Φωνή βοώντος από ταράτσα
Όπου ο γράφων εφευρίσκει την δική του μεταφορά για το ιστολογείν και ανακαλύπτει νέους ομοιοπαθούντες..
Το blogging έχει μια καθαρά δική του δυναμική που είναι δύσκολο να τη συνηθίσει κανείς, κι η εμπειρία με άλλα ηλεκτρονικά εκφραστικά μέσα (πχ IRC, messaging και email) δεν βοηθάει ιδιαίτερα, καθώς είναι κυρίως μια κοινωνική συμπεριφορά (η εξωτερίκευση ενός ημερολογίου, και η σύνδεση του με άλλα) και σε δευτερεύοντα βαθμό άσκηση χρήσης της τεχνολογίας.
Όταν προσπαθώ να προσαρμοστώ στους κανόνες ενός πρωτόγνωρου ή νεότευκτου κοινωνικού συστήματος, δημιουργώ μεταφορές για να το ιχνογραφήσω σε πρώτο στάδιο (σε δεύτερο, ότι ήθελε προκύψει.. μην το παρακάνουμε με τις ταμπελες). Όσο αόριστες κι αν είναι αυτές οι μεταφορές, με βοηθούν στη μετεγγραφή εμπειριών και συμπερασμάτων από άλλα παραδείγματα, ώστε να μη χρειάζεται να επανεφευρίσκω ξανά τον τροχό. Βοηθάει λίγο και η φιλοσοφία των μαθηματικών: κάτι τα μη-γραμμικά δυναμικά συστήματα, κάτι η θεωρία παιγνίων, η τοπολογία και η θεωρία συνόλων.. τα θεωρήματα μπορεί να μην τα θυμάμαι πλέον, αλλά οι υποβόσκουσες ιδέες εμφανίζονται εδώ κι εκεί σε ανύποπτες στιγμές, και επιβεβαιώνονται μέσα από την συγκριτική παρατήρηση φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους συστημάτων. Οι πλατωνικοί θα λέγανε ότι πρόκειται για την επιβεβαίωση της θεωρίας της σπηλιάς των ιδεών, οι χαοτιστές, ότι πρόκειται για επιβεβάιωση της δικιάς τους. Εγώ απλά λέω ότι το χάος έχει χιούμορ όταν δημιουργεί τάξη (νησιά που αναδύονται από τη θάλασσα), καθώς οι παράξενοι ελκυστές παραμένουν περισσότερο μια εικασία παρά μια μεθοδολογία προσέγγισης αυτής της διαδικασίας. Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα το Χάος, του James Gleick: πως ήρθαν και συνταίριασαν στο μυαλό μου συνειρμοί που περιδιάβαιναν ξεκάρφωτοι, και πως υποψιάστηκα για πρώτη φορά πως οι μεταφορές μόνο τυχαία δεν προκύπτουν, παρά μάλλον είναι ενδείξεις που συλλαμβάνει το μυαλό μας καθώς προσπαθεί να αντιληφθεί την πραγματική υπόσταση του κόσμου.
Η φωτογραφία είναι από το πρόσφατό ταξίδι μου στην Κρήτη. O σκύλος έβγαινε στην ταράτσα του κάθε μέρα την ίδια ώρα, το απογευματάκι. Κάθονταν περήφανος στο μετερίζι του και χάζευε τη δύση, έριχνε λίγες ματιές στη γειτονιά, μερικές φορές γαύγιζε λιγάκι (όχι πολύ δυνατά, σαν να έβγαζε λόγο ή να απήγγειλε ποίηση). Σκέφτηκα πως θα ήταν μια γειτονιά μ’ ένα τέτοιο σκυλί σε κάθε ταράτσα, και μου ήρθαν στο μυαλό οι bloggers: ο καθένας στην ταράτσα του, με το ψώνιο του, εκτεθειμένος αλλά και ταυτόχρονα με καλύτερη ορατότητα της γειτονιάς, και όλοι μαζί κοινωνοί, σε μιά αόριστη κοινωνία δημόσιας εξομολόγησης και έκφρασης.
Στο μεταξύ, πολλά νέα ιστολόγια ξεφυτρώνουν τελευταία: γεμίζουν οι ταράτσες.. Συντροφικούς χαιρετισμούς στους Damsel In Stress, Μανώλη Παρούση, digital-era, krios3804, occhiata, titania, taflinel, Areth, Ben De Groot, Αραχτός, news4news, nik_kit, Άγγελο Μάρκο, scarface. (Αν ξέχασα κάποιους, ή απλά δεν τους έχω βρει ακόμα, αφήστε ένα σχόλιο με συντεταγμενες.)
Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, and keep howling..
ΥΓ: Ο άσχετος συνειρμός της ημέρας:
“Paperclips are the larval form of coathangers, which later emerge from their closets as bicycles”
–Neil Gaiman
