Γιατί γράφουμε;
Όπου η ελληνική έντυπη δημοσιογραφία ρίχνει το βλέμμα της στους bloggers (μόνο του εξωτερικού, δυστυχώς), ο Δημήτρης Γλέζος θέτει μερικά ενδιαφέροντα ερωτήματα για το εν λόγω σπορ (χόμπι, βίτσιο ή ψώνιο), κι ο υποφαινόμενος βρίσκει επιτέλους το ..mission statement για το δικό του blog.
Γράφει ο Δημήτρης, λοιπόν:
Έχω λοιπόν κάποιο πρόβλημα επικοινωνίας με το weblog μου. Το παραδέχομαι. “Είμαι ο Δημήτρης και είμαι καλά”. Γράφω αραιότερα από ότι θα ήθελα και από ‘τι θέλουν και άλλα άτομα (τα οποία ευχαριστώ για τα καλά τους λόγια
. Αυτό προφανώς είναι πρόβλημα, γιατί συμβαίνει να θέλω το αντίθετο. Δεν έχω βρει ακόμη τον χαρακτήρα αυτού του weblog. Ή μάλλον, το χαρακτήρα μου στο weblog (προφανώς δεν μπορώ να γράφω ό,τι κάνω μες τη μέρα!). Τι να γράφω και τι να αφήνω λοιπόν; Και το κύριο ερώτημα: Γιατί συμβαίνει αυτό; [..]
Ένας λόγος μπορεί να είναι γιατί γράφω τα βράδια. Κοίτα με τώρα. Είναι 3:05. Το οποίο είναι κακό. Δε γίνεται όποτε κάθομαι και με πιάνει αυτό το θεϊκό συναίσθημα του να μοιράζομαι αυτά που σκέφτομαι και με απασχολούν, να νιώθω τόσο κουρασμένος που να χάνω αυτά που θέλω να πω κάθε λίγο και λιγάκι. Και το ότι νιώθω σωματικά κουρασμένος μου περνάει έμμεσα την αίσθηση ότι κουράζω και τους άλλους. [..]
Ένας άλλος λόγος μπορεί να είναι γιατί δεν έχω πολύ χρόνο ελεύθερο [..] δεν είναι καθόλου αλήθεια η σύνδεση του λίγου ελεύθερου χρόνο με το weblog, γιατί θέλω πραγματικά να γράφω περισσότερο. Και “where there is a will, there is a way” που λένε.
Άσε που έχω και κάποια πράγματα να γράψω τα οποία δεν είναι άξια για ένα ολόκληρο post, τουλάχιστον με τη μορφή που έχουν τα post μου τώρα. [..]
Ένας άλλος λόγος, ο οποίος είναι περισσότερο προβληματισμός, είναι το τι γράφω. Το weblog το ξεκίνησα και το διατήρησα σε ένα ύφος από posts με σημαντικά γεγονότα, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο. Αυτό εγγυάται ότι τα περισσότερα posts θα είναι ενδιαφέροντα σε πολύ κόσμο και θα είναι στη πραγματικότητα χρήσιμος ο ιστοχώρος σου στους άλλος.
Αυτό όμως σημαίνει επίσης, ότι το weblog ενός ατόμου σαν κι εμένα, ο οποίος δεν είναι ούτε ο Lawrence Lessig ούτε σώζει τον κόσμο κάθε μέρα ή γράφει κώδικα για το γαμάτο opensource project, θα ενημερώνεται αραιά, μια και δεν μου συμβαίνουν κάθε μέρα πράγματα που ενδιαφέρουν. Για να το πω απλά: Πολύ θα ήθελα να σας γράψω για το ότι αύριο έχω το πρώτο μου μάθημα αναρρίχησης, αλλά δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει πολλούς.
Αδυνατώντας να αποφύγω να σχολιάσω (στις 4:52πμ), βρήκα επίτελους το ..mission statement και του δικού μου blog.
Αυτό το post πέτυχε διάνα και στους δικούς μου προβληματισμούς, στο γιατί δηλαδή να γράφω σε μιά δημόσια σελίδα, που δεν ξέρω κι αν τη διαβάζει κανείς. Εγώ βέβαια δεν έχω επενδύσει ούτε καν ένα μήνα ακόμα στο δικό μου blog, κι όμως άρχισε ήδη να έχει αξία για μένα, κι ενίοτε, να απαιτεί χρόνο από άλλες δραστηριότητες (ακόμα κι υποχρεωτικές, όπως πχ. το διάβασμα εν όψει εξετάσεων).
Αν και γράφω πιό πολύ σε ειδησεογραφικό στυλ, δε φιλοδοξώ να κάνω το νέο slashdot. Ο σκοπός μου είναι η εστίαση της προσοχής, της δικής μου και άλλων, σε κάποια πράγματα που αξίζουν τον κόπο να γραφτούν κι εμπίπτουν στην αντίληψή μου. Η προσπάθεια να επεξεργαστώ την πληροφορία και να βγάλω ένα νόημα και συνδέσεις. Και φυσικά, η καταγραφή της άποψής μου, με τρόπο ευανάγνωστο κι από άλλους, τηρώντας κάποιες εμπειρικές αρχές δημοσιογραφίας (απόδοση πηγών, αποφυγή υπερβολών κλπ.) Δεδομένου του ότι μ’ενδιαφέρουν ένα σωρό άσχετα αντικείμενα, και μερικές φορές δεν υπάρχει χρόνος να γράψω για όλα τα σημαντικά, η συνταγή γίνεται αρκετά πιεστική, αλλά θα γράφω όσο πιό συχνά μπορώ. Εδώ και χρόνια, τα νέα κι οι φωνές στο διαδίκτυο έχουν γίνει χείμαρρος πληροφορίας που μας οδηγεί στην απάθεια, κι αποφάσισα να μην παρασύρομαι. Όλοι έχουμε τους λόγους μας (το mission statement, που λένε κι οι μαρκετίστες..)
Ο λόγος ως αποτέλεσμα προσπάθειας, όμως, έχει και τη δική του ύπαρξη κι αξία, και τα καλύτερα blogs αυτό υπηρετούν, άσχετα αν προσφέρουν χρήσιμη πληροφορία ή αν ο δημιουργός τους είναι διάσημος ή όχι. Στην τελική, γράφουμε και για τον εαυτό μας: για να κρατήσουμε σημειώσεις για τη ζωή, να αφήσουμε το σημάδι μας, να δοκιμάσουμε στυλ γραφής, να ξεσπάσουμε, για την πλάκα μας..
Μιά χαρά τα πας, Δημήτρη, συνέχισε και μην ανησυχείς για τη χρησιμότητα. Υπάρχει χώρος και για το συναίσθημα, το χαβαλέ και την τέχνη στο χαρτί.
ΥΓ: Διαφωνώ κάθετα με την αναγωγή του όρου blogging σε μπλόκιν, στα ελληνικά από την Καθημερινή, ας ψάξουμε να βρούμε κάποια καλύτερη απόδοση. Το ιστολόγιο, κατά το ανθολόγιο, δεν είναι ακούγεται άσχημα. Περιφραστικά, πάντως, νομίζω πως τα blogs αποδίδονται πιό σωστά ως διαδικτυακά λευκώματα.
