Η ξεχασμένη επέτειος
Πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκαν 9 χρόνια από τα γεγονότα των Ιμίων. Ξέρω, κι εγώ το είχα ξεχάσει, μου το θύμησαν οι Φάκελοι του Α. Παπαχελά. Ένας ακόμα λόγος για να μην πετάξω την τηλεόραση στα σκουπίδια. 
Όποιοι κι αν ήταν υπεύθυνοι για την πιό μελανή στιγμή της σύγχρονης εξωτερικής μας πολιτικής, τα αδικήματά τους έχουν παραγραφεί εδώ και 3 χρόνια. Στο διαδίκτυο, δε βρίσκεις σήμερα δημοσιογραφικά αφιερώματα που να αναφέρονται στα γεγονότα, και το πιό θλιβερό είναι ότι οι μόνες εκδηλώσεις μνήμης γίνονται πλέον από εθνικιστικές οργανώσεις, λες και είναι οι μόνες που νομιμοποιούνται να θυμούνται. Όσο κι αν θέλουν κάποιοι να ξεχάσουν, όμως, η κληρονομιά της κρίσης θα συνεχίσει να μας συνοδεύει για πολύ καιρό ακόμα.
Εγώ θα ήθελα απλώς να ακούσω μερικούς απ’ όσους είχαν χειριστεί τότε την κρίση, πολιτικούς και στρατιωτικούς, να ζητήσουν προσωπικά συγγνώμη από τις οικογένειες των νεκρών, που τίμησαν στο έπακρο την αποστολή τους, και από τον ελληνικό λαό. Αν όχι φέτος, σε κάποια από τις επόμενες επετείους, ή ακόμα καλύτερα, σε ανύποπτη στιγμή. Υπάρχει πάντα χρόνος για μεταμέλεια, οι τύψεις δεν έχουν ημερομηνία λήξης, και οι νεκροί δεν παραγράφονται. Δεν είναι τίποτα, ακόμα και οι αμερικάνοι, τους οποίους ευχαριστήσαμε τότε, ενίοτε ζητούν συγγνώμη.
Όσο για μας τους πολίτες, καλό είναι να θυμόμαστε που και που ότι δεν είναι όλοι οι πεσόντες στρατιώτες άγνωστοι.
