Gone with a bang
Ο Hunter S. Thompson, ένας από τους πιό αυθεντικούς καταγραφείς της αμερικανικής πραγματικότητας και cult εκφραστής της υποκειμενικής δημοσιογραφίας την κοπάνησε χτες, με σαματά, όπως έζησε.
Ο Thompson είχε πραγματικό συγγραφικό ταλέντο και δημοσιογραφικό δαιμόνιο. Το βιβλίο του ” Fear and Loathing in Las Vegas“, που κυκλοφόρησε σε συνέχειες στο περιοδικό Rolling Stone στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, είναι ένα από τα πιό κλασικά χρονικά της εποχής και δημιούργησε σχολή δημοσιογραφίας (gonzo journalism).
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η όλη ιδέα του ακατέργαστου blogging είναι εμπνευσμένη από το gonzo, αλλά λίγοι είναι εκείνοι που μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να αντιγράφουν το προσωπικό στυλ γραφής (γέφυρα ανάμεσα στο beat, το noir και πολλά άλλα) και το άσωτο στυλ ζωής του. Η πιό πετυχημένη και ποιοτική απ’ αυτές τις προσπάθειες ήταν ίσως το κόμικ Transmetropolitan του Warren Ellis, ο ήρωας του οποίου (ονόματι Spider Jerusalem) είναι βασισμένος στον ίδιο τον Hunter. Όπως και να έχει, οι σημερινοί bloggers του χρωστάνε πολλά, επειδή άνοιξε το δρόμο στην αποδοχή από το κοινό της δραματοποιημένης υποκειμενικής καταγραφής ως γνήσιας μορφής δημοσιογραφίας.
O Thompson υπήρξε πάντα μπελάς για το Λευκό Οίκο, από τον “βλάσφημο” τρόπο με τον οποίο κυνηγούσε τον Nixon, συμβάλλοντας στην αποκαθήλωσή του, μέχρι τις σταράτες απόψεις του για την κυβέρνηση Bush.
Η σύντομη πολιτική του καριέρα είναι επίσης ενδεικτική της ανεπανάληπτης τρέλας του:
In 1970, Thompson narrowly lost a bid for Sheriff of Pitkin County, Colorado on the “Freak Power” ticket. He ran on a platform promoting decriminalization of drugs and the sale thereof, tearing up the streets and turning them into bike paths, and renaming Aspen, Colorado to “Fat City”, amongst other things. The incumbent Republican sheriff against whom he ran had a crew cut, prompting Thompson to shave his head bald and refer to his opposition as “my long-haired opponent.”
Χαρακτηριστικά σύμβολα της καρικατούρας του Thompson ήταν η αδυναμία του για τις κραιπάλες με ναρκωτικά και ποτά και η αγάπη του για τα όπλα. Όπως έλεγε κι ο ίδιος:
I hate to advocate drugs, alcohol, violence or insanity to anyone, but they’ve always worked for me.
Στο τελευταίο του άρθρο, τηλεφωνούσε χαράματα στον Bill Murray για να τον πείσει να επενδύσει σ’ ένα νέο θεαματικό σπορ: γκολφ με καραμπίνες! (το αρχείο άρθρων του στο ESPN βρίσκεται εδώ).
Όσο για τη σχέση του Thompson με την τεχνολογία, θεωρούσε το fax (“Mojo Wire”) ως την υπέρτατη συσκευή επικοινωνίας κι είχε αρχίσει να συνηθίζει τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Αφού πρώτα πυροβόλησε έναν, φυσικά.
Η αυτοκτονία του τη συγκεκριμένη εποχή έχει μια συμβολικότητα ανάλογη μ’ εκείνη του θανάτου του Κωστή Παλαμά στα χρόνια της Κατοχής. Φαίνεται πως ακόμα και των επαγγελματιών αλλόκοτων η αντοχή έχει όρια, στην παραξενιά της σημερινής πραγματικότητας.
Από την ελληνική μπλογκόσφαιρα, για το θάνατο του Thompson έγραψαν επίσης το Ιστολόγιο, ο Ναυτίλος, ο qarcq, το Reality Tape, η Λήδα, ο kukuzelis και ο Γιώργος Δαφέρμος. Ο talos στο Ιστολόγιο, αποτίει τον καλύτερο φόρο τιμής:
[..]ο μέγιστος Χάντερ Τόμσον, δημοσιογράφος με τον τρόπο που ο Κέρβερος είναι σκύλος, με τον τρόπο που η πρόσπτωση αστεροειδούς είναι δυστύχημα και με τον τρόπο που η θεα Κάλι είχε χέρια
Είμαστε όλοι ευγνώμονες, φίλε Hunter. Καλό ταξίδι και δωσ’ τους να καταλάβουν εκεί που πας, είτε έχουν φτερά και άρπα είτε τρίαινα και κέρατα..
ΥΓ: Ένα καλογραμμένο άρθρο στο KRT Wire καταγράφει την πορεία του θρύλου, μνημονεύει κάποιους από τους πολλούς αξιόλογους φίλους του και κάνει την αναπόφευκτη σύγκριση με την έξοδο του Hemingway.
Ανανέωση (22/2): Το σχετικό άρθρο του Wikinews συνδέει την αυτοκτονία του HST με την επίσης “υποτιθέμενη αυτοκτονία ενός άλλου συγγραφέα που είχε καταφερθεί κατά του George Bush Jr.”. Χμ..
Ανανέωση (23/2): Ένα καλό άρθρο του Δημήτρη Αναστασόπουλου στην Ελευθεροτυπία..
