Η πηγή της νιότης
Ο Neil Gaiman
το μυστικό της αιώνιας νεότητας. "Αχ, τα νιάτα", που λέει διαρκώς ο
Τάσος..
If you drive from South to North in America in November, it’s like
driving from Summer into Winter. I stopped for dinner last night in a small
mountain town and suddenly had to remember what the leather jacket in the
back of the car was for. By the end of today I’m sure I’ll have
remembered what the sweaters are for as well.When I was a kid I used to ponder the nature of existence on the day before
my birthday. "I’m six," I’d think. "I’ve been
six practically for ever. I know what it’s like to be six. And today is
the very last day I’ll ever be six. I’ll never be six again."
This would always be followed be a feeling of let-down on the following
day, as I’d walk around thinking "I don’t feel seven. I mean,
I know I am seven. But it doesn’t feel any different at all. It feels
just like six. I wonder if I’ll always feel like this? What if I feel
like this when I’m eight?"I woke up this morning and thought, "this is my last day of being
forty-three. I’ll never be forty-three again." But I bet I
don’t feel forty-four tomorrow. I bet I still feel twelve.
Ίσως όλα τα μεγάλα μυστικά της ζωής να είναι απλά. Είμαι σίγουρος ότι όταν
ήμασταν μικρότεροι ξέραμε πολλά περισσότερα μυστικά και τα ξεχάσαμε. Ο Neil
γράφει κάπου
As a solution to various problems you may encounter upon the way, let me
suggest this: Make Good Art.It’s very simple. But it seems to work. Life fallen apart? Make good
art. True love ran off
with the milkman? Make good art. Bank foreclosing? Make good art.
src="http://oneiros.gr/blog/media/helexpo-top.jpg"
align="left" class="inlined" />Τα τελευταία χρόνια, για κάποιο άγνωστο λόγο,
προσπαθώ διαρκώς να πείθω τον εαυτό μου ότι μεγαλώνω: πρέπει να μου θυμίζω
ότι γίνομαι n+1 χρονών (και πως "ωριμάζω" αντίστοιχα), κάθε τρεις
του Σεπτέμβρη, και δεν λησμονώ να το υπενθυμίζω και στους άλλους. Ψάχνω τα
σημάδια της αλλαγής στη ζωή μου, λες και το πέρασμα της ώρας, το κόψιμο της
τούρτας ή το κέρασμα στους φίλους σε κάνει αυτομάτως σοφότερο και καλύτερο. Η
αλήθεια είναι, όμως, ότι ωριμάζουμε μόνο μέσα από τον πόνο, την απώλεια και
τον περιορισμό των επιλογών*. Κι αυτά όλα, διαλέγουν τις στιγμές
τους, δεν ωφελεί να τα επιδιώκεις. Για να παραφράσω τον Yoda: να είσαι
(νέος/ώριμος) ή να μην είσαι, δεν υπάρχει προσπάθεια. Το να καταφέρνουμε να
νιώθουμε νέοι, παρ’όλα αυτά, είναι μιά
της ψυχής απέναντι στην εντροπία.
Χρόνια καλά στον Neil, και σ’ όλους μας. Μη βιάζεστε να μεγαλώσετε. Όσο
για μένα, μη με ρωτάτε πόσο χρονών είμαι. Όπως λέει κι ο Μηλιώκας:
Μακάρι να’σαι πιό μικρός, μακάρι να σου ρίχνω,
εγώ είμαι 12 χρονών και μεγαλοδείχνω
Όταν έρθουν οι επόμενοι πόνοι, ίσως και να μεγαλώσω. Προς το παρόν, πάω να
παίξω με τη σβούρα..
* You thought, as a boy, that a mage is one who can do anything.
So I thought, once. So did we all. And the truth is that as a man’s real
power grows and his knowledge widens, ever the way he can follow grows
narrower: until at last he chooses nothing, but does only and wholly what he
must do…
–A Wizard of Earthsea, Ursula K. LeGuin
