επ’ αφορμή της ενασχόλησής μου αυτές τις μέρες με
νομικά θέματα αδειών λογισμικού: ίσως αυτό χρειάζεται τελικά για να βρίσκουμε
την άκρη, όταν ανταποδίδεται το ενδιαφέρον μας για κάποιον άνθρωπο’ ξεκάθαρα διατυπωμένες
οδηγίες και άδειες χρήσης, όροι εγγύησης, δηλώσεις πρόθεσης και href="http://en.wikipedia.org/wiki/Disclaimer">περιορισμοί ευθύνης, εκατέρωθεν..

ΥΓ: Αφορμές για το παραπάνω παραλήρημα, η κούραση από τα tasks που δεν
τελειώνουν, ο ξαφνικός ανοιξιάτικος καιρός που, όπως είπα, έχει μεταμορφώσει
την πόλη και μου βραχυκυκλώνει τις προτεραιότητες, και μιά καλοφτιαγμένη href="http://www.imdb.com/title/tt0204175/">ταινιούλα που πέτυχα σήμερα στην τηλεόραση (με την απίστευτα
γλυκιά Claire Forlani’ υπάρχουν άραγε κοπέλες σαν αυτή που ενσαρκώνει
στην ταινία;) που μ΄έκανε να συλλογιστώ πάλι
τις καταραμένες ασυμπτωτικές εξισώσεις του href="http://oneiros.gr/blog/2004/10/19/whatislove">έρωτα.

I left because I was curious. And because I was tired. Life as a human
contains substance I never dreamed of in the Dreaming, Lord. The little
victories, and the tiny defeats. I had my reasons.
— Gilbert ( href="http://en.wikipedia.org/wiki/Fiddler%27s_Green">Fiddler’s
Green) in Sandman #16: "Lost Hearts"

Άλλα άρθρα σχετικά με το θέμα

• Δεν υπάρχουν