Το Hollywood δεν είναι χορτοφάγο
Πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας και τρόμου θα περάσουν από τη μεγάλη οθόνη κι αυτή τη σαιζόν, κατα τα φαινόμενα. Πολλές και καλές; Ίδωμεν..
Μεγάλος σαματάς έγινε στο web το περασμένο καλοκαίρι, όταν έγινε γνωστό ότι η σχέση της ταινίας I, Robot, που επρόκειτο να κυκλοφορήσει εκείνο τον καιρό στις αμερικανικές αίθουσες, με την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Isaac Asimov (παρά το γεγονός ότι ο ίδιος συμμετείχε στην παραγωγή), ήταν παραπλανητική και υφίστατο μόνο κατ’ονομα, κατά μακρά παράδοση του Hollywood. Οργανώθηκε ακόμα και συλλογή υπογραφών, ώστε να πειστεί η παραγωγός εταιρεία ν’ αλλάξει το όνομα της ταινίας (απέτυχε), καθώς και ένα διαδικτυακό μποϋκοτάζ της πρώτης εβδομάδας προβολής της. Αν και συμμετείχα κι εγώ στο μποϋκοτάζ αυτό, την είδα τελικά την ταινία και μπορώ μόνο να την κρίνω σε σχέση με παρόμοιου τύπου μεταφορές (πχ. Total Recall, Impostor, Minority Report).
Σε γενικές γραμμές, η ταινία δεν είναι κακή, αν και οι υπερβολές του Will Smith και το ρηχο γενικά characterization, πλην του ρομπότ, δεν προσθέτουν στα θετικά της στοιχεία. Αναπαράγει μεν τα χολυγουντιανά κλισέ για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά το φέρνει τουλάχιστον στο προσκήνιο σε μια εποχή που γίνεται επίκαιρο (το βιβλίο γράφτηκε το 1950!). Πολύ καλός ο ρυθμός και η αισθητική της ταινίας (γενικά οι αξίες παραγωγής), ενώ και οι σκηνές δράσεις, χωρίς να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπες ή εξαιρετικές, βλέπονται ευχάριστα. Συνολικά, την τοποθετώ ένα σκαλί κάτω από το Minority Report.
Το θέμα, πάντως, μ’αυτές τις ταινίες, που (φιλοδοξούν να) συνιστούν αποδόσεις της έντυπης ποιοτικής ε.φ., είναι πως δεν πρέπει να περιμένουμε να γυρίζονται πιό σοβαρές, πιό πιστές στο πρωτότυπο υλικό ή πιό ρεαλιστικές, για τους γνωστούς και πολυσυζητημένους λόγους. Το κέρδος της λογοτεχνίας ε.φ. προέρχεται από το γεγονός ότι επιβεβαιώνεται η αξία της μόνο και μόνο που το Hollywood την αλιεύει διαρκώς για σενάρια, αλλά και από τον προσπορισμό των (έστω και λίγων) θεατών που, βγαίνοντας από την αίθουσα, θα ανοίξουν το πρωτότυπο, ή οποιοδήποτε άλλο βιβλίο, για να γνωρίσουν το είδος. Κι ας μην είμαστε υποκριτές: πηγαίνουμε και τις βλέπουμε, όσοι τις βλέπουμε, γιατί μας συναρπάζει η κινηματογραφική ε.φ., ακόμα κι αν είναι για τις φευγαλέες ματιές στα τοπία, τις κοινωνίες και τις τεχνολογίες που απεικονίζει. Μιά εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις.
Και τρία σύντομα θέματα από το μέτωπο της πολυαγαπημένης μας κινηματογραφικής καφρίλας (ποπκορν και ξύλο)..
Η κριτική του Gary Mitchell στο RevolutionSF για την ταινία Resident Evil Apocalypse είναι ισοπεδωτική (για τους λάθος λόγους, ίσως, για κάποιους). Αποσπάσματα:
This movie is a bit more of the same. And that’s its biggest problem. We have a few bits of “more” in places. More zombies. More action. More complex stunts. But once again, it’s pretty bloodless for a zombie flick. Most of the deaths happen just after a quick cut away, then a shot of the aftermath a few moments later. The film is an R mainly for nudity and kung fu or gun violence.[..]
The film is much more “video game”-based than the first one was, to its detriment. As you watch, you can practically see the “LOADING – PLEASE WAIT” between scenes. Thoughts like “OK, in this level I have to cross the bridge, watch the cut scene, then fight the Nemesis,” leap to mind as the action unfolds.[..]
Resident Evil 2 is definitely more of an action flick than a horror movie; it’s just got zombies instead of car chases.
Άντε καλά.. Ίσως θα πάω να τη δω μόνο για τη Milla!
( Παρακάτω, το ίδιο portal έχει συνέντευξη με τον China Mieville, δημιουργό του Perdido Street Station.)
Το trailer της επερχόμενης ταινίας Alien vs. Predator, βασισμένης στα ομώνυμα παιχνίδια (βασισμένα με τη σειρά τους στις ομώνυμες ταινίες.. ουφ) μας άναψε τα λαμπάκια. Μέγιστη καφρίλα, αλλά συνδυάζει 2 παλιά κι αγαπημένα settings. Θα τη δούμε, θα τη δούμε.. (“-Game over, man!”)
Έρχεται επιτέλους και στις ελληνικές οθόνες το Chronicles of Riddick, η συνέχεια του αξεπέραστου Pitch Black. Προς τιμήν των παραγωγών, η ταινία δεν αποτελεί απλά ένα sequel στον ίδιο φυσικό χώρο της πρώτης ταινίας, αλλά μια γνήσια περιπέτεια και πρωτότυπη, κατά τα φαινόμενα, space opera, καθώς το πεδίο της αφήγησης ανοίγει αποκαλύπτοντας έναν αχανή και βίαιο κόσμο (το μόνο που μου φέρνει στο νου είναι μιά ξεχασμένη ταινία των 80′s). Για όσους ενδιαφέρονται, το site της ταινίας περιέχει πληθώρα υλικού σχετικού με την ταινία αλλά και τον κόσμο όπου εκτυλίσσεται. Περιμένοντας την κινηματογραφικη μεταφορά του Hyperion ή του Night’s Dawn Trilogy, δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω από το να απολαύσω τις περιπέτειες του αιλουρομάτη και τσαμπουκά Riddick, στη μεγάλη οθόνη φυσικά.
