Ο Μολώχ του αέρα
Ή στραβά είναι ο τεχνητός ορίζοντας, ή στραβά αρμενίζουμε..
Η πτώση του C-130, που μετέβαινε για διακομιδή από τα συντρίμια του Γιάκοβλεφ, στην Οινόη το ‘97.. η προηγούμενη, εξίσου τραγική πτώση του άλλου C-130 στο όρος Όθρυς το ‘91.. η πτώση του ελικοπτέρου που μετέφερε τον αρχηγό της Εθνικής Φρουράς Ευάγγελο Φλωράκη, το ‘02 στην Πάφο, αλλά κι η πρόσφατη πτώση του Chinook, που μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας κι άλλα 16 άτομα είναι μόνο οι πιό τρανταχτές αεροπορικές τραγωδίες για τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας, την τελευταία δεκαπενταετία.
Οι συγγενείς των πεσόντων αεροπόρων, όμως, ξέρουν καλύτερα: μετρούν τις πτήσεις χωρίς επιστροφή και θυμούνται τους νεκρούς τους μέσα από τις σελίδες ενός λευκώματος. Αν δεν αναζητηθούν οι αιτίες των ατυχημάτων όταν τελειώσουν κι αυτά τα πρωτοσέλιδα, πολύ φοβάμαι ότι στο λεύκωμα αυτό θα προστεθούν κι άλλες σελίδες.
Η πτώση του Chinook, ειδικά, ήρθε σαν μάννα εξ’ ουρανού στα πεινασμένα για εγχώριες τραγωδίες ΜΜΕ (που δε δίσταζαν στα διαρκή ρεπορτάζ να κάνουν συστηματικά διαχωρισμούς ανάμεσα σε σημαντικούς και ασήμαντους νεκρούς, μιλώντας για “σωρούς” και “πτώματα” αντίστοιχα) αλλά και τα πολιτικά αντίστοιχα των όπλων μαζικής καταστροφής και στα δύο μεγάλα κόμματα, που βαρυστομάχιασαν, καθώς φαίνεται, από εθνική ομοψυχία κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων.
Πάλι καλά που μετά απ’όλα αυτά, κάποιοι έχουν τουλάχιστον την σύνεση να φοβούνται μήπως πέσει ο ουρανός κάτω από τα πόδια τους, κι άλλοι να φτύνουν τον κόρφο τους που το ατύχημα δεν έγινε νωρίτερα.
