Η χρονιά της μούσας
Κουρασμένος από τις ανελέητες ειδήσεις, και αμήχανος μπροστά στις ευχές πάνω στην αλλαγή του πιό στριμμένου χρόνου στην πρόσφατη μνήμη, μιά τυχαία βόλτα σε blogs με κάνει να χαμογελάω. Ο συγγραφικός οίστρος στο κλείσιμο του ’04, από γνωστούς αλλά και ανερχόμενους, αποτελεί μια ενδιαφέρουσα συγκυρία που μόνο ευχάριστες εκπλήξεις προαιωνίζεται για το νέο χρόνο.
O Neil Gaiman είναι ένας ευτυχισμένος συγγραφέας γιατί τελείωσε, σε μιά καλύβα στην εξοχή, όλα τα κομμάτια του Anansi Boys, και πρόλαβε να γυρίσει σπίτι για την Πρωτοχρονιά, όπου θα τα συγκολλήσει (αυτό θα πει αφοσίωση στην τέχνη!). Ο Charlie Stross χαίρεται κι αυτός γιατί τελείωσε επίσης το draft του Glasshouse (παρά τρίχα 125.000 λέξεις), και πρόλαβε να πάει στην pub για το Hogmanay (χικ^3). Ο William Gibson μας χαρίζει ένα παλιό του δίηγημα για τον Cyber-Claus, μέχρι να ξαναβρεί τον παλιό καλό εαυτό του. Ο Bruce Sterling κόβει βόλτες στα Βαλκάνια, και μάλλον πάσχει από writer’s block ο ίδιος, αλλά μας προτείνει ευρωπαίους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας που αξίζει να πάρουμε στα σοβαρά.
Στα δικά μας λημέρια, ο Ηλίας καλωσορίζει το ’05 με ένα συγκλονιστικό flashback, ένα αιώνα πριν και μία ήπειρο μακριά, στην αλλαγή του Millenium στη Νέα Υόρκη, και μια κλεφτή ματιά στο δικό του αμερικάνικο όνειρο (to be continued, ελπίζω). Η Αρετή γράφει μιά ήρεμη ελεγεία στις κρυφές γλύκες της ζωής, κι ο kukuzelis μια μπαφιασμένη, στην πολιτισμική αξία του φαγιού. Κι ο thas, μέχρι να γράψει, όπως υποτίθεται, όλο κάτι διαμάντια ψήνει αυτό τον καιρό. (Μερικά από τα καλύτερα impromptu γραπτά της προηγούμενης χρονιάς επέστρεψαν στο Avalon.)
Εγώ πάλι, δε νιώθω ούτε κατά διάνοια δημιουργικός αυτό τον καιρό (κόκαλα έχουν οι λέξεις;), αλλά δεν ανησυχώ: περιμένω από τις μούσες να δουλέψουν overtime στη νέα χρονιά!
