Λήξις συναγερμού;
Και ενώ το επεισοδιακό σε παρασκήνιο, αλλά κατά πολλούς φτωχό σε περιεχόμενο, 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης βαδίζει προς το τέλος του, με ενδιαφέρουσες μεταφεστιβαλικές προβολές, η σιωπηλή λήξη του συναγερμού δεν εμπνέει αισιοδοξία για το μέλλον του θεσμού.
Οι παράγοντες της πόλης απαντούν στους ..γαϊδουρομάχους, ενώ κάποιοι με απαισιοδοξία προσμένουν την σύγκρουση που φαίνεται να κυοφορείται εδώ και καιρό. Κατά τα φαινόμενα, πάντως, η τελετή λήξης ήταν αρκούντως “γκλαμουράτη” για τα δεδομένα του θεσμού, ενώ παρά την γκρίνια, δεν έλειψαν και οι προτάσεις για αξιόλογες ταινίες που αναδείχτηκαν μέσα από το Φεστιβάλ. Προσωπικά, είναι η πρώτη φορά που κατάφερα να δω την ταινία που “σάρωσε” τα βραβεία επιτροπής και κοινού. Μήπως, τελικά, γίνομαι “κουλτουριάρης”;
Όσο για τους επίδοξους Άρπαγες του Φεστιβάλ: μπορεί να γκρινιάζουμε για την ποιότητα των ταινιών, την ανοργανωσιά, το ψοφόκρυο και τα καλντερίμια στο λιμάνι, τον πεσιμισμό των ταινιών, τις ατέλειωτες ουρές και την τιμή των εισητηρίων, αλλά το Φεστιβάλ το αγαπάμε όπως είναι, κι εμείς κι οι επισκέπτες’ κι αυτό φαίνεται στην προσέλευση, στο ρυθμό και στο κέφι. Η Θεσσαλονίκη αλλάζει εκείνες τις μέρες και γίνεται πάλι ο κοσμοπολίτικος ομφαλός των Βαλκανίων, όπως της ταιριάζει. Το Φεστιβάλ ανήκει για πάντα βουτηγμένο στο βυζαντινό αγιάζι της νοεμβριάτικης συμπρωτεύουσας. Διαφορετικό φεστιβάλ κινηματογράφου ίσως να μπορέσετε να κάνετε, σαν κι αυτό όμως, όχι. Πόσο μάλλον καλύτερο..
Μολών Λαβέ, λοιπόν! (and yes, you can take this as a threat 
)
ΥΓ: Κανονικά, θα έπρεπε να απολογηθώ που τα περισσότερα links οδηγούν σε άρθρα της ίδιας εφημερίδας, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι δυστυχώς τα θέματα που αφορούν την Θεσσαλονίκη, ακόμα και όσα είναι ευρύτερου ενδιαφέροντος, όπως το Φεστιβάλ, στερούνται επαρκούς καλύψεως από τα ελληνικά ΜΜΕ. Επίσης, δυστυχώς, οι υπόλοιπες εφημερίδες της πόλης δεν διαθέτουν ιστοσελίδες, ενώ και οι δικτυακοί τόποι που ασχολούνται με τοπικά θέματα είναι λίγοι.
