Φεστιβάλ!
Το 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πύλες του, με 186 ταινίες σε 8 αίθουσες. Lights! Camera! Action!
Ο Δημοσθένης Ξιφιλίνος, στο πρωτοσέλιδο άρθρο του Εξώστη, κάνει μιά σύντομη αναδρομή στην ιστορία του Φεστιβάλ, και αντεπεξέρχεται την ανησυχία που είναι στο μυαλό όλων με αισιόδοξη, τελικά, διάθεση:
Οι φήμες είναι ο πιο δόλιος εχθρός. Όσο, μάλιστα, εντείνονται τόσο “τρώνε τα σωθικά” του υφιστάμενου τη φημολογία. Έτσι συμβαίνει και με το πάλαι ποτέ υγιές φεστιβάλ. Αλλαγή διευθυντή, μείωση προϋπολογισμών, φόβος και τρόμος ότι θα μας το φάει η αχόρταγη Αθήνα, που ούτε καν την συνέντευξη τύπου δεν μας αφήνει να κάνουμε. Τι απ’ όλα θα συμβεί και πότε; Ποιος μας επιβουλεύεται και γιατί; Τον φάγανε τον Γιασέρ Αραφάτ και γι’ αυτό δεν μας λένε την αιτία του θανάτου του; Αυτό το τελευταίο είναι από άλλο σενάριο, δυστυχώς πολύ αληθοφανές. Βλέπετε, ένα σενάριο είναι η ζωή μας… Ας διαλέξουμε, λοιπόν, ένα από αυτά με “χάπι εντ” κι ας βροντοφωνάξουμε και φέτος: “Καλό φεστιβάλ”!
Οι τιμές των εισητηρίων είναι, όπως πάντα, κάπως τσουχτερές, όμως είναι σίγουρο ότι το καραβάνι όσων θα οπλιστούν με αναλώσιμα, αντοχή, κάρτες μελών ή ελευθέρας και φεστιβαλικό άγχος για να δουν όσες περισσότερες ταινίες προλαβαίνουν, τρέχοντας νυχθημερόν από τη μία αίθουσα στην άλλη με το ανελέητο πρόγραμμα υπό μάλης θα είναι πάλι μεγάλο, θορυβώδες και πολύχρωμο.
Για μιά ακόμα φορά, δε θα μπορέσω να παρακολουθήσω το Φεστιβάλ όπως θα ήθελα. Για μένα, η σημαντικότερη εμπειρία από το Φεστιβάλ είναι η ατμόσφαιρα αναστάτωσης και ενθουσιασμού που επικρατεί σε κάποιες γωνιές της πόλης, που γενικά έχει πέσει σε λήθαργο, και η συσσωρευτική (εξαντλητική σχεδόν) εναλλαγή των εικόνων, και για να την απολαύσω κατάλληλα απαιτείται ένας ελαχιστος χρόνος έκθεσης.
Όσοι βρίσκεστε στην πόλη αυτές τις μέρες και δεν ξέρετε το Φεστιβάλ, κάντε μιά προσπάθεια να ξεπεράσετε την εγγενή (και δικαιολογημένη, ίσως, λόγω της ιστορίας του) καχυποψία απέναντι σ’ ένα θεσμό που άδικα πλέον χαρακτηρίζεται ως “κουλτουριάρικος”: πιό λαϊκό φεστιβάλ κινηματογράφου από της Θεσσαλονίκης δεν υπάρχει στην Ευρώπη (αν δε με πιστεύετε, ρίξτε μιά ματιά και στη θεματολογία των ταινιών). Διαλέξτε τις ταινίες με το ένστικτο (είπαμε, η συνολική εμπειρία έχει σημασία, και εξ’ άλλου, είναι δύσκολο να αξιολογήσεις μιά ταινία από 2-3 γραμμές υπόθεσης στο Πρώτο Πλάνο), βρείτε 2 φίλους με ελεύθερο χρόνο και αντοχή στα πόδια και ξαμολυθείτε στις αίθουσες. Ακόμα και χωρίς τη Σπηλιάδα ως backdrop στην σχεδόν βυζαντινή μεγαλοπρέπεια των χώρων του λιμανιού, το στοίχημα είναι ότι θα το αγαπήσετε (είναι εθιστικό!).
Κι αν γυρνώντας από τη σκοτεινή αίθουσα, έχετε τη διάθεση να γράψετε δυό τρεις γραμμές για να προτείνετε κάποια ταινία, αφήστε ένα σχόλιο σ’ αυτό το post, ή στείλτε μου ένα email.
ΥΓ: Κι ένα hint, προτιμήστε τους Νέους Ορίζοντες για ελεύθερη πλοήγηση και τα αφιερώματα για σταθερές αξίες. Για τις καλές ταινίες του διαγωνιστικού και του ελληνικού τμήματος, θα ενημερωθείτε έτσι κι αλλιώς, και όλες οι ταινίες παίζονται σε δύο προβολές. Επίσης, το τελευταίο παχουλό τεύχος της Παράλλαξης, που διατίθεται δωρεάν σε καφετερίες της πόλης είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στο Φεστιβάλ και περιέχει χρήσιμες οδηγίες προς σινε-ναυτιλόμενους.
