Ο πρώτος αυτοκράτορας
Για οποιονδήποτε βρίσκονταν στην
την δεκαετία του ’80, η είδηση του θανάτου του Ronald Reagan, την
προηγούμενη εβδομάδα σίγουρα θα έδωσε αφορμή για σκέψεις.
Σίγουρα δεν ήταν ο χειρότερος πρόεδρος των ΗΠΑ, όμως ο Reagan υπήρξε ίσως ο
πρώτος με το σύνδρομο του πλανητάρχη, με την έννοια ότι η αλαζονική πολιτική
του σημάδεψε την ζωή των ανθρώπων του πλανήτη σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από
τις εθνικές τους κυβερνήσεις. Είναι θέμα συζήτησης μεταξύ ιστορικών το κατά
πόσο η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης οφείλεται στην κόντρα εξοπλισμών που
ο ίδιος
άκρα, σίγουρα όμως η
αποσταθεροποίηση που ακολούθησε στην περιοχή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό
στην παράλογα επιθετική εξωτερική του πολιτική. Η σκληρότητα, η απάθεια αλλά
και η αφέλεια που τον διέκρινε σε σχέση με σημαντικά θέματα, αλλά και το
θράσος με το οποίο παρέκαμψε κάθε έννοια νομιμότητας για να εξυπηρετήσει την
ιδιωτική του πολιτική
ατζέντα αποτέλεσαν την
μελλοντικούς προέδρους.
Όπως σχολίασε και μιά φίλη, φτηνά τη γλύτωσε με 10 χρόνια Αλτζχάιμερ και την
απάλειψη από την μεταγενέστερη συνείδησή του όλων των δεινών που επέφερε στον
πλανήτη. Βέβαια, σύμφωνα με την
Ann Coulter και άλλους συντηρητικούς αρθρογράφους, ο κόσμος είναι
καλύτερος επειδή ακριβώς υπήρξε ο Reagan. Opinions are like assholes, που
λένε κι οι αμερικάνοι..
Τελικά, όπως φαίνεται κι από την
με την οποία εχθροί και φίλοι τίμησαν τη μνήμη του, η αμνησία μάλλον είναι
κολλητική.
Για να μη ξεχνιόμαστε, πάντως, ορίστε ένα
αμερικανική σκοπιά κυρίως) για την κληρονομιά του Reagan στον πλανήτη.
